Jump to content

Sedco Express

Forum members
  • Content Count

    1968
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    12

Everything posted by Sedco Express

  1. Jak Cię to nie obchodzi to proszę już nie odpowiadaj i nie komentuj mojego wpisu.
  2. Watek ten to gloryfikacja nazizmu i hitlerowskich wojaków (podobnie jak ten o spadochroniarzach na Krecie) takie jest moje zdanie. Koniec, kroipka.
  3. Nawet gdy byli supermenami, przystojniakami, świetnie wyszkolonymi i posługującymi się najlepszą bronią czystymi rasowo Germanami to i tak nic tego faktu nie zmieni, że prosty chłop rosyjski półanalfabeta Iwan tak im dał w d...pę jak nikt inny na świecie. Chwała tym Iwanom !
  4. A innych rysowników prócz niemieckich to chyba nie było, bo ich rysunki to czysta propaganda jacy to germańscy sturmani są dzielni. Gloryfikacja rasy germańskiej. Bardzo dziwne, że niemieccy graficy nie uwidaczniali obozów koncentracyjnych.
  5. A ten dla odmiany LVG C.V nr.niem. 9509/17 2.PL/II Dyon Wywiadowczy - kwiecień 1922 r.
  6. Inne ujęcie tego samego rozbitego LVG C.VI CWL nr. 22 (nr. niem. 1599) Zdjęcie zrobiono 10.02.1919 r. a samolot rozbił ppor.pil. Tadeusz Prauss (3.EL)
  7. Nie ma żadnego dylematu "Orlicz" to pseudonim i generał musi poczekać aż nadejdzie litera ":O" Poprawnie : Gustaw Orlicz-Dreszer (z łącznikiem !)
  8. Z kątem (szewron) na lewym ramieniu siedzi plutonowy. Kąt (jeden wąski - chyba taki jest) oznacza 3 lata służby zawodowej podoficera (gdyby kąt był szeroki to zastępuje trzy cienkie czyli za 9 lat służby). W tylnym rzędzie - szeregowcy a siedzi obok plut. jak sądzę szeregowiec . Co jest na naramiennikach ? Ciekawe czy na kurtce plut. to baretki orderowe ?
  9. Hit ale poniżej pasa, czyli pobożne życzenia. W 1947 r. przyleciały do Polski 4 egz. RWD - 13 i 1 egz. RWD -21 Jak przyleciały to zainteresowano się pozostałymi samolotami sportowymi. Ich w miar,ę dobry stan techniczny świadczył o celowości rewindykacji - miało to byc: - 25 egz. RWD - 13 - 20 egz. RWD - 8 - 2 egz. RWD - 17 - 1 egz. RWD - 21 (w sumie 48 szt. czyli tak jak podano w gazecie) LOT zrezygnował z wyeksploatowanych samolotów pasażerskich a polskie lotnictwo wojskowe z samolotów wojskowych uważając, że to już jest złom. 10.09.1948 r. podpisano polsko-rumuńskie porozumienie dotyczące likwidacji wzajemnych należności. Decyzja ta była decyzją polityczną, bo rozpoczęło się już oficjalne szkalowanie polskiego lotnictwa i przemysłu sprzed 1939r . Więcej pisze o tym Dan Antoniu w "Polskie konstrukcje lotnicze w Rumunii 1933-1947".
  10. Chyba nie było - na literę "C" Jan Władysław Julian Chmurowicz (ur. 31 grudnia 1887 w Przeworsku, zm. 5 listopada 1965 w Krakowie) – kapitan artylerii cesarskiej i królewskiej armii, generał brygady Wojska Polskiego. Życiorys Dzieciństwo i młodość Urodził się 31 grudnia 1887 r. w Przeworsku, w rodzinie rzemieślniczo-kupieckiej z ojca Walentego i matki Karoliny z domu Mirkiewicz. Ochrzczony został w kościele parafialnym w Przeworsku, w styczniu 1888 r. przez ks. Stanisława Sypniewskiego, a rodzicami chrzestnymi byli: siostra matki Antonina Mirkiewicz i Franciszek Szarliński. Na chrzcie otrzymał trzy imiona: Jan Władysław Julian. W zachowanych dokumentach najczęściej używane jest jedno imię – Jan; w niektórych – Jan Władysław. Po ukończeniu nauki w szkole realnej w rodzinnym Przeworsku, w latach 1900 – 1908 uczęszczał najpierw do gimnazjum w Jarosławiu, a następnie do IV Gimnazjum Klasycznego w Krakowie, które zakończył zdaniem egzaminu maturalnego. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu w 1908 r. egzaminu dojrzałości studiował prawo w Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Od 1912 r. pracował jako urzędnik ruchu w dyrekcji kolei we Lwowie. Służba w cesarskiej i królewskiej armii W 1909 r. został powołany do odbycia jednorocznej służby w armii austriackiej, w czasie której ukończył szkołę oficerską. Po wybuchu I wojny światowej służył w armii austriackiej, w stopniu podporucznika, jako oficer wywiadowczy i pierwszy oficer baterii 45 pułku artylerii polowej. Do stopnia porucznika awansował w 1916 r. W listopadzie tego roku został dowódcą baterii w 56 pułku artylerii polowej. Przez cały okres wojny walczył na froncie włoskim. Do stopnia kapitana awansował w 1918 r. Służba w Wojsku Polskim W Wojsku Polskim od listopada 1918 r. pełnił służbę w komendzie placu Przemyśl jako oficer werbunkowy, następnie był dowódcą Powiatu Etapowego Przeworsk. W wojnie polsko-radzieckiej dowodził: dywizjonem w 1 pułku artylerii polowej Legionów (od 7 marca 1919) i 3 pułku artylerii ciężkiej (od 20 marca 1920). Do stopnia majora awansował w 1920 r. Po zakończeniu działań wojennych dowodził w zastępstwie III Brygadą Artylerii (od 6 lutego 1921). 27 kwietnia 1921 r. objął dowództwo 3 dywizjonu artylerii ciężkiej, a 17 listopada tego roku mianowany został zastępcą dowódcy 2 pułku artylerii ciężkiej w Chełmie. Później objął dowództwo tego pułku. Do stopnia podpułkownika awansował w 1922. 1 grudnia 1924 został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 16. lokatą w korpusie oficerów artylerii[2]. W tym roku ukończył kurs dowódców pułków w Toruniu, w 1926 r. kurs unitarny dowódców pułków w Rembertowie, a w 1928 r. kurs wyższych dowódców artylerii w Warszawie. 4 kwietnia 1929 przeniesiony został do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, w którym objął stanowisko komendanta Szkoły Strzelania Artylerii. Od grudnia 1930 r. był dowódcą 7 Grupy Artylerii w Poznaniu. We wrześniu 1931 został drugim dowódcą piechoty dywizyjnej 20 Dywizji Piechoty w Baranowiczach. 15 grudnia 1934 mianowany został dowódcą 15 Dywizji Piechoty w Bydgoszczy. 19 sierpnia 1937 objął funkcję zastępcy dowódcy Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu. W wojnie obronnej Polski 1939 r. był (od 9 IX) dowódcą obrony Przemyśla (jego adiutantem był kpt. Leon Parat[3]). Wzięty do niewoli niemieckiej przebywał w siedmiu obozach jenieckich m.in. w Oflagu II C Woldenberg, gdzie był konspiracyjnym komendantem obozu. Po wyzwoleniu wrócił do kraju. W okresie powojennym pracował w spółdzielczości. Działał w zarządzie Towarzystwa Strzeleckiego „Bractwo Kurkowe” w Krakowie. Odznaczony został m.in. Orderem Virtuti Militari 5 kl., czterokrotnie Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi oraz odznaczeniami zagranicznymi. Zmarł 5 listopada 1965 w Szpitalu Wojskowym w Krakowie, w wieku 77 lat. Został pochowany 9 listopada 1965 na Wojskowym Cmentarzu Rakowickim położonym przy ul. Prandoty, na VII miejscu kwatery nr 10 – wschód. W pogrzebie uczestniczyli towarzysze broni, podkomendni i rzesze mieszkańców Krakowa. Przybyła też oficjalna delegacja z rodzinnego Przeworska. Orszak żałobny prowadził ks. bp Jan Pietraszko w asyście 50 księży. Po mszy św., odprawionej w kaplicy cmentarza Rakowieckiego, odprowadzono zwłoki do grobowca rodzinnego. Orkiestra wojskowa odegrała hejnał Wojska Polskiego. Nad grobem przemawiali: żołnierze z września 1939 r. – gen. bryg. Mieczysław Boruta-Spiechowicz, płk dypl. Wiktor Alojzy Jakubowski oraz prof. dr Tadeusz Kloska. Wbrew intencjom ówczesnych władz pogrzeb gen. bryg. Jana Chmurowicza przerodził się w manifestację patriotyczną i religijną. Wykształcenie Uniwersytet Jagielloński w Krakowie listopad 1920 – styczeń 1921 – kurs dowódców pułków – Toruń kwiecień 1926 – czerwiec 1926 – kurs dowódców pułków – Rembertów styczeń 1928 – czerwiec 1928 – kurs wyższych dowódców artylerii – Warszawa Awanse W armii austriacko-węgierskiej chorąży – 1911 podporucznik – 1914 porucznik – 1916 kapitan – 1918 W Wojsku Polskim major – 1920 podpułkownik – 1922 pułkownik – 1924 generał brygady – 1936 Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari (1921)[4] Krzyż Walecznych – czterokrotnie (po raz pierwszy w 1922)[5] Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal za Długoletnią Służbę (srebrny i brązowy) Odznaka Honorowa „Orlęta” Odznaka Honorowa „Gwiazda Przemyśla” Order Orła Białego III klasy – Jugosławia Medal 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej – Łotwa Signum Laudis Brązowy Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej[6]
  11. "Można mówić Rydz-Śmigły czy Śmigły-Rydz ale własciwe jest to, które ma podstawę prawną/administracyjną." Starajmy się więc mówić poprawnie - Edward Śmigły - Rydz. Podstawowy poprawny zapis nazwiska to: - E.Śmigły - Rydz (człony oddzielone łącznikiem nie myślnikiem) Też poprawne zapisy ale nie podstawowe (stosować należy wszak podstawowy zapis) - E. Rydz "Śmigły" (cudzysłów i bez łącznika) - E. Rydz ps. Śmigły
  12. Zgadzam się z tym, że wskazane byłoby (o ile to możliwe) opisanie zdjęcia przez wstawiającego - jeśli sam nie wie, to z opisu (jeśli taki jest) nawet błędny, natomiast (ale to moje prywatne zdanie) zagłębianie się w szczegóły techniczne ":co i jak" to druga strona medalu i wykracza poza temat wątku. O ile mnie pamięć nie myli, to już gdzieś na tym forum opis dlaczego to, jak niektórzy wciąż piszą "rewelacyjne" usterzenie, było może nie "beznadziejne" ale nie warte zastosowania chyba TY opisałeś.
  13. "Stąd powstały nazwiska dwuczłonowe i bez znaczenia jest czy jako pierwszym jest pseudonim czy herb (na przykład Śmigły-Rydz, gdzie Śmigły to pseudonim a Rydz nazwisko) czy jako pierwszym jest nazwisko (np.Spiechowicz - Boruta, gdzie Spiechowicz to nazwisko a Boruta to pseudonim)." Nie masz racji. Poprawnie ZAWSZE (!) powinno się układać listę nazwisk alfabetyczna od pierwszej litery nazwiska. Są nazwiska dwuczłonowe. Jeżeli jednym z członów jest przydomek (uznany za składową nazwiska - to b.ważne tzn. uznany administracyjnie i urzędowo, bo nie we wszystkich nazwiskach jest on zatwierdzony jako składnik nazwiska) na liście alfabetycznej jest litera pierwsza tego przydomka, który ZAWSZE ! jest (winien być) pisany po imieniu. Błędem jest więc nazwisko - Edward Rydz- Śmigły (Śmigły - przydomek) powinno być Edward Śmigły - Rydz. W wielu publikacjach i na stronach internetowych jest pisownia błędna Rydz-Śmigły. Są odstępstwa od tego i są nazwiska pisane odwrotnie tzn. wpierw nazwisko potem przydomek - ale taka pisownia musi być zatwierdzona administracyjnie. Temat jest mi znany bo mój dziadek (legiony Polskie, wojna 1920 r.) do nazwiska Piecek dodał pseudonim odimienny Chwalibóg i jego nazwisko po zatwierdzeniu (!) brzmiało Chwalibóg-Piecek a po II WŚ urzędowo "pozbył się" drugiego członu (czyli pierwotnego nazwiska) i urzędowo zatwierdzono, że jego nazwisko brzmi Chwalibóg. PS - gen. Spiechowicz - Boruta Boruta - przydomek a, że nie jako pierwszy człon nazwiska to jest właśnie ten wyjątek.
  14. Ciekawostka lotnicza polega na tym, że jest to eksperymentalna wersja Aircobry z usterzeniem motylkowym czyli "nie normalna" a tym samym "ciekawa". Wiadomo już od dawna, że takie usterzenie było beznadziejne.
  15. Gen.dyw. Józef Czikiel Józef Czikel Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Józef Czikel generał dywizji Data i miejsce urodzenia7 lutego 1873 Stanisławów, Austro-Węgry Data i miejsce śmierci7 kwietnia 1973 Wiedeń, Austria Przebieg służby Siły zbrojne Armia Austro-Węgier, Wojsko Polskie JednostkiDOGen. „Kraków” 8 Dywizja Piechoty DOK V Stanowiskaszef sztabu okręgu generalnego dowódca dywizji piechoty dowódca okręgu korpusu Główne wojny i bitwyI wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka Odznaczenia Józef Adolf Czikel (ur. 7 lutego 1873 w Stanisławowie, zm. 7 kwietnia 1973 w Wiedniu) – generał dywizji Wojska Polskiego. Życiorys W 1900 roku ukończył Terezjańską Akademię Wojskową w Wiener Neustadt. Od 1 listopada 1915 roku do 1 listopada 1916 roku dowodził 56 pułkiem piechoty, a później był szefem sztabu Okręgu Wojskowego w Koszycach. Od lutego 1919 roku do marca 1920 roku pełnił funkcję szefa sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego „Kraków”. 25 maja 1919 roku został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 listopada 1915 roku[1]. W marcu 1920 roku objął dowództwo 8 Dywizji Piechoty. Na tym stanowisku 1 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu generała podporucznika w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej[2]. W czerwcu tego roku wyznaczony został na stanowisko zastępcy szefa Departamentu I Ministerstwa Spraw Wojskowych, a w grudniu został szefem tego departamentu. We wrześniu 1921 powierzono mu funkcję Szefa Administracji Armii. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu generała dywizji ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie generałów. 25 sierpnia 1922 roku Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz mianował go z dniem 10 września tego roku dowódcą Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie[3]. 15 listopada 1923 roku Prezydent RP zwolnił go z zajmowanego stanowiska[4]. Zwolnienie miało bezpośredni związek z udziałem wojska w „wypadkach krakowskich”. Z dniem 30 czerwca 1924 roku został przeniesiony w stan spoczynku „z powodu trwałej niezdolności do służby wojskowej stwierdzonej na podstawie przeprowadzonej superrewizji”[5]. Wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego Nr V w Krakowie z dnia 30 kwietnia 1925 roku został skazany na trzy miesiące twierdzy[6]. Prezydent RP odrzucił jego prośbę o darowanie kary, której wykonanie sąd odroczył z powodu złego stanu zdrowia w jakim się wówczas znajdował[7]. Mieszkał w Krakowie przy ul. Wolskiej 24. W czasie okupacji niemieckiej podpisał volkslistę i wyjechał do Wiednia, zmarł tamże 7 kwietnia 1973 roku[8]. Opinia marszałka Józefa Piłsudskiego Najprawdopodobniej w grudniu 1922 ówczesny przewodniczący Ścisłej Rady Wojennej, marszałek Józef Piłsudski, sporządził opinie o 96 generałach pozostających w służbie czynnej. Generała Józefa Czikla scharakteryzował w sposób następujący: Typ generała, który należy wyplenić za wszelką cenę z wojsk polskich. Kłócić się będzie zawsze ze wszystkimi, z braku laku intrygować przeciwko własnemu ordynansowi. W kłótni zapomni o wszystkiem: o ambicji i honorze innych, jak i o własnym. Nieznośny typ oficera z armji zaborczych, który był ze służalczą dyscypliną w armjach dawnych, w polskiej zaś żąda takiejże dyscypliny od podwładnych, a od siebie niczego nie wymaga. Zdatny jedynie do wyrzucenia z wojska. Nic więcej o nim powiedzieć nie mogę[9]. Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari (1922)[10] Krzyż Walecznych (1921)[11] Oficer Legii Honorowej (Francja, zezwolenie Naczelnika Państwa w 1922)[12] Najwyższe odznaczenie oraz Krzyż Zasługi Wojskowej (Austro-Węgry, 1916)[13] PS - drugi z generałów WP po gen.bryg. Aleksandrze Boruszczaku, który podpisał volkslistę !
  16. Jeżeli były oryginalne (w polskiej wersji) zegary to miały napisy w języku angielskim i nie ma co wymyślać polskich odpowiedników. Jeżeli miałyby być polskie napisy to nie dosłowne tłumaczenie, które jest w trzech linijkach tylko jak najprostsza informacja.
  17. Może tak - " lądowanie bez hamulców" lub "lądować - nie hamować "
  18. Gen.bryg. dr Ciastoń Eugeniusz ur. 26.11.1861 r. zm. 10.09.1930 r. płk A-W w WP od 26.04.1919 r. od 01.10.1921 r. w stanie spoczynku gen.bryg - starszeństwo od 01.06.1919 r. nominowany - 26.11.1923 r. (tylko tyle)
×
×
  • Create New...

Important Information