Jump to content

otton1

Forum members
  • Content Count

    261
  • Joined

  • Last visited

Everything posted by otton1

  1. Klecha i wiekowa przyzwoitka - oj, biedni ci lotnicy z 4.PL. Pies to pewnie po to, żeby im przypomniał, że "użyją jak pies w studni. Ci lepiej trafili.
  2. razem z nimi dziewczyny a w sutannie osoba mająca dbać o moralne prowadzenie się tego towarzystwa.
  3. Przepraszam Kolegów za kretyńsko-naiwne pytanie. Oczywistym jest, że to nie J.E.ks.biskup polowy wysupłał gotówkę na te samoloty.
  4. Wreszcie jakiś pożyteczny (nie mówiąc oczywiscie o lekarzach) wyższy oficer a potem generał. W końcu wojaczka to nie tylko machanie szabelką i szczelanie z fuzji - wojsko musi też dostać menaż, czyste gacie i onuce, naboje i sprzęt itp. Generał Kasperlik zasłużenie zarobił na Krzyż Walecznych.
  5. Fajnie, gratuluję Kolego. Mnie się jakoś nie udalo ale szukam.
  6. To J.E.ks.biskup polowy ufundował te samoloty? Bo to, że je poświęcił to jasne.
  7. W pierwszym przypadku GPS wykazał most ale pominął fakt, że zniszczony.
  8. Mam taką fotografię z lat 20-tych przedstawiajacą oficerów MW (choć osoba nr.4 nie bardzo wydaje sie być oficerem PMW). Może ktoś zidentyfikuje przedstawione na niej postacie?
  9. Nr.47 Edmund (Edward) Kessler (ur. 9 lutego 1880 w Suwałkach, zm. 7 maja 1930 w Warszawie) – podpułkownik sztabu generalnego Armii Imperium Rosyjskiego i generał brygady Wojska Polskiego. Po ukończeniu seminarium nauczycielskiego w Wejwerach, rozpoczął służbę wojskową w armii rosyjskiej w 1899. W styczniu 1905 na własną prośbę zostaje odkomenderowany na wojnę rosyjsko-japońską; w sierpniu 1914 wyrusza na I wojnę światową, jako dowódca szwadronu pogranicznej straży. Kolejno pełni służbę w sztabach 2 i 3-ciej Armii Rosyjskiej. W 1917 kończy Mikołajewską Akademię Sztabu Generalnego w Sankt Petersburgu. 10 grudnia 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji i mianowany został starszym adiutantem, a następnie szefem sztabu 3 Dywizji Strzelców dowodzonej przez gen. Wacława Iwaszkiewicza; bierze udział w pochodzie dywizji z Jelni do Bobrujska. Uczestniczy w bitwach pod Bołtutinem, Horodcem i Pobołowem. 9 grudnia 1918 przyjęty do Wojska Polskiego i mianowany szefem sztabu Dywizji Litewsko-Białoruskiej. 19 marca 1919 wyznaczony na szefa sztabu Wojsk Małopolski Wschodniej, a 1 czerwca tego roku szefa sztabu Frontu Galicyjsko-Wołyńskiego, gdzie odegrał istotną rolę podczas obrony Lwowa, (od 23 lipca – Front Galicyjski, a od 2 stycznia 1920 – Front Podolski). Od kwietnia do sierpnia 1920 kierował sztabem 6 Armii utworzonej z oddziałów Frontu Podolskiego. 14 października tego roku, w stopniu pułkownika mianowany został szefem Sztabu Okręgu Generalnego „Warszawa”. W styczniu 1921 został równocześnie członkiem Nadzwyczajnego Sądu Wojskowego. W 1921 awansowany na generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. 1 września 1921 mianowany dowódcą 20 Dywizji Piechoty. 2 czerwca 1924 został I zastępcą szefa Sztabu Generalnego WP, Stanisława Hallera. Od 16 grudnia 1925 do maja 1926 czasowo pełnił obowiązki szefa SG WP. 20 września 1926 powołany na stanowisko komendanta Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. 30 września 1928 przeniesiony w stan spoczynku. Osiadł w Warszawie, gdzie zmarł. Pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim, a po kilku miesiącach na Cmentarzu Obrońców Lwowa (kwatera II, miejsce 57). Opinia „Pod każdym względem wybitny oficer. Nadzwyczaj sumienny, niestrudzenie pracowity, zdolny, dokładny, taktowny. Czysty charakter. Wywiera na podwładnych zbawienny wpływ; utrzymuje w sztabie cenną harmonię i chęć do pracy. Idealny szef sztabu". 1918 r. /-/ gen. dyw. Wacław Iwaszkiewicz Awanse służbowe podpułkownik – 1917 pułkownik – 1920 generał brygady – 1921 Odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5220 (1922) Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1924) Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Amarantowa wstęga I Korpusu Polskiego na Wschodzie Oficer Legii Honorowej (Francja, 1921 – zezwolenie Naczelnika Państwa) Krzyż Wolności I kategorii II klasy (Estonia, 1925) Opinia gen.Iwaszkiewicza wydawałoby się nadzwyczaj pozytywna "załatwiała" generała Kesslera jako samodzielnego dowódcę wielkiej jednostki. Choć przez krótki czas dowodził 20.DP to najczęściej służył jako "idealny szef sztabu" mając nad sobą bezposredniego dowódcę. Chyba musiało to być wielce stresujące dla generała. Fotografia z nekrologu prasowego.
  10. Trzeba Ciebie wspomóc Kolego formoza58 bo inni forumowicze jakoś zaspali. Nr.46 Piotr Koreywo (ur. 25 listopada 1857 w Sicie w guberni kowieńskiej, zm. 9 października 1923 w Wilnie) – generał lejtnant Armii Imperium Rosyjskiego oraz generał dywizji Wojska Polskiego, wiceprezydent Najwyższego Sądu Wojskowego. Był synem Symforiana i starszym bratem generała lejtnanta Witolda Czesława Koreywo. 11 sierpnia 1874 rozpoczął służbę w armii rosyjskiej. Dwa lata później, po ukończeniu Pawłowskiej Szkoły Wojskowej, został mianowany podporucznikiem i przydzielony do Lejb-Gwardii Pułku Grenadierów w Sankt Petersburgu. W 1986 zweryfikowano go w stopniu chorążego gwardii. W latach 1877-1878 walczył na wojnie z Turcją. Od 1879 do 1882 był słuchaczem Aleksandrowskiej Wojskowej Akademii Prawniczej w Sankt Petersburgu. Następnie przez niemal pięć lat pełnił służbę na stanowisku pomocnika prokuratora wojskowego. W latach 1886-1899 był oficerem śledczym. W 1901 został mianowany generałem majorem ze starszeństwem z 6 grudnia 1901. W latach 1904-1905 – podczas wojny rosyjsko-japońskiej – kierował pracami Oddziału Prawnego 3 Armii Mandżurskiej, dowodzonej przez generała Aleksandra Kaulbarsa. Od 19 lutego 1908 był prokuratorem przy Sądzie Kazańskiego Okręgu Wojskowego w Kazaniu. W 1908 otrzymał także nominację na stopień generała lejtnanta ze starszeństwem z 13 kwietnia owego roku. 4 sierpnia 1911 został przewodniczącym Sądu Turkiestańskiego Okręgu Wojskowego, a 9 marca 1912 – Sądu Odeskiego Okręgu Wojskowego w Odessie. 10 lipca 1916 został przeniesiony w stan spoczynku. W 1918 służył w armii hetmana Pawła Skoropadskiego. 20 listopada objął funkcję przewodniczącego Kijowskiego Wyższego Sądu Wojskowego. Następnie pełnił służbę w Siłach Zbrojnych Południowej Rosji gen. Antona Denikina. 14 stycznia 1919 przywrócono go na stanowisko przewodniczącego Sądu Odeskiego Okręgu Wojskowego. W Odessie wstąpił do 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. Lucjana Żeligowskiego. W 1919 wrócił do Polski i został przyjęty do Wojska Polskiego. 21 kwietnia 1920 zatwierdzono go (z pierwszym dniem tego samego miesiąca) w stopniu generała porucznika w Korpusie Sądowym. W latach 1919-1920 był członkiem Najwyższego Sądu Wojskowego, a w latach 1920-1921 jego wiceprezydentem. Z dn. 1 kwietnia 1921 został przeniesiony w stan spoczynku, w randze generała porucznika. 26 października 1923 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała dywizji w korpusie generałów ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. Zmarł 9 października 1923 w Wilnie. Został pochowany na tamtejszym Cmentarzu Na Rossie. Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych (1921) odznaczenia Imperium Rosyjskiego Order Świętej Anny IV klasy (1877) Order Świętego Stanisława III klasy (1878) Order Świętego Stanisława z Mieczami II klasy (1878) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (1892) Order Świętego Włodzimierza III klasy (1896) Order Świętego Stanisława I klasy (1904) Order Świętej Anny z Mieczami I klasy (1905) Order Świętego Włodzimierza z Mieczami i Kokardą III klasy (1907) Order Świętego Włodzimierza II klasy (1911) Cesarski i Królewski Order Orła Białego z Mieczami (22 marca 1915) Trafiłem jedynie na grupową fotografię z generałem i takową zamieszczam.
  11. Ładnie "miły"!! Ten nieszczęśnik po lewej chowa zziębnięte dłonie w rękawach płaszcza. Panom oficerom jest też pewnie zimno w stopy bo noszą zwykłe trzewiki zupełnie nieodpowiednie na ten śnieg (dodatkowo poślizg jak cholera w takich trzewikach na śniegu. Dama w środku to ma chociaż długie filcaki na nogach, ciepło jej to i się śmieje. I bardzo dobrze!!!!!!!!!!!!!
  12. A tak nawiasem mówiąc na grzyba wstawiać pojedyncze fotografie z Archiwum rodziny Rychterów - to ponad 50 kart albumowych z fotografiami. Lepiej podać adres i każdy sobie sam obejrzy te fotografie a wstawiane na forum zajęłyby co najmniej kilkanaście stron w temacie. https://archiwa.rychter.com/aeroklub-warszawski-1928-1939/#expanded
  13. Zaginął, losy nieznane a tu na koniec objawił się w Bystrej koło Gorlic.
  14. Było, ale dawno więc warto przypomnieć. Poniżej rozbita maszyna Ryszkiewicza.
  15. Ja też, tym bardziej, że Dobrowolski to był aktor komediowy. Wielkie dzięki za interesujące opisanie fotografii!! Zyskały na wartości o 100%!!!!!
  16. SUPER!!!!!!!!!! Coś wspaniałego!!!!!!!!!! Może udałaby się taka identyfikacja przy innych generałach. Np. gen.Jung nosił Legię Honorową. A jakie inne jego odznaczenia można rozpoznać?
  17. Numer 13. Władysław Jan Jung (ur. 23 czerwca 1870 w Gorlicach, zm. 1 stycznia 1940 we Lwowie) – generał dywizji Wojska Polskiego, kawaler Virtuti Militari. Od dziecka kształcił się w szkołach wojskowych w Koszycach. W 1888 ukończył Wojskową Wyższą Szkołę Realną w Hranicach na Morawach. Następnie odbył studia na Wydziale Artylerii Akademii Wojskowo-Technicznej w Wiedniu. Mieszkał w Krakowie, a wakacje spędzał we Lwowie. W 1891 otrzymał nominację na stopień podporucznika i został oficerem zawodowym armii austriackiej. Przeszedł kolejne szczeble dowódcze w jednostkach wojskowych. W 1904 został awansowany do stopnia kapitana. W 1908 służył w pułku armat polowych nr 1 w Krakowie, dowodzonym przez podpułkownika Aleksandra Truszkowskiego, późniejszego tytularnego generała dywizji WP. W latach 1914–1915 – w stopniu majora – brał udział w walkach na froncie rosyjskim. Od 1916 do 1917 już jako pułkownik dowodził pułkiem armat polowych nr 24 (byłym pułkiem armat polowych nr 30) na froncie rumuńskim. W 1918 był dowódcą brygady artylerii na froncie włoskim i tam w listopadzie dostał się do niewoli. W grudniu 1918 wyjechał do Francji i do stycznia 1919 poszerzał wiedzę na kursie artylerii w Le Maris. Po jego zakończeniu wstąpił do Armii Polskiej dowodzonej przez gen. Józefa Hallera. W lutym został dowódcą 1 pułku artylerii polowej. 2 kwietnia przekazał jednostkę pod dowództwo ppłk. Mikołaja Gomólickiego, a sam objął stanowisko dowódcy I Brygady Artylerii. Od października 1919 do kwietnia 1920 pełnił funkcję dowódcy VII Brygady Artylerii, a także inspektora artylerii 2 Armii. 1 maja 1920 został zatwierdzony z dn. 1 kwietnia w stopniu generała podporucznika. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Od kwietnia 1920 do czerwca 1924 był dowódcą 15 Dywizji Piechoty. Pozostając na tym stanowisku, w 1921 wszedł w skład Polskiej Misji Wojskowej, a w późniejszym czasie ukończył kurs dla wyższych dowódców. 31 marca 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek ministra spraw wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego, awansował go na stopień generała dywizji ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 8. lokatą w korpusie generałów. Od czerwca 1924 do lipca 1926 sprawował funkcję dowódcy Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi, a od lipca 1926 dowódcą Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie. 9 października 1928 roku został zwolniony ze stanowiska, a z dniem 30 listopada tego roku przeniesiony w stan spoczynku. 20 marca 1929 roku wraz z małżonką wyjechał z Lublina. Przed wyborami do Rady Miasta Krakowa z 1938 został wiceprezesem Prezydium Polskiego Bloku Katolickiego. Przed II wojną światową mieszkał w Krakowie z żoną, Seweryną z Mochnackich. Agresja Niemiec na Polskę zastała go na wakacjach w Buczaczu, skąd dotarł do Lwowa, zamierzając następnie dostać się do Krakowa, żeby zabezpieczyć dom i majątek. Po kapitulacji Lwowa pozostał w nim do grudnia 1939, a następnie podjął nieudaną próbę przekroczenia sowiecko-niemieckiej linii demarkacyjnej. W rejonie Rawy Ruskiej zatrzymali go sowieccy strażnicy. Nie został jednak rozpoznany. Podawał się za emerytowanego profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego. Przetrzymywany w szopie, doznał odmrożeń, których skutkiem była gangrena obu stóp. Mimo że przewieziono go do szpitala we Lwowie, wkrótce zmarł. Został pochowany na tamtejszym Cmentarzu Łyczakowskim. Awanse Podporucznik (Leutnant) – 1 września 1891 Porucznik (Oberleutnant) – 1 maja 1895 Kapitan (Hauptmann) – 1 listopada 1904 Major (Major) – 1 listopada 1914 Podpułkownik (Oberstleutnant) – 1 sierpnia 1916 Pułkownik (Oberst) – Generał podporucznik – zatwierdzony 1 maja 1920 z dn. 1 kwietnia 1920 Generał brygady – 3 maja 1922 zweryfikowany ze starszeństwem z dn. 1 czerwca 1919 Generał dywizji – 31 marca 1924 ze starszeństwem z dn. 1 lipca 1923 i 8. lokatą w korpusie generałów Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (1921) Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1923) Krzyż Walecznych – trzykrotnie (po raz 2 i 3 w 1921) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Miecze Hallerowskie Krzyż Komandorski Orderu Legii Honorowej (Francja, 1921) P.S - na fotografii w owalu.
  18. Jest godzina 20:05 - zaczynamy literę "J". Pozycja nr.14 Bronisław Jan Wacław Jakesch (ur. 29 listopada 1866 w Lacku, zm. 5 sierpnia 1935 w Krakowie) – doktor medycyny, podpułkownik lekarz cesarskiej i królewskiej armii, tytularny generał dywizji Wojska Polskiego. Bronisław Jakesch urodził się 29 listopada 1866 roku we wsi Lacko, w powiecie dobromilskim, w rodzinie Ignacego i Klotyldy ze Stachów. Po uzyskaniu matury w 1886 studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego jako stypendysta Ministerstwa Wojny w Wiedniu. W 1890 odbył jednoroczną służbę wojskową w 57 Galicyjskim pułku piechoty w Tarnowie. W latach 1894–1918 jako lekarz pełnił zawodową służbę wojskową w c. i k. armii. W maju 1912 został zastępcą szefa sanitarnego I Korpusu i Komendy Wojskowej Kraków. 30 stycznia 1919 przyjęty został do Wojska Polskiego, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 maja 1917, i zajmował kolejno stanowiska: zastępcy szefa sanitarnego Dowództwa Okręgu Generalnego Kraków od 1 listopada 1918 i pomocnika szefa Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych od 8 stycznia 1919 roku. 1 września 1921 roku został wyznaczony na stanowisko inspektora zakładów sanitarnych w Wojskowym Instytucie Sanitarnym w Warszawie, pozostając oficerem nadetatowym 5 batalionu sanitarnego w Krakowie. 7 lutego 1924 roku został przeniesiony do 1 batalionu sanitarnego w Warszawie z równoczesnym przydziałem na stanowisko szefa Wojskowego Instytutu Sanitarnego. 31 marca 1924 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego awansował go na generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 1. lokatą w korpusie generałów. 1 października 1925 roku został komendantem Oficerskiej Szkoły Sanitarnej. Od 23 października 1925 roku pozostawał w dyspozycji ministra Spraw Wojskowych. Z dniem 28 lutego 1926 roku przeniesiony został w stan spoczynku z prawem do tytułu generała dywizji. Zmarł 5 sierpnia 1935 roku w Krakowie. Pochowany w rodzinnym grobie na cmentarzu Rakowickim. Nie był żonaty. Awanse podporucznik (Assistenzarzt) 1894 porucznik (Oberarzt) 1896 kapitan (Regimentsarzt) 1899 major (Stabsarzt) 1912 podpułkownik (Oberstabsartzt 2 Klasse) 1917 pułkownik 1920, zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 generał brygady starszeństwo z dniem 1 lipca 1923 generał dywizji - wyłącznie z prawem do tytułu, z dniem przeniesienia w stan spoczynku – 28 lutego 1926 – rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 11 stycznia 1926. Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi
  19. "Co nagle to po diable" - zacznijmy od jutra (03.12) po 20-tej.
  20. Pokazy z okazji święta 3-maja w 1938 roku na Polu Mokotowskim w Warszawie.
  21. Szkopuł w tym, że tematyczne publikacje też często bazują na wiadomościach prasowych - w wielu wypadkach wystarczy spojrzeć w bibliografię czy spis źródeł. Zgadza się i tego będziemy się trzymać.
  22. Tak. Od lat w głowę zachodzę, dlaczego Unrug kupując "Pomorzanina" powierzył jego dowództwo oficerowi lotnictwa choć formalnie służącemu w marynarce z tak nędznym doswiadczeniem morskim (trzy miesiące służby na stanowisku drugiego oficera na torpedowcach V-152 i V-160 i to wszystko). A miał przecież do dyspozycji admirałów, komandorów, kapitanów z wieloletnim stażem z rosyjskiej marynarki wojennej. Widocznie bardziej dowierzał subalternowi z rodzimej floty nawet z tak marnymi kwalifikacjami niż przegnanym przez bolszewików członkom korpusu oficerskiego floty rosyjskiej.
×
×
  • Create New...

Important Information