Jump to content

otton1

Forum members
  • Content Count

    261
  • Joined

  • Last visited

Everything posted by otton1

  1. 10. Haller Jozef 11. Haller Stanisław 12. Hajdukiewicz Edward 13. Hubischta Jan 14. Hlawaty Stanisław 15. Horoszkiewicz Kazimierz 16. Horodyński Wiktor 17. Hein Edward 18. Habicht Kazimierz
  2. P.S. Ale z takiego interesu to ja sie wypisuję. Żegnam więc.
  3. Wcale nie, tak definiowany jest koniec II.RP: "Ryszard Kaczorowski był ostatnim prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie. 22 grudnia 1990 złożył urząd na ręce nowo wybranego w pierwszych, od zakończenia II wojny światowej, wolnych wyborach w kraju i zaprzysiężonego prezydenta RP Lecha Wałęsy. Na Zamku Królewskim w Warszawie uroczyście przekazał mu insygnia władzy państwowej II Rzeczypospolitej Polskiej." Więc jak to będzie szanowni Koledzy - bedziemy więc ciagnąć generałów awansowanych przez rządy w Londynie również w okresie 1940-1990? Wbrew nazwie działu forum: "IIRP - Wojsko Polskie 1918-1939"? Wbrew regule przyjetej w Wikipedii, ktorą w poście wyżej zacytował Kolega formoza58? Cholernie dużo bedzie tych generałów.
  4. I dobrze, Kolego Koloman. Pośpiech jest dobry przy łapaniu pcheł. Ale rozumiem niecierpliwość - oj, młodość, młodość!!!!! Wracając do generałów na literę "G" - wzorem Kolegi Sedco-Express zrobiłem zestawienie opublikowanych biografii: 1. GĄSIECKI JAKUB 2. GALICA ANDRZEJ 3. GĄSIOROWSKI JANUSZ 4. GAWLINA JÓZEF 5. GOŁOGÓRSKI EMIL 6. GÓRECKI ROMAN 7. GAWROŃSKI WIKTOR MIECZYSLAW 8. GŁUCHOWSKI JANUSZ 9. GROBELNY JÓZEF EDWARD 10.GROTOWSKI ERAZM KAZIMIERZ 11.GRUDZIELSKI KAZIMIERZ 12.GRANDOWSKI EUGENIUSZ 13.GRZYWIŃSKI STANISŁAW 14.GÓRECKI MIECZYSŁAW CZESŁAW 15.GURBSKI STANISŁAW 16.GODZIEJEWSKI EUGENIUSZ 17.GALL STANISŁAW 18.GODLEWSKI MARIAN 19.GRIEBSCH HUGO 20.GAŁECKI TADEUSZ 21.GRUBER EDWARD 22.GALIŃSKI ADAM 23.GEISLER PIOTR 24.GRZMOT - SKOTNICKI STANISŁAW I narazie to byłoby na tyle - jeszcze chyba kilku na "G" się znajdzie.
  5. Masz w 100% rację Kolego Sedco-Express. Perini był organizatorem "od zera" dwóch pułków lotniczych a organizację trzeciego pułku przejął niedługo po jego utworzeniu przez innego lotnika - sprawy organizacyjne miał więc w przysłowiowym "małym palcu". A jeśli chodzi o zasługi Periniego dla szybownictwa to może Kolega Jedburgh_Ops nie wie, że szybownictwo to bardzo kosztowny sport i działalność Periniego jako referenta d/s szybownictwa polegała głównie na szukaniu i zdobywaniu pieniędzy. II.RP to nie był PRL jeśli chodzi o zakres finansowanie działalności aeroklubowej. Jak polska ekipa pojechała na pamiętne zawody do Niemiec to jej kierownikiem był wlasnie Perini, jak któregoś roku kierownikiem zawodów szybowcowych LOPP został major pilot Jerzy Bajan to jego zastępcą zostal Perini, bo ktoś musiał pociągnąć tą czarną robotę organizacyjną.
  6. Kolego Koloman, nie denerwuj się, chyba Kolega Jedburgh_Ops ma małe pojecie o zakresie prac przy organizacji zawodów szybowcowych (i innych też). Już widzę jak ci wybitni w skali świata piloci szybowcowi załatwiają np. wszelkiego rodzaju druki i formularze, sienniki, poduszki i koce, sraj-papier i takie tam pierdóły niezbedne do życia nawet w spartańskich warunkach zawodów. No i forsę na taką imprezkę.
  7. Też póki co bez fotografii: Stanisław Grzywiński ur. 13 listopada 1855[1] we Lwowie, zm. 19 lutego 1927 w Krakowie - Feldmarschalleutnant (generał dywizji) cesarskiej i królewskiej Armii, generał porucznik Wojska Polskiego. Ukończył szkołę średnią i Akademię Wojskowo-Techniczną w Wiedniu (1875-79). Następnie ukończył Wyższy Kurs Inżynierii i został oficerem sztabowym. Od 1900 roku dowodził 12 batalionem pionierów. Od 1905 roku służył w 25 Pułku Piechoty. W 1908 roku został dowódcą 13 Pułku Piechoty. W 1912 roku zostaje dowódcą bazy morskiej Pola. Następnie, w latach 1913-17 dowódca Twierdzy Petrovaradin. 1 czerwca 1917 roku przeszedł na emeryturę, lecz reaktywowano go i mianowano przewodniczącym komisji zażaleń w Krakowie. W listopadzie 1918 roku, na rozkaz generała Roji pozostawał na stanowisku przewodniczącego krakowskiej komisji zażaleń. Po rozwiązaniu komisji od 1 marca 1919 roku ponownie na emeryturze. 11 września 1919 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała porucznika i z zaliczeniem do Rezerwy armii. W 1920 roku trzykrotnie składał podanie o przyjęcie do służby czynnej, rozpatrzone negatywnie ze względu na podeszły wiek generała i brak odpowiedniego etatowego stanowiska. Osiadł w Krakowie, pochowany został naCmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie. Awanse porucznik - 1879 nadporucznik - 1883 kapitan II klasy - 1888 kapitan I klasy - 1892 major - 1900 podpułkownik - 1 maja 1905 pułkownik - 1909 generał major - 1 listopada 1913 generał dywizji - 1 maja 1916
  8. Żaden problem - najważniejsze, że jest biografia i w końcu Dreszer nie został pominięty. Ale chyba z tej subiekcji jak wyżej nie wstawileś Kolego formoza58 informacji o awansach o odznaczeniach Dreszera co niniejszym czynię: Awanse chorąży – 1913 podporucznik – 1914 porucznik – 1918 rotmistrz – 1918 major – 1921 podpułkownik – 1924 pułkownik – 1 stycznia 1929 ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 i 4. lokatą w korpusie oficerów kawalerii generał brygady – ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 w korpusie generałów Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari (1921) Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1930) Krzyż Walecznych – czterokrotnie (po raz pierwszy w 1922) Złoty Krzyż Zasługi (1928) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kawaler Legii Honorowej (Francja, 1928) Odznaka Oficerów Sztabu Generalnego Opinie Taktycznie przejawia dość dużo temperamentu i inicjatywy, o zdrowych i słusznych zasadach działania broni, lecz oprócz tych dodatnich cech w szkoleniu daje się wyczuć pewien schematyzm i niepewność siebie. Charakter dość twardy i nie wpływowy, o bezwzględnym osądzie podwładnych i ich działań. W metodzie szkolenia umie jasno i w zdrowy sposób podchodzić, do zagadnień taktycznych. Umysł jasny, zwięzły, bez zbytnich frazesów. Ogólnie dobry. /-/ gen.Dąb-Biernacki. P.S. biorąc pod uwagę osobę wystawiającą opinię chyba lepiej byłoby schować ją głęboko do szuflady i nie pokazywać.
  9. No i na "F" się jeszcze znalazł!!!!!!!!: Wojciech Falewicz ur. 13 lutego 1863 w okolicach Wilna, zm. 4 września 1935 w Warszawie – tytularny generał dywizji Wojska Polskiego, generał major rosyjskich saperów. ] W 1881 powołany został do służby wojskowej w Armii Imperium Rosyjskiego. Wstąpił do Mikołajewskiej Szkoły Inżynieryjnej, którą ukończył w 1884 otrzymując stopień podporucznika saperów i skierowanie do służby liniowej. Zawodowy oficer rosyjskich saperów. W 1889 ukończył Wojskową Akademię Inżynieryjna w Petersburgu w stopniu kapitana i został skierowany do Głównego Zarządu Inżynierii w Moskwie do sekcji fortyfikacji. Od 1890 kierownik rozbudowy umocnień twierdzy Modlin i twierdzy Dęblin. W latach 1891–1892 kierował badaniami geograficznymi głównych rzek Polski; Niemna, Narwi, Warty i Wisły pod kątem wykorzystania ich w obronie. W latach 1892–1897 kierował rozbudową fortyfikacji w rejonie Dubna na Wołyniu. Dało mu to możliwość poznania bliżej kraju ojczystego. Podpułkownik z 1897. Pod koniec lat dziewięćdziesiątych kierował budową linii kolejowych z ramienia Głównego Komitetu Wojskowo Inżynieryjnego w Petersburgu. Pułkownik z 1899. W latach 1904–1905 inspektor w Głównym Zarządzie Szkół Wojskowych, a w latach 1906–1916 szef budownictwa w Petersburskim Okręgu Wojskowym. Generał major z 1906. Następnie był szefem oddziału w Głównym Zarządzie Inżynierii Sztabu Generalnego. W 1917 krótko w Kwaterze Głównej Najwyższego Naczelnego Dowódcy – Stawka. W 1918 złożył dymisję, po czym z trudnościami powrócił do Polski. Od grudnia 1918 w Wojsku Polskim. W okresie od 19 grudnia 1918 do 12 kwietnia 1919 szef Instytutu Wojskowo Geograficznego. Od 13 kwietnia 1919 r. komendant twierdzy Grodno. Na początku 1920 skierowany do gen. Cherriona w celu opracowania planów fortyfikacji kraju. W dniu 14 stycznia 1920 r. zostaje dowódcą w twierdzy Grudziądz. Na początku lutego 1920 r. dochodzi do incydentu, który zaważył na dalszej służbie i życiu generała. W czasie kolacji wydanej w kasynie grudziądzkim przez korpus oficerski 18 pułku ułanów (na którą był zaproszony jako dowódca garnizonu) Falewicz powiedział, że „oficerowie legioniści to banda, nieuki i zakała armii polskiej”[.Jeden z oficerów złożył w tej sprawie meldunek do MSWojsk. W związku z tym wytoczono mu sprawę honorową za obrazę Legionów i we wrześniu 1920 oddano go do dyspozycji ministra Spraw Wojskowych. Legioniści domagali się oddania sprawy pod sąd. 14 października 1920 został przydzielony do Centralnej Stacji Zbornej Oficerów w Warszawie. Z dniem 1 kwietnia 1921, na podstawie dekretu Naczelnego Wodza marszałka J. Piłsudskiego przeniesiony został w stan spoczynku, w stopniu generała podporucznika. 26 października 1923 zatwierdzony został w stopniu tytularnego generała dywizji ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Osiadł w Warszawie, gdzie zmarł. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.
  10. Erazm Kazimierz Grotowski herbu Rawicz ur. 20 maja 1865 w Jaworznie, zm. 15 września 1942 w Warszawie – pułkownik saperów cesarskiej i królewskiej armii, tytularny generał dywizji Wojska Polskiego. Był synem Stanisława i Danieli z Jelonkowskich oraz młodszym bratem Bolesława Grotowskiego, profesora w I Gimnazjum Męskim w Rzeszowie. Po ukończeniu szkoły realnej rozpoczął studia na politechnice. Po czterech semestrach przeniósł się do Technicznej Akademii Wojskowej w Wiedniu. W 1886 rozpoczął zawodową służbę w cesarskiej i królewskiej armii. Został wcielony do 1 Ciężkiego Dywizjonu w Wadowicach, który 1 stycznia 1894 został przeformowany w 1 Pułk Artylerii Dywizyjnej. W 1896, jako oficer wadowickiego pułku był przydzielony do Wojskowego Komitetu Technicznego w Wiedniu. Był specjalistą od materiałów wybuchowych i gazów bojowych. W 1914 wyznaczony został na stanowisko szefa Oddziału Chemicznego w Komitecie Wojskowo-Technicznym oraz kierownika komisji odbioru masek przeciwgazowych. W listopadzie 1918 przyjechał z Wiednia do Warszawy i zamieszkał u wdowy Amelii Różyckiej córki Juliana Różyckiego, z którą po zakończeniu wojny z bolszewikami zawarł związek małżeński. Przyjęty do Wojska Polskiego i powołany na stanowisko komendanta zbrojowni w Krakowie. W lutym 1919 powrócił do Warszawy, do Ministerstwa Spraw Wojskowych, na stanowisko szefa Sekcji Chemicznej w Departamencie VI Artyleryjskim. Zastąpił na tym stanowisku inż. Stanisława Mincewicza. 10 marca 1920, po reorganizacji ministerstwa, wyznaczony został na stanowisko II pomocnika szefa Departamentu V Uzbrojenia – szefa Sekcji 5 Chemicznej. 1 maja 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu generała podporucznika, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. W sierpniu 1921, po przejściu ministerstwa z organizacji wojennej na pokojową, mianowany został pomocnikiem szefa Departamentu III Artylerii i Uzbrojenia. Z dniem 15 lipca 1922 został mianowany II zastępcą generalnego inspektora artylerii. 8 października 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski nadał mu stopień tytularny generała dywizji. Z dniem 31 października 1924 został przeniesiony w stan spoczynku. Zmarł 15 września 1942. Awanse podporucznik – 1 września 1886 porucznik – 1 stycznia 1891 kapitan – 1 maja 1897 major – 1 listopada 1911 podpułkownik – 1 maja 1915 pułkownik – 1 lutego 1918 generał podporucznik – 1 maja 1920 zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 generał brygady - 3 maja 1922 zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie generałów tytularny generał dywizji – 8 października 1924 z dniem przeniesienia w stan spoczynku Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1923) Złota Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej I stopnia
  11. Józef Edward Grobelny ur. 16 marca 1873 w Kobylinie, zm. 21 stycznia 1949 w Buku – generał brygady Wojska Polskiego. Urodził się w Kobylinie, w rodzinie nauczycielskiej. Po ukończeniu gimnazjum studiował medycynę na uniwersytecie w Berlinie, a potem w Rostocku i Gryfii. W dniu 15 lipca 1902 r. zdał egzamin lekarski. W trakcie służby wojskowej w wojsku pruskim awansował najpierw na podporucznika, a potem porucznika lekarza. W czasie I wojny światowej zmobilizowany do armii niemieckiej. W powstaniu wielkopolskim najpierw organizator służby sanitarno-medycznej kompanii pniewskiej, a później zastępca inspektora sanitarnego Siły Zbrojnej Polskiej w byłym zaborze pruskim. 1 kwietnia 1919 roku został szefem Departamentu Sanitarnego Urzędu Wojskowego. 6 maja 1919 roku na wniosek szefa Wydziału Wojskowego III b przy Naczelnej Radzie Ludowej, generała podporucznika Kazimierza Raszewskiego Komisariat Naczelnej Rady Ludowej dekretem nr 84 mianował doktora Józefa Grobelnego lekarzem-pułkownikiem i nadał mu „charakter lekarza generała podporucznika”. 15 listopada 1919 roku został wyznaczony na stanowisko szefa sanitarnego Dowództwa Okręgu Generalnego „Poznań” w Poznaniu, a 16 listopada 1921 roku szefa sanitarnego Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu. Z dniem 1 września 1922 roku został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu generała brygady z prawem noszenia munduru. Na emeryturze prowadził praktykę lekarską w Buku. Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych Odznaka Wojsk Wielkopolskich
  12. Wiktor Mieczysław Gawroński ur. 20 kwietnia 1863 w Bracławiu, zm. 8 listopada 1946 w Warszawie – inżynier, generał major armii carskiej, generał-chorąży armii ukraińskiej, generał dywizji WP. Ukończył Włodzimierskie Gimnazjum Wojskowe w Kijowie. Do carskiej armii wstąpił 10 września 1880 roku. Uczył się w Konstantynowskiej Szkole Wojskowej i Mikołajowskiej Szkole Inżynieryjnej w Petersburgu. Do 1918 służył w wojskach kolejowych. Był m.in. dowódcą 2 Zakaspijskiego batalionu kolejowego (od 15 sierpnia 1907 do 15 lipca 1910) oraz 7 brygady kolejowej (od 16 marca 1916). Uczestniczył w wojnie rosyjsko-japońskiej i I wojnie światowej. Odznaczony orderami: św. Stanisława 2 klasy (1901), św. Anny 2 klasy (1907), św. Włodzimierza 4 klasy (1912). W 1918 roku wstępuje do armii ukraińskiej hetmana Skoropadskiego. Pełni tam funkcję komendanta do spraw kolejnictwa przy Głównym Zarządzie Technicznym armii ukraińskiej. Otrzymał tam stopień generała-chorążego. Do WP przyjęty 19 lutego 1919, otrzymał przydział na stanowisko Dowódcy Wojsk Kolejowych. Organizator i inspektor wojsk kolejowych. Następnie szef sekcji III (Wojsk Kolejowych) w Departamencie II Wojsk Technicznych MSWojsk. w 1920 roku. W 1922 przeszedł w stan spoczynku, mieszkał w Warszawie. Prezydent RP dekretem z dnia 23 października 1923 roku zatwierdził go w stopniu generała dywizji w stanie spoczynku. Awanse Podporucznik - 12 sierpnia 1883 Porucznik - 1 stycznia 1885 Kapitan Sztabowy - 1 sierpnia 1893 Kapitan - 1 sierpnia 1898 Podpułkownik - 26 lutego 1904 Pułkownik - 6 grudnia 1908 Generał major - 6 grudnia 1912 Generał chorąży - 1 sierpnia 1918 Generał podporucznik 1 czerwca 1919 Generał dywizji - 23 października 1923 P.S. Fotografii portretowych jak narazie brak ale może znajdzie się fotografia sytuacyjna (np.z Legionowa) na której uwieczniono generała.
  13. Kto i według jakich kryteriów ma decydować o tym, że obraz jest NOWY albo mało znany? Dla jednych forumowiczów obraz może być NOWY i mało znany, dla drugich odwrotnie. Możesz kolego założyć osobne forum i pełniąc rolę admina i moderatora mieć wpływ na treści jakie się na nim ukazują. Rozumiejąc Twój żal, że wciąż jeszcze mamy podobno demokrację i nie możesz niczego zabronić mam pytanie: jaki system zamordyzmu preferujesz?
  14. Emil Gołogórski ur. 27 lutego 1862 w Wiedniu, zm. 7 lutego 1921 w Warszawie – generał porucznik inżynier Wojska Polskiego. W 1880 roku, po ukończeniu 6-klasowego gimnazjum realnego we Lwowie, rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej. Po roku przeniósł się do Wojskowej Akademii Technicznej. 18 sierpnia 1883 roku ukończył studia z wynikiem bardzo dobrym i rozpoczął zawodową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej armii, w stopniu podporucznika. Pierwszy przydział służbowy otrzymał do 1 pułku inżynieryjnego. Na przełomie 1893 i 1894 ponownie przeniesiony został do Krakowa w celu wykonania zadań projektowych i nadzorczych przy budowie obiektów fortecznych Twierdzy Kraków. Jego dziełem są forty pancerne: 44a „Pękowice”, 45a „Bibice”, 48a „Mistrzejowice”, 50 ½ OST „Barycz” / „Kosocice”, 50 1/2 WEST „Kosocice” i fort pomocniczy piechoty 50a „Lasówka”. Do 1889 był referentem do spraw telefonów fortecznych, obiektów mostowych i min demolujących. 13 listopada 1918 roku przyjęty został do Wojska Polskiego w stopniu generała porucznika i mianowany dowódcą Okręgu Generalnego „Kraków”. Od marca do czerwca 1919 roku, w wojny z Ukraińcami obowiązki dowódcy okręgu generalnego łączył z funkcją zastępcy dowódcy Grupy Operacyjnej generała Iwaszkiewicza. 30 maja 1919 roku został mianowany dowódcą Okręgu Generalnego „Lwów” we Lwowie. W tym czasie Komisja Weryfikacyjna dla oficerów byłej armii austriackiej proponowała jego awansowanie na generała broni. 23 lutego 1920 roku zakończył służbę we Lwowie i został przeniesiony do stolicy. 10 marca tego roku wyznaczony został na stanowisko szefa Departamentu II Wojsk Technicznych Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Na tym stanowisku odpowiadał za organizację wojsk inżynieryjnych i saperów, wojsk łączności, wojsk kolejowych i wojsk samochodowych. We wrześniu powierzono mu szefostwo Grupy Technicznej Ministerstwa Spraw Wojskowych. 21 kwietnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu generała porucznika, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Zmarł 7 lutego 1921 roku w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Awanse porucznik (niem. Leutnant) – 1883 starszy porucznik (niem. Oberleutnant) – 1888 kapitan II klasy (niem. Hauptmann 2. Klasse) – 1893 kapitan II klasy (niem. Hauptmann 1. Klasse) – 1895 major (niem. Major) – 1900 podpułkownik (niem. Oberstleutnant) – 1904 pułkownik (niem. Oberst) – 1 listopada 1907 generał major (nien. Generalmajor) – 31 października 1912 ze starszeństwem z 25 listopada 1912 marszałek polny porucznik (niem. Feldmarschalleutnant) – 1 września 1915 ze starszeństwem z 2 września 1915 generał porucznik – 21 kwietnia 1920 zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 Ordery i odznaczenia Polska Krzyż za Obronę Śląska Cieszyńskiego I klasy Medal Pamiątkowy za Obronę Śląska Cieszyńskiego Dekret pochwalny Rady Narodowej Księstwa Cieszyńskiego Austro-Węgry Krzyż Zasługi Wojskowej II klasy z Mieczami Order Korony Żelaznej II klasy Krzyż Kawalerski Orderu Leopolda z Mieczami Krzyż Zasługi Wojskowej III klasy z Mieczami Order Korony Żelaznej III klasy Brązowy Medal Signum Laudis(Austro-Węgry) na czerwonej wstędze Odznaka za Służbę dla Oficerów III klasy Krzyż Jubileuszowy Wojskowy P.S. fotografii niestety brak!
  15. Nie ma się co przejmować - często z czeluści historycznych objawi się jakiś zapomniany generał czy ciekawe fotografie wcześniej opisanego . W takim wypadku zrobi się "wstawkę" i po problemie.
  16. Specjalne podziękowania dla Kolegi Sedco Express za uzupełnienie biografiami poprzednich liter i lekkie przystopowanie tego naszego (przyznaję się, w tym i mojego) "owczego pędu" we wstawianiu biografii na zasadzie "byle szybciej, byle dalej".
  17. Fotografie generala Gąsieckiego: z 1919 roku jako generała brygady i początku lat 30-tych w stopniu generała dywizji.
  18. No to luuuuu - zaczynamy z "G". Jakub Gąsiecki ur. 10 lipca 1860 w Olkuszu, zm. 2 maja 1933 w Krakowie – generał dywizji Wojska Polskiego. Jakub Gąsiecki urodził się 10 lipca 1860 roku w Olkuszu, w rodzinie Franciszka, kamerdynera, i Marii z Ankusińskich. Po ukończeniu gimnazjum i szkoły wojskowej wstąpił do cesarskiej i królewskiej armii. 1 grudnia 1913 roku został dowódcą c. i k. 40 pułku piechoty „Ritter von Pino” stacjonującego w Rzeszowie, Dębicy i Nisku. Na czele tego oddziału walczył w I wojnie światowej. Od 1 stycznia do 30 listopada 1915 roku dowodził 89 Brygadą Piechoty Landwehry. 17 maja 1916 roku awansował na generała majora ze starszeństwem z 1 maja 1916 roku. 1 listopada 1916 roku został przeniesiony w stan spoczynku. 7 stycznia 1917 roku otrzymał nobilitację szlachecką z predykatem Edler von Włostowiec. W listopadzie 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego. Początkowo był inspektorem w Dowództwie Okręgu Generalnego „Kraków” w Krakowie, a później inspektorem piechoty przy tym dowództwie. Od 11 sierpnia 1919 roku dowodził 11 Dywizją Piechoty. Ze stanowiska dowódcy dywizji został zwolniony rozkazem Naczelnego Dowództwa Nr 5326/V/Pf z dnia 28 czerwca 1920 roku. 28 października 1920 roku w Warszawie Najwyższa Wojskowa Komisja Opiniująca pod przewodnictwem generała broni Józefa Hallera stwierdziła jednogłośnie, że „w kierownictwie Generała Podporucznika Gąsieckiego Jakóba 11-tą Dyw. Piech. w walkach dnia 2 czerwca 1920 r. nie można znaleźć żadnego przewinienia”. Od lipca 1920 roku był zastępcą dowódcy Dowództwie Okręgu Generalnego „Warszawa” i jednocześnie zastępcą dowódcy obrony Warszawy. Funkcję tę pełnił do listopada 1920 roku. Od grudnia 1920 roku był kierownikiem kursów oficerskich w Krakowie. Z dniem 1 kwietnia 1921 roku został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu generała porucznika. Dopiero 18 listopada 1921 roku Naczelny Wódz Wojsk Polskich, marszałek Polski Józef Piłsudski zatwierdził uchwałę Najwyższej Wojskowej Komisji Opiniującej i polecił Ministrowi Spraw Wojskowych ogłosić ją zainteresowanemu. 26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała dywizji. Był prezesem Polskiego Towarzystwa Opieki nad Grobami Bohaterów. Zmarł 2 maja 1933 roku w Krakowie. Pochowany na Cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie. Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari (1922) Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi (19 marca 1931) Order Żelaznej Korony III klasy z wojenną dekoracją (Austro-Węgry, 1915) Krzyż Zasługi Wojskowej III klasy z odznaką wojenną (Austro-Węgry, 1916) Przypisy Po nobilitacji występował jako Jakob Gasiecki Edler von Wlostowiec. W ewidencji Wojska Polskiego figurował wyłącznie jako Jakub Gąsiecki.
×
×
  • Create New...

Important Information