Jump to content

Generałowie Wojska Polskiego II RP- zdjęcia


Recommended Posts

18 minut temu, formoza58 napisał:

Są biogramy w necie,........

Nie zawsze są łatwo dostępne co pokazuje przykład gen.Korbuta.

 

20 minut temu, formoza58 napisał:

........można zaspokoić ciekawość.

Fakt, kto szuka ten znajdzie.

 

21 minut temu, formoza58 napisał:

Ja od tej litery postanowiłem wrzucać to co dotyczy służby generałów w WP. Będę się skupiał na zdjęciach, bo one miały być pierwotnie głównym elementem wątku.

Własciwie racja, w końcu chodzi o służbę w Wojsku Polskim. Można jedynie wspomnieć z jakiej armii generał pochodzi a nie wspominać jego służbę XIX wieczną i wojny w których brał udział. W końcu najciekawsze są fotografie.

Link to post
Share on other sites
  • Replies 783
  • Created
  • Last Reply

Top Posters In This Topic

Godzinę temu, Koloman napisał:

Ciekawe, co robili generalowie Lasocki i Lamezan de Salins przed listopadem 1918 roku - z jakich armii pochodzili.

Nie przypuszczam, żeby gen.Lasocki służył w armii rosyjskiej - na emeryturze osiadł w Krakowie.

Byłoby to coś niepojętego: "prawosławny" mieszka w Krakowie!!!!!!!!!

 gen.por. R. Lamezan - ur.w Moedling (Austria) rodzina austriacka pochodzenia francuskiego.

1890 - Akademia Wojskowa w Wiener Neustadt

ASG w Wiedniu (1896)

Przed WP:

1894-97 sztab 20 BK - Kraków

1897-1898 sztab 18 BK w Złoczowie

19898-1900 6 pdrag. w Wels

1900 - 1902 - sztab lwowskiej 4 DK

1902-1903 sztab 2 korpusu w Wiedniu

1903-1905 - sztab 12 DK w Krakowie

1906-1907 - dow. szwadronu w 2 pułku ułanów w Bochni

1907-1912 - attache wojskowy w Paryżu i Brukseli

1912-1913 - 7 podrag. w Stanisławowie (do wojny urlop zdrowotny)

1914-1916 - szef sztabu w Dowództwie Wojsk we Lwowie oraz szef sztabu korpusu we Lwowie I Korpusu FML Petera Hoffmana w Karpatach

1916-1917 - przedst. i z-ca namiestnika Galicji w sprawach wojskowych

1917-1918 -szef gospodarczy urzędu dla Galicji (KRajowy Urząd ds. Rolnictwa)

od 01.01.1919 w WP

Opinia JP z 1922 r.:

"Do operacji zdaniem moim zupełnie niezdatny. Dowodziłby zawsze bardzo i bardzo miernie. W razie potrzeby zdatny do użycia jako dca OK, tylko - broń Boże - nie w Galicji, a specjalnie wschodniej gdzie natychmiast ulegnie manii protekcyjnej w stosunku do znajomych, krewnych i przyjaciół. Gładki w obejściu mógłby być użyty w misjach dyplomatycznych, w których potrzebna jest jedynieno9bserwacja, a nie charakter czy wymaganie"

 

 

Link to post
Share on other sites

3. Józef Latour

Ur. 29 maja 1953 roku w Lubarze. Służbę odbył w armii rosyjskiej.7 grudnia 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała porucznika ze starszeństwem od dnia 21 października 1916 roku i przydzielony do Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Początkowo, od grudnia 1918 roku na stanowisku szefa sekcji szkół oficerskich w Departamencie Naukowo Szkolnym. Jednocześnie był członkiem Rady Naukowej przy tym departamencie. Od kwietnia 1920 roku członek Komitetu Doradczego przy Oddziale III Naukowo-Szkolnym Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych. 21 kwietnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu generała porucznika, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Z dniem 1 kwietnia 1921 roku został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu generała porucznika. 26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała dywizji. Na emeryturze mieszkał w Warszawie. Tamże zmarł 4 września 1933 roku.

                                 ----------------------------------------------------------------------------------

1. Na uroczystościach  w szkole podchorążych w Łobzowie, w 1919 roku.

2, 3. W okresie międzywojnia.

4. Opinia wydana przez gen. J. Jacynę.

latour lobzow1.JPG

latour2.jpg

latour3.jpg

latour opinia jacyny.jpg

Link to post
Share on other sites

6. Aleksander Litwinowicz

 

Ur. 27 lutego 1879 roku w Petersburgu. Od 1 sierpnia 1914 w Legionach Polskich – intendent 1 Kompanii Kadrowej, a następnie w 1 pułku piechoty. Odmówił złożenia przysięgi, po czym działał w Polskiej Organizacji Wojskowej w Galicji. Następnie od października 1916 do sierpnia 1917 służył w Polskim Korpusie Posiłkowym jako zastępca szefa intendentury.

W okresie listopad 1918 – czerwiec 1919 walczył w obronie Lwowa, potem był szefem służby intendentury Dowództwa „Wschód”. 3 czerwca 1919 został przeniesiony do Departamentu Gospodarczego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko pomocnika szefa departamentu Od listopada 1919 do lipca 1923 szef Departamentu Intendentury MSWojsk. 20 września 1920 został zatwierdzony w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia 1920 w Korpusie Intendentów.

14 marca 1920 został pierwszym prezesem Wojskowego Klubu Sportowego „Legia”. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 1. lokatą w korpusie oficerów intendentów. Od lipca 1923 pozostawał w Rezerwie Oficerów Sztabowych Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie. 1 marca 1924 został przydzielony do Departamentu Intendentury MSWojsk, jako oddziału macierzystego z pozostawieniem w dyspozycji Ministra Spraw Wojskowych 31 marca 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski, na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego awansował go do stopnia generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 7. lokatą w korpusie generałów. W sierpniu tego roku został szefem Departamentu Przemysłu Wojennego MSWojsk. W listopadzie 1924 był jednym z oficerów, którzy podali się do dymisji w ramach tzw. strajku generałów. 15 lipca 1927 został mianowany dowódcą Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie. W październiku 1935 został mianowany dowódcą Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. W styczniu 1936 otrzymał tytuł honorowego obywatela Grodna. Opuszczając stanowisko dowódcy OK VI podczas uroczystości pożegnalnej generał oznajmił: Wyjeżdżam z gorącą pamięcią o Lwowie i z dalszym nastawieniem na Lwów. Od 14 lipca 1936 do 18 września 1939 był II wiceministrem spraw wojskowych – szefem Administracji Armii.

W 1936 został prezesem zarządu głównego Towarzystwa Badania Historii Obrony Lwowa i Województw Południowo-Wschodnich. W 1937 był protektorem honorowym klubu sportowego LKS Pogoń Lwów. Był prezesem Koła Lwowian i Przyjaciół Lwowa Towarzystwa Rozwoju Ziem Wschodnich w 1939.... Zmarl 14 stycznia 1948 roku w szczecinie i tamże pochowany.

                 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

litwinowicz 7.jpg

Link to post
Share on other sites

7. Władyslaw Langner

 

Ur. 18 czerwca 1896 roku w Jaworowie. Działał w Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie” i Drużynach Strzeleckich, w sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich. W październiku 1914 dowodził plutonem i kompanią w 1 pułku piechoty Legionów Polskich. Awansował kolejno na: chorążego – 5 marca 1915, podporucznika – 2 lipca 1915 i porucznika – 1 listopada 1916.

W 1917, po kryzysie przysięgowym wcielony został do armii austro-węgierskiej i służył na froncie włoskim. W 1916 złożył egzamin dojrzałości uprzedni (wojenny) w gimnazjum w Nowym Targu

Od listopada 1918 w Wojsku Polskim na stanowisku zastępcy dowódcy 57 pułku piechoty Ziemi Tarnowskiej. Następnie dowodził batalionem w 5 pułku piechoty Legionów (do kwietnia 1919), pełnił obowiązki dowódcy 1 pułku piechoty Legionów oraz od czerwca 1919 roku dowodził batalionem w tym pułku. W czerwcu 1920 objął dowództwo 167 pułku piechoty. 11 czerwca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu podpułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. W 1921 roku dowodzony przez niego oddział został przemianowany na 75 pułk piechoty. W trzeciej dekadzie czerwca 1922 roku na czele pułku wkroczył do południowo-wschodniej części Górnego Śląska, która został przyłączona do Polski.

9 marca 1923 roku został przeniesiony do 40 pułku piechoty we Lwowie na stanowisko dowódcy pułku. 6 września 1924 roku odebrał z rąk Prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego chorągiew pułku. 1 grudnia 1924 roku został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 roku i 38. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 31 marca 1927 roku został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 12 Dywizji Piechoty w Tarnopolu. Od 1928 do 1929 był prezesem klubu piłki nożnej Kresy Tarnopol. W listopadzie 1928 roku został szefem Biura Ogólno Administracyjnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. 23 czerwca 1931 roku został mianowany zastępcą II wiceministra spraw wojskowych i szefa Administracji Armii. 21 grudnia 1932 roku Prezydent RP Ignacy Mościcki nadał mu stopień generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 roku i 3. lokatą w korpusie generałów.

28 sierpnia 1934 roku został mianowany dowódcą Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi. Obowiązki dowódcy objął 3 września 1934 roku i wykonywał do 4 lutego 1938 roku, po czym objął dowództwo Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 dowodził obroną Lwowa. Bronił miasta przed siłami niemieckimi dziesięć dni (12–22 września), dysponując ponad 20 batalionami piechoty, 65 armatami polowymi oraz 18 działami przeciwlotniczymi. Ochotniczo w obronie miasta udział brali także studenci, robotnicy i harcerze. Z harcerstwem Langner był szczególnie związany jako wieloletni przewodniczący Okręgu Lwowskiego Związku Harcerstwa Polskiego. 22 września 1939 Langner, chcąc uniknąć zniszczenia Lwowa i zagłady mieszkańców, wydał rozkaz złożenia broni i wyjścia z miasta, kapitulując przed Armią Czerwoną. Po podpisaniu dokumentu kapitulacji, Langner miał powiedzieć: „Z Niemcami prowadzimy wojnę. Miasto biło się z nimi przez 10 dni. Oni, Germanie, wrogowie całej Słowiańszczyzny. Wy jesteście Słowianie..."

Od 22 września do listopada 1939 w związku z procedurą kapitulacyjną przebywał w Moskwie. 20 listopada 1939 przez Czeremosz przedostał się do Rumunii, internowany w obozie w Băile Herculane, stamtąd zaś do Francji, gdzie pozostawał w dyspozycji Naczelnego Wodza. Od października 1940 roku przebywał w Wielkiej Brytanii. Był dowódcą 3 Brygady Kadrowej Strzelców, Odcinka Obrony „Angus” i od sierpnia 1941 Brygady Szkolnej oraz członkiem Wojskowego Trybunału Orzekającego. Od sierpnia 1943 pełnił służbę w Sztabie Inspektora Wyszkolenia Wojska. Od listopada 1945 pozostawał w dyspozycji szefa Sztabu Głównego w Londynie. Po demobilizacji prowadził gospodarstwo rolne w Walii. Prezydent RP August Zaleski mianował go generałem dywizji ze starszeństwem z 11 listopada 1964 roku w korpusie generałów. Zmarł 28 września 1972 roku  w Newcastle upon Tyne.

 

langner gen.jpg

Link to post
Share on other sites

Jw.

1, 2. W Legionach...

3, 4. Jako pułkownik...

5. Jako general brygady.

6, 7. Rok 1937... Powitanie oddziałów, powracających z ćwiczeń do Łodzi...

8.  Miałem na podstawie tego rozkazu rozpocząć osobny wątek, ale... Wrześniowy rozkaz, decydujący o losie setek oficerów z obrony Lwowa...

langner legiony.jpg

langner wladyslaw legiony.JPG

langner1.jpg

langner2.jpg

langner d.JPG

langner 37 z manewrow lodz.jpg

langner wita z cwicz 37.jpg

langner rozkaz.jpg

Link to post
Share on other sites
3 godziny temu, formoza58 napisał:

......Langner miał powiedzieć: „Z Niemcami prowadzimy wojnę. Miasto biło się z nimi przez 10 dni. Oni, Germanie, wrogowie całej Słowiańszczyzny. Wy jesteście Słowianie..."

Zamiast awansu na generała dywizji już w 1939 roku powinien być zdegradowany do stopnia szeregowca i wydalony z wojska.

Naiwność oszałamiająca: a z kim to niby walczył służąc w Legionach i w WP w 1920 roku? Z Chińczykami czy Papuasami?

Mój teść, starszy ułan, rodem z ziem wcielonych do Rzeszy, pod koniec września 1939 roku ranny, w pociągu sanitarnym, został wzięty do niewoli przez sowietów w Brześciu. Na mocy znanego paktu został wydany Niemcom. Koledzy z tego pociągu sanitarnego, którzy zostali żałowali go i współczuli mu bardzo. Z kilkunastoma teść wymienił adresy dla kontaktu. Po wojnie, po powrocie od "Germanów, wrogów całej Słowiańszczyzny" próbował odszukać kolegów, okazało się, że żaden z tych kilkunastu nie przeżył pobytu u "Słowian".

Link to post
Share on other sites

4. Antoni Listowski

 

Ur. 29 marca 1865 roku w Warszawie. Służbę odbył w armii rosyjskiej...7 grudnia 1918 roku został mianowany przez Naczelnego Wodza Józefa Piłsudskiego komendantem Rezerwy Oficerskiej Wojska Polskiego. Pięć dni później został oficjalnie przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała majora piechoty ze starszeństwem z dniem 13 września 1918 roku i przydzielony do Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko komendanta Rezerwy Oficerskiej Wojska Polskiego[2]. W czasie wojny polsko-bolszewickiej został 5 stycznia 1919 roku dowódcą Grupy Podlaskiej (Grupa Operacyjna „Podlasie” – od kwietnia przemianowana na „Poleską”) z zadaniem obrony linii Bugu od Włodawy do Wołczyn. 9 lutego zajął twierdzę w Brześciu, dzięki wynegocjowaniu opuszczenia jej przez wojska niemieckie. Odpowiedzialny za rozstrzeliwanie Żydów w Pińsku w maju 1919 roku[3]. 3 czerwca 1919 roku został mianowany dowódcą 9 Dywizji Piechoty i dowódcą Frontu Poleskiego, a w lipcu Frontu Wołyńskiego[4]. W marcu 1920 roku został dowódcą 2 Armii, zastępując chwilowo Józefa Piłsudskiego na stanowisku Naczelnego Wodza.

21 kwietnia 1920 r. zatwierdzony został w stopniu generała porucznika z dniem 1 kwietnia tego roku. Od 26 maja do końca czerwca dowodził Frontem Ukraińskim, a potem do stycznia 1921 roku pozostawał w dyspozycji Ministra Spraw Wojskowych. W październiku wziął udział w pertraktacjach rozejmowych w Mińsku oraz pełnił funkcję pomocnika dowódcy Okręgu Generalnego Warszawa. Z dniem 3 stycznia 1921 roku przeniesiony został w stan spoczynku, w stopniu generała porucznika.

26 października 1923 roku prezydent RP zatwierdził go w stopniu generała dywizji. Zamieszkał w Warszawie. Jako sekretarz YMCA zajmował się pracą społeczną na rzecz ociemniałych. Zmarł w Warszawie i został pochowany na Starych Powązkach (kwatera 4-6-25).

Żonaty z Józefą z Łaniewskich, miał syna Anatola – wybitnego gleboznawcę.

Ordery i odznaczenia

listowski 19r2.jpg

Link to post
Share on other sites

5. Mieczysław Linde

 

Ur. 18 listopada 1868 roku we Lwowie.  Słuzbe wojskową odbył w CK. armii... 22 listopada 1918 przyjęty został do Wojska Polskiego i mianowany dowódcą Legii Oficerskiej w obronie Lwowa. W lutym 1919 w Chyrowie objął dowództwo grupy swojego imienia. Od maja do sierpnia dowodził Grupą Operacyjną gen. Władysława Sikorskiego. 1 sierpnia został mianowany dowódcą 9 pułku strzelców pieszych[. Od 11 stycznia do lipca 1920 dowodził kolejno: XXIII, XXIV i XXXVI Brygadą Piechoty. 1 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu generała podporucznika, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej[. 19 lipca objął dowództwo 6 Dywizji Piechoty. 25 września 1921 otrzymał nominację na stanowisko zastępcy dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 18. lokatą w korpusie generałów.

1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek ministra spraw wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego, awansował go do stopnia generała dywizji ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 5. lokatą w korpusie generałów[18].

2 września 1926 odbyła się we Lwowie uroczystość pożegnania gen. Lindego jako zastępcy dowódcy OK VI. Z dniem 1 marca 1927 roku został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia 1927 roku został przeniesiony w stan spoczynku. Osiadł we Lwowie[21].

Podczas kampanii wrześniowej był jednym z organizatorów Straży Obywatelskiej w tym mieście. Po agresji ZSRR na Polskę i kapitulacji Lwowa, wbrew warunkom rozejmu 3 października 1939 został aresztowany przez NKWD i osadzony w więzieniu na Zamarstynowie. Po wywózce ze Lwowa znalazł się w obozie w Starobielsku II. Następnie – z wyrokiem skazującym na 10 lat pobytu w łagrze – jesienią 1940 został wywieziony na północ w okolice Kotłasu. Nazwisko generała figuruje na Ukraińskiej Liście Katyńskiej. Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

 

Ordery i odznaczenia

 

 

100px-POL_COA_Linde.svg.png
 
Herb nadany Lindemu w 1916

linde 0.jpg

linde mieczyslaw.jpg

Link to post
Share on other sites

9 Józef Leśniewski

 

Ur. 26 wrzesnia 1867 roku koło Witebska. Służbę odbył w armii rosyjskiej...W okresie od czerwca 1917 do lutego 1918 dowódca 3 Dywizji Strzelców w I Korpusie Polskim w Rosji. W wyniku zatargów z dowództwem korpusu w lutym 1918 przeniósł się na Ukrainę i organizował do maja 1918 III Korpus Polski. Z jego pozostałościami dotarł do Polski.

W okresie od grudnia 1918 do lutego 1919 dowódca Grupy Operacyjnej w czasie walk o Lwów.

27 lutego 1919 roku Wódz Naczelny Józef Piłsudski mianował go generałem porucznikiem. Tego samego dnia Józef Piłsudski, jako Naczelnik Państwa mianował go Ministrem Spraw Wojskowych w rządzie Ignacego Paderewskiego. Tekę ministra zachował w kolejnych rządach: Leopolda Skulskiego, Władysława Grabskiego i Wincentego Witosa. W lipcu 1920 roku został członkiem Rady Obrony Państwa. Od sierpnia 1920 był przewodniczącym Oficerskiego Trybunału Orzekającego (m.in. sprawy przyjęcia do służby w Wojsku Polskim) i członkiem Rady Wojennej.

Żonaty z Heleną z Wróblewskich (zm. 1920), z którą miał pięcioro dzieci: Helenę, Adama, Kazimierza, Marię i Anielę.

Zmarł 3 października 1921 roku w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 234-3-1).

Ordery i odznaczenia

leśniewski0.jpg

lesniewski jozef3.jpg

Link to post
Share on other sites

I zbliżamy się do końca tej litery...

8. Ignacy Lipczyński

Ur. 6 marca 1870 roku w Jołtuszkowie. Wywodził się z armii rosyjskiej, Huzar Achtyrski elitarnego 12 Pułku... 5 maja 1919 roku został przydzielony z Rezerwy Oficerskiej do Wojskowej Straży Granicznej[9][10]. Dowodził I dywizjonem 4 Pułku Strzelców Granicznych. Na tym stanowisku 15 lipca 1920 roku został zatwierdzony w stopniu majora z dniem 1 kwietnia 1920 roku, w kawalerii, „w grupie byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”. 15 listopada 1920 roku został zastępcą dowódcy Strzelców Granicznych i jednocześnie członkiem Komisji Likwidacyjnej tej formacji. Od 1921 roku kierownik Oddziału Gospodarczego w Naczelnej Kontroli Wojskowej. Jego oddziałem macierzystym był wówczas 14 Pułk Ułanów Jazłowieckich we Lwowie 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika Korpusu Kontrolerów ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku. W latach 1923-1927 pełnił służbę w IX, IV, i ponownie IX Grupie Naczelnej Kontroli Wojskowej. 31 marca 1924 roku awansował na pułkownika ze starszeństwem z 1 lipca 1923 roku i 4. lokatą w korpusie oficerów kontrolerów[15]. 30 kwietnia 1927 roku został przeniesiony w stan spoczynku z prawem do tytułu generała brygady. Mieszkał w Warszawie przy ulicy Koszykowej 19 m. 6[16]. Zmarł 9 grudnia 1932 roku w Warszawie]. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.

Mimo, że jak kilku oficerów 12 Pułku Achtyrskich Huzarów służylo potem w 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich, nie znalazłem jego zdjęcia.

Link to post
Share on other sites

12. Napoleon Louis Wawel

 

Ur. 10 października 1861 roku. Służbę odbył w CK flocie....Po zakończeniu wojny przybył do Polski i wstąpił do odrodzonych Sił Zbrojnych RP.

Na mocy dekretu L. 2106 wydanego w dniu 14 kwietnia 1920 roku przez Naczelnego Wodza - marszałka Józefa Piłsudskiego, jako były wiceadmirał floty austro-węgierskiej, został przyjęty do Wojska Polskiego. Zatwierdzono go warunkowo w posiadanym stopniu generała porucznika oraz zaliczono do rezerwy armii, bez powołania do służby czynnej. Z dniem 30 września 1920 r. został przeniesiony w stan spoczynku, z prawem noszenia munduru. Mieszkał w Wiedniu. W 1921 nastąpiła zmiana stopni wojskowych, przemianowano go na wiceadmirała w stanie spoczynku.

W latach 1920-1923 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych i zajmował posadę delegata rządu w Międzynarodowej Komisji Odry, która miała wytyczyć i uregulować zachodnią granicę RP. W 1923 odszedł z ministerstwa i przeniósł się do Bydgoszczy.

14 grudnia 1934 ciężko chory, samotny admirał popełnił samobójstwo. Został pochowany na cmentarzu wojskowym przy ul. Ludwikowo 4 w Bydgoszczy.

wawel1.jpg

wawel2.jpg

Link to post
Share on other sites
2 godziny temu, formoza58 napisał:

Gen. Ignacy Korbut.

 

Eugeniusz Korbut. Fotografia wg mnie nie przedstawia gen.Korbuta.

Jako uzupełnienie: Generał brygady Janusz Gąsiorowski w rozmowie z francuskim attaché wojskowym. Manewry na Śląsku 1934.

a.jpg

b.jpg

Link to post
Share on other sites
Teraz, Koloman napisał:

Eugeniusz Korbut. Fotografia wg mnie nie przedstawia gen.Korbuta.

Znalazłem to zdjęcie z opisem wskazującym na Korbuta, ale pewności również nie mam. Może w przyszłości  pojawi się  jednoznaczny portret.

Patrzę na " Ł", ale mam tylko gen. Hipolita Łossowskiego.

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.




×
×
  • Create New...

Important Information