Jump to content
Sign in to follow this  
formoza58

Generałowie Wojska Polskiego II RP- zdjęcia

Recommended Posts

Gen. Stefan Dąb Biernacki...

urodził się 7 stycznia 1890 r. w Gnojnie kolo Błonia. Był absolwentem Wyższej Szkoły Rolniczej w Dublanach.

Od 1907 r. działał w ruchu niepodległościowym.

W 1913 r. ukończył kurs oficerski w Drużynach Strzeleckich.

W sierpniu 1914 r. wstąpił do Legionów Polskich.

Dowodził kompanią, a potem batalionem l pułku piechoty, a następnie batalionem 3 pułku piechoty.

W 1917 r. po kryzysie przysięgowym został internowany w Beniaminowie.

Po odzyskaniu wolności od sierpnia do października 1918 r. był komendantem Polskiej Organizacji Wojskowej okręgu Ciechanów.

W listopadzie 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego.

Do wybuchu II wojny światowej pełnił funkcje: dowódcy batalionu, a następnie dowódcy 32 pułku piechoty (1918/1919), dowódcy   5 pułku piechoty Legionów (1919), dowódcy I Brygady Legionów (1919-1920), dowódcy 1 Dywizji Piechoty Legionów w Wilnie (1920-1926).

Od listopada 1926 r. do grudnia 1930 r. był generałem do prac przy Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych. W grudniu 1930 r. został Inspektorem Armii "Wilno", funkcję tę pełnił aż do wybuchu wojny.

W 1923 r. został awansowany do stopnia generała brygady, a w 1931 r. do generała dywizji.

W czasie kampanii polskiej w 1939 r. dowodził odwodową Armią „Prusy".

Po bitwie pod Tomaszowem Lubelskim przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie pozostawał w dyspozycji Naczelnego Wodza.

Po ewakuacji do Wielkiej Brytanii od czerwca do listopada 1940 r. pozostawał bez przydziału w obozie Rothesay w Szkocji. W listopadzie 1940 r. został zwolniony z wojska.

Zmarł 9 lutego 1959 r. w Londynie, pochowany został na cmentarzu Brompton.

Był odznaczony m.in.: Orderem Virtuti Militari klasy III, IV i V, Krzyżem Niepodległości, Orderem Polonia Restituta klasy II i III, czterokrotnie Krzyżem Walecznych oraz Złotym Krzyżem Zasługi. 

biernacki dab stefan.JPG

Share this post


Link to post
Share on other sites

Gen.dyw. Stefan Dąb - Biernacki

Na Węgrzech organizował opozycję przeciw gen. Sikorskiemu  i porozumieniu z Francją. Przedostał się do Francji i tam został w w styczniu 1940 r. zdegradowany do szeregowca i uwięziony za odmowę posłuszeństwa wobec Naczelnego Wodza gen. W.Sikorskiego.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Gen.bryg. Bronisław Bohatyrewicz

Od 1889 w armii rosyjskiej. Podczas I wojny światowej dowódca batalionu. Ranny w 1914, do końca wojny pozostawał w niemieckiej niewoli.

Od 1918 w Wojsku Polskim. Organizator i dowódca oddziału Samoobrony Grodna (1918–1919), który włączył do Dywizji Piechoty Litewsko-Białoruskiej. W wojnie 1920 dowódca batalionu, później pułku piechoty oraz Nadniemeńskiej Brygady Piechoty, a następnie dowodził 2 i 1 Dywizją Litewsko-Białoruską.

Uczestniczył w buncie gen. Żeligowskiego, zajęcia Wileńszczyzny; oficer sztabu Naczelnego Dowództwa Wojsk Litwy Środkowej do stycznia 1922. Dowódca piechoty dywizyjnej 20 Dywizji Piechoty (1922-23) i p.o. dowódcy 18 Dywizji Piechoty oraz dowódca okręgu korpusu Warszawa (do końca 1926). W 1927 przeniesiony w stan spoczynku. Osiadł w Warszawie, zajął się działalnością społeczną.

We wrześniu 1939 znalazł się na wschodzie Polski okupowanym przez Sowiety, został aresztowany przez NKWD i wywieziony do obozu w Kozielsku. Zamordowany prawdopodobnie 7.04.1940 w Katyniu.

Virtuti Militari, Krzyż Walecznych – czterokrotnie

 

Płk.Bronisław Bohatyrewicz.png

Share this post


Link to post
Share on other sites
W dniu 16.10.2020 o 20:05, Koloman napisał:

Na wyższy stopień i dostęp do sztabowego stolika oficerowie - Polacy czekali długo, nieraz ponad 18 lat. Prowadziła tam ciernista droga,..........

Tą ciernistą drogę ale i możliwości i szanse kariery w armii austro-wegierskiej nie tylko dla przedstawicieli elit pokazuje życiorys generała Bijaka. Tak napisano o nim w jednym z artykułów historycznych:

"Juliusz Bijak, skromny syn dozorcy więziennego doszedł w cesarstwie austro-węgierskim do szczytów hierarchii wojskowej. Nie dane mu było wprawdzie zapisać się złotymi zgłoskami w historii oręża, niemniej jednak staranną służbą dochrapał się akselbantów i cenionego - nie tylko zresztą w Austrii - tytułu ekscelencji. Dochrapał się, choć jego droga zawodowa nie była bynajmniej ani błyskotliwa, ani olśniewająca."

I kilka fotografii dotyczących gen.Bijaka jeszcze jako pułkownika i dowódcy 57.PP w Tarnowie a także jego portret malowany przez Jacka Malczewskiego

Bijak.JPG

IR.57 - Kopia.png

IR.57.png

Share this post


Link to post
Share on other sites
12 godzin temu, Sedco Express napisał:

Gen.bryg. Bronisław Bohatyrewicz

Od 1889 w armii rosyjskiej. Podczas I wojny światowej dowódca batalionu. Ranny w 1914, do końca wojny pozostawał w niemieckiej niewoli.

Od 1918 w Wojsku Polskim. Organizator i dowódca oddziału Samoobrony Grodna (1918–1919), który włączył do Dywizji Piechoty Litewsko-Białoruskiej. W wojnie 1920 dowódca batalionu, później pułku piechoty oraz Nadniemeńskiej Brygady Piechoty, a następnie dowodził 2 i 1 Dywizją Litewsko-Białoruską.

Uczestniczył w buncie gen. Żeligowskiego, zajęcia Wileńszczyzny; oficer sztabu Naczelnego Dowództwa Wojsk Litwy Środkowej do stycznia 1922. Dowódca piechoty dywizyjnej 20 Dywizji Piechoty (1922-23) i p.o. dowódcy 18 Dywizji Piechoty oraz dowódca okręgu korpusu Warszawa (do końca 1926). W 1927 przeniesiony w stan spoczynku. Osiadł w Warszawie, zajął się działalnością społeczną.

We wrześniu 1939 znalazł się na wschodzie Polski okupowanym przez Sowiety, został aresztowany przez NKWD i wywieziony do obozu w Kozielsku. Zamordowany prawdopodobnie 7.04.1940 w Katyniu.

Virtuti Militari, Krzyż Walecznych – czterokrotnie

 

Płk.Bronisław Bohatyrewicz.png

Zwłoki gen. Bohatyrewicza, na kolejnym zdjęciu nad zwłokami generałów Bohatyrewicza i Smorawińskiego, na trzecim pochówek generałów...

kat gen bronisl bohatyrowicz.JPG

katyn bochaterow smorawinsk.JPG

katyn smorawinski bohatyrowicz.JPG

Share this post


Link to post
Share on other sites
W dniu 14.10.2020 o 00:46, otton1 napisał:

Kontynuujemy literę"B". No chyba, że ktoś doda jeszcze innych generałów na "A".

Generał broni Leon Berbecki
ur. 28 lipca 1874  -  zm. 23 marca 1963
Co interesujące, oprócz wielu innych, posiadał odznaczenia wszystkich trzech państw zaborczych, jak niżej:
Order Leopolda III klasy (Austro-Węgry, 1916)
Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry, 1915)
Odznaka za Służbę Wojskową dla Oficerów III klasy (Austro-Węgry)
Krzyż Żelazny II klasy (Prusy)
Order Świętej Anny II i IV klasy (Rosja)
Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Rosja, 1904)
Order Świętego Stanisława III klasy (Rosja).
P.S. na zdjęciu jeszcze jako generał dywizji.

GenBerbecki.jpg

Uzupełnienie... Z czasów legionowych.

berbecki leon.JPG

Share this post


Link to post
Share on other sites

Uzupełnienie do nieco oszczędnej biografii generała broni Zygmunta Zielińskiego i kilka fotografii.

Awanse
chorąży (Fähnrich) – 18 sierpnia 1878
podporucznik (Leutnant) – 1 listopada 1878
porucznik (Oberleutnant) – 1 listopada 1883
kapitan (Hauptmann) – 1 listopada 1890
major (Major) – 1 listopada 1902
podpułkownik (Oberstleutnant) – 1 listopada 1907
pułkownik (Oberst) – 1 września 1910
generał major (Generalmajor) – 1 listopada 1917
generał porucznik – 1920
generał broni – 22 września 1922 z dniem 1 stycznia 1923
Ordery i odznaczenia
Order Orła Białego (1921)
Krzyż Komandorski Orderu Virtuti Militari (1922)
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 60)
Krzyż Niepodległości
Krzyż Walecznych – czterokrotnie (po raz pierwszy 1921)
Medal Niepodległości
Komandor Legii Honorowej (Francja, zezwolenie Naczelnika Państwa w 1922)
Krzyż Rycerski Orderu Leopolda z dekoracją wojenną i mieczami - 26 czerwca 1917 roku „w uznaniu dzielnego i skutecznego zachowania się przed nieprzyjacielem”
Krzyż Zasługi Wojskowej (Austria)
brązowy Signum Laudis Medal Zasługi Wojskowej na czerwonej wstędze
Odznaka za Służbę Wojskową
Krzyż Jubileuszowy Wojskowy (Austro-Węgry)

ZZ1.jpg

ZZ2.jpg

ZZ3.jpg

ZZ4.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites
26 minut temu, Koloman napisał:

Uzupełnienie do nieco oszczędnej biografii generała broni Zygmunta Zielińskiego i kilka fotografii.

Kol.Koloman, dziękuję za materiały uzupełniające o gen.Zielińskim.

I jeszcze cytat z mowy pożegnalnej wygłoszonej przez Walerego Sławka:

Generał Zieliński zmarł 11 kwietnia 1925 r. Pochowano go na Cmentarzu Rakowickim, tak jak sobie życzył w testamencie, wśród legionistów - tych szczególnie bliskich jego sercu ułanów poległych pod Rokitną. Walery Sławek, jeden z najbliższych współpracowników Piłsudskiego, powiedział wtedy o generale: „Są zasady moralne tak proste i twarde, że trzeba wielkiej siły ducha i wielkiej mocy charakteru, aby nie uczynić z nich ustępstw na rzecz wymogów życia. Istnienie tych prawd i tej siły ducha w Tobie Generale, instynktownie czuł każdy żołnierz”.

Share this post


Link to post
Share on other sites
W dniu 17.10.2020 o 20:29, Sedco Express napisał:

Drugie zdjęcie kadm. Michała Borowskiego w polskim mundurze kontradmirała.

I kolejna fotografia admirała.

bor.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites

Już myślałem, że całkowicie załatwiliśmy generalicję na literę "A" a tu masz ci los - znalazł się jakiś zapomniany.

To i przypominam go.

Edward Adamski 
ur. 13 listopada 1867 w Stoczku, zm. 3 września 1926 w Warszawie 
generał brygady Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej.
Po ukończeniu 6 klasowego Rządowego Męskiego Gimnazjum Klasycznego w Siedlcach kontynuował naukę w Odeskiej Szkole Junkrów Piechoty w Odessie. 4 grudnia 1884 roku rozpoczął służbę w armii rosyjskiej i pełnił ją do 28 września 1917 roku.
30 kwietnia 1919 roku przyjęty został do Wojska Polskiego i przydzielony do rezerwy oficerskiej. W czasie wojny z bolszewikami był oficerem Dowództwa Okręgu Etapów Wołkowysk. Od 7 lipca do 4 listopada 1919 roku dowodził Pułkiem Strzelców Wileńskich. 11 sierpnia na czele pułku wkroczył do Słucka, a następnie osiągnął linię rzeki Berezyny. We wrześniu i październiku nie prowadził większych działań bojowych pozostając w bagnistej puszczy nad Ptyczą i Oressą. W tym czasie czasowo dowodził III Brygadą.
W listopadzie 1919 roku objął dowództwo III Brygady Litewsko-Białoruskiej, w skład której wchodził Lidzki i Kowieński pułk strzelców. Oba pułki do 9 lipca 1920 roku pełniły służbę na polsko-litewskiej linii demarkacyjnej. 22 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w piechocie, „w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”.

W lutym 1920 roku ukończył VII kurs w Centrum Studiów Artyleryjskich w Warszawie. 16 listopada tego roku został kierownikiem Centrum Wyszkolenia Dowództwa Okręgu Generalnego „Łódź”. Z dniem 1 maja 1921 roku przeniesiony został w stan spoczynku, w stopniu pułkownika piechoty. 26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała brygady. Zmarł 3 września 1926 roku w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
Ordery i odznaczenia
Order św. Stanisława z Mieczami kl. 2
Order św. Stanisława z Mieczami kl. 3
Order św. Anny z Mieczami kl. 2
Order św. Anny z Mieczami kl. 3
Order św. Włodzimierza z Mieczami kl. 4

Edward_Adamski_(1867-1926)_grób.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites

Generał bez jakiejkolwiek znanej (mnie w kazdym razie) dokumentacji ilustracyjnej.

Józef Becker 
ur. 5 grudnia 1871 w Niemieckim Brodzie, w Czechach, zm. 16 lutego 1925 w Warszawie 
generał brygady Wojska Polskiego.

W czasie I wojny światowej walczył na froncie rumuńskim dowodząc batalionem i pułkiem. W 1917 był majorem 13 pułku piechoty Austro-Węgier.
Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. Stanął z całym 113 pułkiem piechoty austriackiej do dyspozycji polskiego dowództwa w Krakowie. Marzec – maj 1919 dowódca 18 pułku piechoty. Od czerwca 1919 do grudnia 1920 kolejno: referent broni i organizacji w Dowództwie „Wschód”, dowódca Grupy Operacyjnej, oficer ds. zleceń w Dowództwie Etapów, dowódca Dowództwa Powiatu Etapowego Wilno (od 7. I. 1920), oraz czasowo w polskiej ekspozyturze przy rządzie Ukrainy. W wojnie polsko-bolszewickiej dowódca XXVI Brygady Piechoty w 12, 18 i 13 Dywizji Piechoty. 22 maja 1920 zatwierdzony został w stopniu pułkownika z dniem 1 kwietnia tego roku. Od grudnia 1920 do 1923 był dowódcą Obszaru Warownego „Wilno”. 3 maja 1922 zweryfikowany został w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów piechoty. Od 1923 do 1924 dowódca Obszaru Warownego „Kraków”, będąc wówczas oficerem nadetatowym 12 pułku piechoty z Wadowic. W kwietniu 1924 odkomenderowany został do pełnienia obowiązków dowódcy 18 Dywizji Piechoty w Łomży. 31 marca 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego awansował go na generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 11. lokatą w korpusie generałów. W lipcu tego samego roku mianowany został dowódcą 20 Dywizji Piechoty w Słonimie. Zmarł 16 lutego 1925 w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Ordery i odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari (1921)
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1922)
Krzyż Walecznych – trzykrotnie (po raz 3 w 1922)
Order Korony Żelaznej III klasy – Austro-Węgry (przed III.1917)
Krzyż Zasługi Wojskowej – Austro-Węgry (przed III.1917)
Signum Laudis – Austro-Węgry (przed III.1917)
Krzyż Żelazny – Cesarstwo Niemieckie (marzec 1917)
Krzyż Komandorski Orderu Gwiazdy Rumunii (przed 1924)

Share this post


Link to post
Share on other sites
5 godzin temu, Sedco Express napisał:

Gen.bryg. Józef Becker

SUPER!!!!!!!!!!!!

 

5 godzin temu, formoza58 napisał:

Ciekawe, ilu jeszcze generałów na " B" ?

Jeszcze paru się znajdzie.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Przynajmniej ośmiu jeśli nie więcej :

- BaczyńskiRajmund

- Baranowski Antoni

- Bohusz-Szyszko Jakub

- Brynk Zygmunt

(do w/w są zdjęcia)

- Bieliński Adam

- Bilewicz Leon

- Bobrowski Tadeusz

- ks. Bogucki Karol

 

 

-

Share this post


Link to post
Share on other sites

To temat rzeka, bo np. podczas wojny polsko-bolszewickiej latem 1920 r. w WP służyło 166 generałów.

(wg. "Generalicja Wojska Polskiego 1918-1926" - A.Wojtaszak W-0wa, 2012)

Share this post


Link to post
Share on other sites

No to będzie się działo 😉 

             ---------------------------------------------------------------------------------

 

Zygmunt Brynk urodził się 25 kwietnia 1872 roku w Mohylowie Podolskim, w rodzinie Kazimierza, matematyka, i Zofii z domu Brynk. Po śmierci rodziców znalazł się pod kuratelą stryjecznego brata Antoniego (1850–1925)[2].

W 1894 ukończył Wydział Budowy Okrętów w Morskiej Szkole Inżynierii w Kronsztadzie i otrzymał promocję oficerską oraz tytuł inżyniera mechanika okrętowego. Był również absolwentem Akademii Morskiej w Petersburgu z 1900. Po ukończeniu szkoły w Kronsztadzie służył na kanonierce „Groziaszczij”, początkowo jako oficer mechanik, a następnie starszy oficer mechanik. W latach 1900–1901 w Filadelfii brał udział w budowie pancernika „Retwiazań”, na którym w późniejszym czasie był starszym oficerem mechanikiem. Od 1908 do 1917 podobną funkcję sprawował na pancernikach „Giegorij Pobiedonosiec” oraz „Impieratrica Marija”. Potem został flagowym oficerem mechanikiem dywizji pancerników Floty Morza Czarnego, a także przewodniczył Komisji Nadzoru Budowy Okrętów w Mikołajowie. W 1918 piastował stanowiska oficera mechanika portu w Sewastopolu i głównego oficera mechanika dywizji pancerników. W latach 1917–1918 zasiadał w Zarządzie Związku Wojskowych Polaków w Sewastopolu oraz był delegatem Zjazdu Wojskowych Polaków do Rządu Tymczasowego.

7 lipca 1919 roku został przyjęty do Wojska Polskiego „z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika i przydzielony do Departamentu Spraw Morskich[3]. 15 sierpnia 1919 roku został zatwierdzony, „warunkowo, do czasu ułożenia przez Komisję Weryfikacyjną ogólnej listy starszeństwa oficerów WP”, w randze generała podporucznika[4].

Następnie znalazł się w Paryżu, gdzie pełnił funkcję specjalisty w polskiej delegacji na konferencję pokojową w sprawie traktatu wersalskiego. Jeszcze w 1919 objął stanowisko pełnomocnika wojskowego i morskiego przy Poselstwie Polskim w Waszyngtonie. 15 września 1920, pod wpływem nacisków ze strony posła RP w Waszyngtonie Kazimierza Lubomirskiego został odwołany z zajmowanego stanowiska przez ówczesnego Ministra Spraw Wojskowych, generała porucznika Kazimierza Sosnkowskiego. 9 listopada 1920 roku został przydzielony do Centralnej Stacji Zbornej w Warszawie[5].

22 listopada 1920 roku, na własną prośbę, został zwolniony z czynnej służby z zaliczeniem do Rezerwy armii, w stopniu generała podporucznika inżyniera marynarki[6]. Dekretem Naczelnika Państwa i Naczelnego Wodza z 5 sierpnia 1922 roku został przeniesiony „w stały stan spoczynku na własną prośbę z prawem noszenia munduru z dniem 22 listopada 1920 roku w stopniu kontradmirała”[7]. 26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała brygady[8]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Grodzisk Mazowiecki, jako oficer stanu spoczynku w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów Marynarki Wojennej, korpus oficerów technicznych[9]. 28 kwietnia 1939 roku został przeniesiony z korpusu oficerów technicznych do korpusu oficerów służb Marynarki Wojennej, grupa oficerów technicznych, w stopniu kontradmirała stanu spoczynku ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 1. lokatą[10].

W latach 1921–1922 był dyrektorem technicznym Towarzystwa Polsko-Amerykańskiego Żeglugi Morskiej. Od 1923 do 1931 pracował w Najwyższej Izbie Kontroli, będąc radcą, rzeczoznawcą oraz naczelnikiem Wydziału Morskiego. W 1931 został członkiem, a następnie prezesem Zarządu Polskich Zakładów Optycznych S.A. „H. Kolberg i S-ka” w Warszawie. Zmarł 26 września 1943 w Milanówku. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B 18-6-4

I parę zdjęć, kiedy jako prezes Zarządu Polskiego  Związku Optycznego witał i  gościł Prezydenta RP w PZO, w 1932 roku...

brynk zygmunt1.JPG

brynk zygmunt 32rr.jpg

brynk zygm prezes 32r.JPG

Edited by formoza58

Share this post


Link to post
Share on other sites
5 godzin temu, Sedco Express napisał:

Przynajmniej ośmiu jeśli nie więcej :

Jeśli przerobimy Bohusza-Szyszko Jakuba na Szyszko-Bohusza Jakuba to będzie siedmiu.

Share this post


Link to post
Share on other sites
1 godzinę temu, formoza58 napisał:

No to pięknie. Ale faktycznie,  lepiej zwolnić i " powalczyć" z Nimi w miarę chronologicznie.

Kol.formoza58 - masz oczywiscie rację. Powalczymy chronologicznie i w odpowiednim tempie - pośpiech jest niezbędny przy łapaniu pcheł.

 

1 godzinę temu, Sedco Express napisał:

To temat rzeka, bo np. podczas wojny polsko-bolszewickiej latem 1920 r. w WP służyło 166 generałów.

Jak nas przez wirusa lockdown udupił w domu to ta rzeka wartko bedzie płynąć (oczywiscie byle nie za szybko - patrz wyżej)

Share this post


Link to post
Share on other sites
21 minut temu, otton1 napisał:

Jeśli przerobimy Bohusza-Szyszko Jakuba na Szyszko-Bohusza Jakuba to będzie siedmiu.

Nie możemy przerobić bo miał dwuczłonowe nazwisko i pierwszym członem było Bohusz.

Podobnie jest z przydomkami honorowymi, zwyczajowymi, które zostały uznane za człon nazwiska i zawsze piszemy je po imieniu (jako pierwsze)  np. Śmigły-Rydz, Grzmot -Skotnicki. Grot-Rowecki i alfabetycznie nazwisko zaczyna się na pierwszą literę tego przydomka.

Edited by Sedco Express

Share this post


Link to post
Share on other sites
33 minuty temu, Sedco Express napisał:

Nie możemy przerobić bo miał dwuczłonowe nazwisko i pierwszym członem było Bohusz.

Trudno! czyli ośmiu. A właściwie dziewięciu bo dochodzi "Janusz leniwy" czyli gen.Janusz de Beaurain.

A tak przy Jakubie B-S mi się pomyślało: jaką cezurę czasową dla generałów przyjmujemy? bo przecież oprócz Jakuba był Zygmunt B-S.

Ja proponuję, żeby w temacie uwzględniać tylko tych, którzy na stopień generalski zostali mianowani do 31,08.1939 (Taka.jest zresztą nazwa działu).

Jakkolwiek II.RP oficjalnie uznawana była do czerwca 1945 a nieoficjalnie uznawała się do 1989 roku to chyba nie będziemy zajmować się generałami wojennych mianowań.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Jakub Krzysztof Bohusz-Szyszko herbu Odyniec (ur. 24 lipca 1855 w Mińsku Litewskim, zm. 5 kwietnia 1942 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.

 

Służba wojskowa

Ukończył gimnazjum w Jarosławiu. W 1872 ochotniczo rozpoczął służbę w armii rosyjskiej. Ukończył Szkołę Piechoty Junkrów w Moskwie. Od 1877 oficer zawodowy piechoty. W 1904 był kapitanem w 66 Butyrskim pułku piechoty w Chełmie. W 1907 przeniesiony wraz z rodziną do Irkucka. Wziął udział w wojnie rosyjsko-japońskiej. W 1913 awansował do stopnia podpułkownika. W 1914 roku został awansowany do stopnia pułkownika i przeniesiony na emeryturę. Reaktywowany po wybuchu I wojny światowej. Pełnił służbę w oddziałach tyłowych.

W pierwszej dekadzie lutego 1917 roku został dowódcą zapasowego pułku strzelców należącego do Dywizji Strzelców Polskich generała majora Tadeusza Bylewskiego. Dowodzony przez niego pułk stacjonował w Biełgorodzie i liczył 17 tysięcy żołnierzy. 12 kwietnia 1917 został usunięty ze stanowiska dowódcy przez zrewolucjonizowany Komitet Pułkowy. Pod wpływem agitacji bolszewickiej pułk zbuntował się i przeszedł na stronę Armii Czerwonej (zob. 1 Polski Rewolucyjny Pułk). Po utworzeniu I Korpusu Polskiego objął dowództwo 1 pułku rezerwowego należącego do Brygady Rezerwowej, a następnie dowództwo 5 pułku strzelców polskich, który wchodził w skład 2 Dywizji Strzelców Polskich. Później był przewodniczącym Komisji Regulaminowej. Brał także czynny udział w organizacji III Korpusu Polskiego. Po likwidacji Korpusu przybył do Warszawy. 20 maja 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika i starszeństwem z dniem 24 listopada 1914, i zaliczony do I Rezerwy armii z jednoczesnym powołaniem do czynnej służby na czas wojny, aż do demobilizacji[2].

Od listopada 1918 roku był inspektorem piechoty Okręgu Generalnego Kraków (faktycznie zastępcą dowódcy). Od kwietnia 1919 do 31 marca 1920 był dowódcą Etapów Frontu Wołyńskiego, a od 1 kwietnia dowódcą Etapów 2 Armii na froncie bolszewickim. 28 lipca 1920 roku został przeniesiony z Dowództwa Okręgu Etapowego „Prużany” na stanowisko Okręgowego Inspektora Armii Ochotniczej przy Dowództwie Okręgu Generalnego „Kraków”[3].

Z dniem 1 maja 1921 roku został przeniesiony w stan spoczynku w stopniu pułkownika[4]. Osiadł w Warszawie. 26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała brygady[5][6][7]. Później został zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie generałów[8]. Zmarł 5 kwietnia 1942 w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera 18A, rząd 5, grób 20)[9].

Jakub Bohusz-Szyszko był żonaty z Heleną Witowską, z którą miał syna Zygmunta Piotra, generała dywizji Wojska Polskiego i Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych w latach 1976–1980.

W Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku ogłoszono sprostowanie o następującej treści: „Na podstawie tytułu wykonawczego Sądu Okręgowego w Warszawie Nr XI. J. 537/30 prostuję nazwisko gen. bryg. w st. spocz. Szyszko Jakuba Krzysztofa i ppłk. dypl. Szyszko Zygmunta, I oficera sztabu z Inspektoratu Armii w Warszawie z »Szyszko« na »Bohusz-Szyszko.

jakub szyszko bohusz1.JPG

jakub szyszko bohusz2.JPG

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Sign in to follow this  



×
×
  • Create New...

Important Information