Skocz do zawartości

Tajemnica Westerplatte"


piotr916

Rekomendowane odpowiedzi

Napisano
Jak oni wszyscy doskonale wiedzą jak było, jakie były zachowania ludzi, jakie relacje między kadrą oficerską. Podejrzewam, że Cho chlew, linda, peszek tam byli i bronili placówki przed Niemcami tak definitywnie stwierdzają fakty. Smutne, ale dziś raczej ludzie z zagranicy promują naszą historię, a my" sami ją zohydzamy. Można dywagować na temat roli jaką odegrali poszczególni oficerowi, ale na forum historycznym, a nie puścić w świat takie pomyje. Masochizm narodowy, lub celowa robota. Może ci odbrązawiacze historii, kalkują własny charakter na tamte postacie...
  • Odpowiedzi 365
  • Created
  • Ostatniej odpowiedzi
Napisano
Każdy ma swoje Westerplatte

„Każdy znajduje w życiu jakieś swoje Westerplatte” – mówił Jan Paweł II do młodzieży w czerwcu 1987 r. Pewnie chodziło mu o to, że każdy lubi się nawalić, zlizywać wódkę z kart pornograficznych, sikać na portrety przełożonych i uciekać z pola walki.

Tak przynajmniej wynika ze słynnego już scenariusza filmu „Tajemnica Westerplatte”. Przez wiele lat młodzi Polacy, którzy zasadniczo wolą grać w „Call of Duty” niż uczyć się historii, zastanawiali się, co też papież miał na myśli. Po premierze dzieła Pawła Chochlewa nie będą już mieli wątpliwości.

Reżyser-debiutant, dotąd znany głównie z aktorskich epizodów w sitcomie „13 posterunek”, postanowił bowiem „odbrązowić” kawał polskiej historii. Czyli przedstawić go tak, żeby nie miał nic wspólnego z ustaleniami historyków. Ci ostatni natychmiast przerzucili się z historii na histerię, oskarżając Chochlewa o fałszowanie faktów. Jedynie profesor UW Tomasz Nałęcz trzeźwo zauważył w TVN 24, że scenariusz filmowy to autonomiczne „dzieło literackie”, którego nie należy poddawać naukowej weryfikacji.

Co za tym idzie, nawet jeśli historia jest brązowa, twórca filmu ma prawo ją odbrązawiać. Taki Boguś Linda czy inny Robert Więckiewicz nie zagra przecież jakiegoś łajzowatego bohatera, który w kieszeni munduru nosi święty obrazek i rodzinną fotografię. Poza tym żeby film się sprzedał, musi działać na wyobraźnię. Muszą się w nim pojawić wątki alkoholowe i seksualne, bo inaczej widzowie nie będą się mieli z kim utożsamić.

Nie sposób zresztą wykluczyć, że załoga Westerplatte miała dostęp do wódki. A skoro tak, to można z tego zrobić leitmotiv. Nieważne, czy było to pół litra na dziesięciu chłopa, pite nocą przy czyszczeniu broni, czy trochę więcej. Z żołnierzy trzeba zrobić alkoholików, żeby na ekranie coś się działo.

Podobno Chochlew napisał już dziewięć wersji scenariusza. W ostatniej miłosiernie złagodził najbardziej drastyczne sceny, żeby nie odebrano mu dotacji z Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. Niepotrzebnie, bo czyż prawdziwemu artyście godzi się iść na kompromisy? W żadnym wypadku. Rozumieją to koledzy Chochlewa z branży, którzy podpisali list otwarty przeciwko „cenzurze prewencyjnej”. Wśród jego sygnatariuszy znaleźli się Filip Bajon, Jacek Bromski, Jan Dworak, Feliks Falk, Robert Gliński, Janusz Głowacki, Agnieszka Holland, Sławomir Idziak, Andrzej Jakimowski, Joanna Kos-Krauze, Krzysztof Krauze, Michał Kwieciński, Maciej Strzembosz i Jerzy Stuhr. Nazwiska godne zapamiętania. Sami wybitni artyści, traktujący kręcenie filmów jak pisanie wierszy. Liczy się tylko licentia poetica i wara wam, grubiańscy historycy, od mojej artystycznej wizji!

Tyle że – mówiąc bardziej serio – kino jest dość specyficznym rodzajem twórczości. To sztuka, ale też zakorzenione w popkulturze narzędzie kształtowania masowej wyobraźni. Jeżeli także wśród poetów zdarzają się tacy, którzy za swoje główne zadanie uznają wypowiedzenie prawdy o świecie, to co powiedzieć o powinnościach scenarzystów i reżyserów, którzy posługują się obrazem, a nie słowem, a poza tym biorą od państwa ciężką kasę?

Szczerze mówiąc, od większości sygnatariuszy listu nie spodziewałem się innej reakcji. Środowisko filmowców jest tak rozpieszczone, że straciło już poczucie jakiejkolwiek odpowiedzialności. Zastanawia mnie tylko obecność na tej liście małżonków Krauze. Ich filmom trudno zarzucić abstrahowanie od rzeczywistości. Czyżby więc chodziło o pieniądze? O gest solidarności z uciskanym kolegą, żeby w przyszłości nie było problemów z dotacją na własne dzieło?

Tak czy inaczej, Chochlew nie powinien robić filmu o Westerplatte, choćby zaproponował pięćdziesiątą wersję scenariusza, całkowicie wyczyszczoną z kontrowersyjnych scen. Po tych fragmentach, które zostały upublicznione przez media, facet jest dla mnie skończony. Ktoś, kto nie rozumie sztuki i nie ma szacunku dla prawdy historycznej, nie mówiąc już o micie i jego duchowych konsekwencjach, niech lepiej dalej gra w sitcomach.

Paradoksem jest fakt, że w homilii na Westerplatte Jan Paweł II przestrzegał właśnie przed relatywizowaniem prawdy. I wzywał do walki z egoizmem: „Każdy z was, młodzi przyjaciele, znajduje też w życiu jakieś swoje Westerplatte. Jakiś wymiar zadań, które musi podjąć i wypełnić. Jakąś słuszną sprawę, o którą nie można nie walczyć. Jakiś obowiązek, powinność, od której nie można się uchylić. Nie można zdezerterować. Wreszcie – jakiś porządek prawd i wartości, które trzeba utrzymać i obronić, tak jak to Westerplatte, w sobie i wokół siebie”.

Może dla dzisiejszych filmowców te słowa niewiele znaczą. Dla mnie – absolwenta gdańskiego III Liceum Ogólnokształcącego im. Bohaterów Westerplatte – wciąż są jednak bardzo ważne. Podobnie jak sam półwysep przy ujściu Martwej Wisły, na którym we wrześniu 1939 r. młodzi polscy żołnierze odnaleźli ducha walki, a nie skrzynkę wódki.

Wojciech Wencel

Poeta, eseista, felietonista tygodnika Wprost". Współpracuje także z Rzeczpospolitą", Gościem Niedzielnym" i Frondą". Opublikował osiem książek, ostatnio poemat Imago mundi" (2005). Laureat Nagrody Fundacji im. Kościelskich. Mieszka w Gdańsku.
http://www.wprost.pl/blogi/wojciech_wencel/
Napisano
Panowie, może trochę szacunku dla innych. Oceniacie coś czego żeście na oczy nie widzieli ani nie czytali. Inne spojrzenie na Westerplatte? Czy prawdziwe, bliższe prawdzie tego nie wiem, i Wy tego też nie wiecie, że nie wyidealizowane? Nie pasuje Wam do mitu, który przez 50 lat komuna głosiła w podręcznikach historii i do którego tak się przyzwyczailiście, że za nic nie jesteście w stanie sobie wyobrazić, że mogło być inaczej. Przypomina mi to sytuację i dyskusję na temat artykułu o szukaniu przez Polaków kosztowniości w grobach pogrzebanych Żydów w którymś z obozów ( nie pamiętam w którym). Podobnie dyskusje o mordowaniu Żydów, Niemców pod koniec i tuż po wojnie przez Polaków, dyskusję na temat książki Grosaa. Od razu pojawiły się komentarze, że kłamstwo, nagonka, że Polacy nigdy czegoś takiego nie mogliby zrobić, że Wyborcza, Zydzi, ze......Rozumiem, ze szacunek do historii, narodu.Ale chyba kazdy z was mieni sie po trochu milosnikiem historii, poszukiwaczem historii (tej materialnej i tej niematerialnej)dlatego nawet prawda, drazliwa, niewygodna, hanbiaca powinna wyjsc na swiatlo dzienne nawet kosztem upadku mitu.
Napisano
Tylko dlaczego za moje" pieniądze ma być realizowana wizja Pana Reżysera"???? Skoro taki wspaniały scenariusz i temat to sponsorzy powinni lecieć jak, no właśnie pszczoła do miodu" czy mucha do g..." :-)))
Napisano
Potwierdzasz tezę że nie masz pojęcia o tym co jest w scenariuszu. Powtarzasz brednie, które pojawiły się w gazetach by wywołać oburzenie. Sytuacje wyrwane są z kontekstu (dziwne żeby kompać się morzu w mundurach, nie każdy nosił w klapie obrazek Matki Boskiej). Sikanie, wódka, dezercja. Widać autorzy wymyślili taką koncepcję. Widocznie nie chcą robić kolejnego poprawnego filmu o heroiźmie, w którym Polacy są tak strasznie rozkochani. Kanał, Eroica, Dzień Apokalipsy, Pluton, czy te filmy nie pokazywały prawdy, obdartej z szat ale prawdy. Przytoczę jeszcze jedno zdanie... Na wojnie nie ma złudzeń, są pot, krew, łzy, gówno i syf, cokołowe legendy tworzy się i czci w czasach pokoju"
Napisano
Jak wymyślili taką chorą koncepcję to niech ją zachowają dla siebie i robią to za prywatne pieniądze. - Na co dzień toniemy w zalewie telewizyjnej i filmowej szmiry, tandety, wulgarności, brutalizmu i dewiacji. Komuś tu się marzy skrzyżowanie Wajdy z Pasikowskim i Szulkinem . Dobrze, ale kłamstwa i bzdury nie za państwowe pieniądze.
Napisano
Reżyser, scenarzysta akurat są od tego, żeby swoje koncepje przedstwaiać innym, a inni ocenią ale dopiero jako całość a nie na podstwaie kilku scen wyrwanych z kontekstu.
Napisano
pzkf. Cytuję twoje wypociny:
Oceniacie coś czego żeście na oczy nie widzieli ani nie czytali"
A ty widziałeś byłeś naocznym świadkiem, to musisz być bardzo wiekowy i pewnie w składnicy służyłeś, w 1939....
Tak samo Cho chlew pewno zna z autopsji i ocenia w scenariuszu coś co widział...
Ma to tyle z historią wspólnego co piernik do wiatraka. Niech sobie zrobi film abstrakcyjny o wojnie bez historycznych postaci i miejsc, oderwany od naszej historii. Tam może dać popis swemu wyuzdanemu odbrązawianiu" i innym zboczeniom.
Napisano
Panowie – w tym wątku kilka problemów się ze sobą miesza, a chyba należy je jednoznacznie nazwać.

1. Scenariusz Chochlewa i jego intencje – scenariusz kilku z nas zna, intencji możemy się jedynie domyślać.
2. Ocena moralna postępowania osób, które są (lub będą) zaangażowane w dyskusję nad projektem tego filmu i wezmą ewentualnie udział w jego realizacji.
3. Sprawa źródeł finansowania.

Ad 1 – scenariusz oceniam bardzo krytycznie, a intencje Chochlewa wydają mi się niskie (delikatniej tego ująć nie umiem).

Ad 2 – Nie mam do końca wyrobionego zdania, choć mam wiele wątpliwości - dotyczą one przedstawicieli obu stron.

Ad 3 – Gdyby doszło do dofinansowanie tej akurat produkcji ze środków publicznych, byłby to skandal.
Pomijając już ocenę moralną uważam, że przyznanie projektowi Chochlewa dofinansowania z PISF-u byłoby po prostu BEZPRAWNE.

Przypominam:

USTAWA z dnia 30 czerwca 2005r. o kinematografii

Art. 22 ust.3:

Dofinansowanie przedsięwzięcia udzielane jest w oparciu o następujące kryteria:

1) walory artystyczne, poznawcze i etyczne;

2) znaczenie dla kultury narodowej oraz umacnianie tradycji polskiej i języka ojczystego;

3) wzbogacenie europejskiej różnorodności kulturalnej;

4) przewidywane skutki planowanego przedsięwzięcia;

5) warunki ekonomiczno-finansowe realizacji.

Zwracam uwagę, że ustawodawca nie wspomniał o dowolności wyboru jednego z powyższych kryteriów – spełnione więc powinny być wszystkie.

Chciałbym usłyszeć od obrońców tego projektu wyjaśnienie, w jaki sposób powyższy USTAWOWY wymóg jest przezeń spełniony – interesują mnie szczególnie kryteria 2 i 4.

Może zostanę przekonany?
Napisano
Jakoś w TVN24 nikt nie powołał sie na ustawę. Zdrojewski także. Podobno żyjemy w państwie prawa. Tak mówią.
Ciekaw jestem, czy PISF odwiedzili ludzie z NIK?
Napisano
Na bohaterów popyt nie minął

Rzeczpospolita" Piotr Semka 18-09-2008

W czasie ostatniej wizyty w Czechach wybrałem się na film „Tobruk”, wielce nad Wełtawą reklamowany. W Polsce niewiele osób wie, że w 1941 roku w obronie tej afrykańskiej twierdzy przed hitlerowskim Afrika Korps, obok żołnierzy Imperium Brytyjskiego i Polaków, walczył oddział czechosłowacki. Jak zaznaczają autorzy filmu – dokładnie 779 żołnierzy.

Obraz nie jest może porywający, ma wiele dłużyzn i mętnych metafor, ale traktuje swoich bohaterów z szacunkiem. Czescy i słowaccy ochotnicy zmagają się z lękiem, ale całość nie jest humoreską. Podkreślam to, bo nasi narodowi szydercy uwielbiają powoływać się na czeskie wzory.


Sto lat za Czechami

W „Tobruku” jest pokazane okrucieństwo wojny, ale też film przypomina, że tamta walka miała sens. Że Czesi – których w oblężonym Tobruku było siedem razy mniej niż Polaków – też mieli swój udział w ostatniej wojnie.

Autorzy filmu nie unikają delikatnych tematów. Jeden z bohaterów przedziera się przez pół Europy do czechosłowackiego obozu szkoleniowego w Palestynie, bo wstydzi się własnego ojca – fabrykanta w hitlerowskim Protektoracie Czech i Moraw, który zbija pieniądze na produkcji dla Wehrmachtu. Bez taryfy ulgowej pokazane są antysemickie resentymenty, które w finałowej scenie prowadzą do tragedii. Polskiego widza nie mogą nie ujmować pozbawione patosu, ale sympatyczne sceny polsko-czeskiego braterstwa broni. Oficerowie – czeski i polski – współodpowiedzialni za obronę jednego odcinka wznoszą toast: „śmierć wszystkim nazistom”.

Naiwne? Arcypolskie? A może po prostu normalne?

Przy nieporównanie mniejszym udziale w wysiłku zbrojnym drugiej wojny, Czesi mają już na swoim koncie ciekawy film „Ciemnoniebieski świat” o pilotach walczących w bitwie o Anglię, a teraz przypominają rodakom o żołnierzach z Tobruku.

Tchórze z Westerplatte

Wracam do Polski i czytam o sporach na temat filmu o Westerplatte. Słyszę, że krytyka projektu Pawła Chochlewa to zachęta do porzucenia kina ambitnego na rzecz schematów z filmów Bogdana Poręby. Inni z marsowymi minami pouczają, że krytycy „Tajemnicy Westerplatte” atakują film, choć nie znają jego scenariusza. Zadałem sobie zatem trud, aby do niego dotrzeć. Jestem po lekturze i nie potrafię przestać się zdumiewać, że tak kiepski projekt zdobył uznanie tuzów Instytutu Sztuki Filmowej.

Scenariusz Chochlewa to jakaś dziwaczna psychodrama rozgrywająca się między dwoma dowódcami – z których jeden wariuje ze strachu, a drugi – jako fanatyk – chce terrorem zmusić podwładnych do wytrwania w walce. Wódka leje się strumieniami, ubarwiając pasmo kłótni i awantur. Autor hojną ręką okrasza to wszystko drastycznymi akcentami – psy majora Sucharskiego wygrzebują z ziemi kawał ciała poległego żołnierza. Ptaki rozdziobują trupy hitlerowców, odpędzając roje much. A prości żołnierze umierają ze strachu.

Niemców – poza ciągłym ostrzałem – w tej grotesce nie ma. Doklejone na siłę na końcu filmu cytaty Jana Pawła II o Westerplatte pasują do całości jak kwiatek do kożucha.

Czytałem ten scenariusz ze zdumieniem. Tak sobie wojnę wyobraża mały Jasio zakochany w kreskówkach MTV i filmikach typu „Włatcy móch”. Gdzieś w tle pobrzmiewają odległe echa filmów szkoły polskiej, wyśmiewających bohaterszczyznę, gdzieś indziej doszukamy się fascynacji drastycznością w stylu obrazoburczych sztuk Sarah Kane.

Teraz już rozumiem, dlaczego na łamach „Gazety Wyborczej” kłami i pazurami Chochlewa bronił Roman Pawłowski – obrońca wielu artystycznych chał, które nagromadzeniem wulgaryzmów maskują rozpaczliwy brak talentu i indywidualności. Najważniejsza jest prowokacja – głoszą na łamach Wyborczej" kuratorzy polskiego pawilonu na weneckim biennale, gdzie Sanktuarium w Licheniu zamienia się w aquapark. Paweł Chochlew podąża tym samym ambitnym szlakiem, zamieniając w swoim scenariuszu Westerplatte w dom wariatów.

Dogmat wolności twórczej

Krytyk filmowy Zdzisław Pietrasik wyśmiewa w „Polityce” „lęk przed zburzeniem mitu niezwyciężonego Westerplatte”. Zadajmy więc pytanie, czy obrońcy Westerplatte byli herosami bez skazy i lęku? Na pewno nie, ale byli dostatecznie bohaterscy, byśmy teraz pokazywali ich z odrobiną szacunku. Bo nic nie zmieni faktu, że wytrzymali napór Niemców przez siedem długich dni.

W scenariuszu Chochlewa zaś więcej jest o szamotaniu się żołnierzy z sobą samymi niż o walce z Niemcami. I na tym polega problem – kwestia proporcji.

Zwykła opowieść o tym, jak trudno było bronić atakowany ze wszystkim stron półwysep, nie wydała się autorom „Tajemnicy Westerplatte” na tyle ciekawa, aby wokół niej zbudować fabułę. Znów słyszę zaklęcia: albo absolutna wolność twórcy, albo patriotyczna czytanka. A czemu nie sięgać po dobre wzorce? „Szeregowiec Ryan” Stevena Spielberga nie był czytanką, a jednak potrafił mądrze opowiedzieć językiem współczesnego kina o zwykłym bohaterstwie żołnierzy.

Autorzy „Tajemnicy Westerplatte” zapominają, że nawet twórcy rozprawiający się z bohaterszczyzną filmów z lat 50. i 60., oszczędnie szafowali autoironią czy drastycznością. I nie dlatego, że bali się bogoojczyźnianej cenzury, ale dlatego, że rozumieli, jak łatwo taki temat „przesolić”. Teraz są przywoływani, by bronić scenariusza, który poraża prymitywizmem.

Ale dogmat obrony wolności twórczej jest święty. I w jego imię kiepskiego scenariusza Chochlewa długo jeszcze będą bronić rozmaite sławy z artystycznego panteonu.

Platforma w obronie normalności

Przy okazji dyskusji nad filmem, część środowiska filmowego zdumiała się słowami ministra kultury Bogdana Zdrojewskiego: „nie podważa się racji stanu za państwowe pieniądze”. Natychmiast rozległy się egzaltowane oskarżenia o wprowadzanie cenzury. A rząd Donalda Tuska zaczęto porównywać do władz PRL.

Aby zrozumieć wyczulenie platformersów, trzeba pamiętać, jak wiele wysiłku obecna ekipa wkłada w przygotowanie przyszłorocznych obchodów rocznicy 1 września. W planach polityków PO film o Westerplatte miał być wyrazistym akcentem obchodów 70-lecia wybuchu II wojny światowej.

I trudno się temu dziwić. Fakt, że Polacy – jako pierwsi – zagrodzili drogę ambicjom Hitlera, słabo tkwi w pamięci dzisiejszego świata. Jako datę wybuchu ostatniej wojny podaje się często rok 1941 – datę agresji na ZSRR, ataku na USA i rozpoczęcia na masową skalę Holokaustu. Co więcej, na nowo odżywają poglądy o sprowokowaniu wojny przez polski upór. Na łamach „Niezawisimoj Gaziety” rosyjski historyk Aleksander Szyrokrad pisze, że w 1939 roku Polska prześladowała niemiecką mniejszość, upierała się przy swoich prawach do Gdańska i prowokowała Hitlera do wojny grupowaniem wojsk, mających uderzyć na Berlin.

Politycy Platformy z Donaldem Tuskiem na czele chcieli zatem, by film o Westerplatte przypominał, że to Polska rozpoczęła walkę z niemieckim nazizmem. Ale zamiast dzieła godnego tej rocznicy urzędnicy Kancelarii Premiera dostali dziwaczny scenariusz, który Piotr Zaremba z „Dziennika” słusznie nazwał receptą na autokompromitację.

Problem w tym, że PO przez ostatnie dwa lata puszczała oko do salonu we wspólnym obrzydzeniu polityką historyczną. Teraz wpadła we własne sidła. Bo co innego potakiwać w obronie wolności artystycznej, a co innego wyobrazić sobie dzień 1 września 2009 roku z dziwacznym dziełem Chochlewa. Dzień, w którym Donald Tusk miałby zaprezentować politykom z całej Europy zgromadzonym w Gdańsku film o skłóconych, pijanych Polakach z Westerplatte z oszalałym dowódcą na czele.

Polska specjalność

Kazimierz Kutz, chcąc dogryźć swoim kolegom z Platformy Obywatelskiej tak wypowiadał się na łamach „GW”: „W Polsce trwa zażarta walka między PiS i PO, również o pomniki. Pierwsi mają Muzeum Powstania Warszawskiego, drudzy chcą Muzeum Westerplatte”.

Te słowa, choć wypowiedziane z ironią, ja akurat przyjmuję z uznaniem. Podobnie jak z szacunkiem przyjąłem słowa Sławomira Nowaka, szefa gabinetu politycznego premiera, że istnieje coś takiego jak szacunek dla bohaterów i honor polskiego żołnierza. Rozumiem to i szanuję, bo to jest normalność. Jest miejsce na artystyczne eksperymenty, ale jest też miejsce dla filmu, który mądrze spuentuje ważną narodową rocznicę. Który uszanuje bohaterstwo, nie zamykając oczu na ludzką słabość czy dylematy wojny.

Ale do tego potrzeba doświadczonego i dojrzałego reżysera, a nie twórcy, który dotąd słynął z komediowych show w rodzaju „13. posterunku”. A Bogdan Chrabota, który na łamach „Newsweeka” ręczy, że „Tajemnica Westerplatte” to „kawał dobrej roboty”, niech chwyta okazję w lot i wyłoży na kontrowersyjne dzieło pieniądze Polsatu, oszczędzając przy tym pieniądze podatników.

Ale żarty na bok. Obawiam się, że kiks z Chochlewem sparaliżuje powstanie wartościowego filmu o Westerplatte. Albo Platforma złamie się i dopuści do produkcji istniejący już projekt oczyszczony z największych absurdów, albo nie powstanie żaden film – bo może być już za późno na inną produkcję na ten sam temat. Żaden reżyser nie zechce podjąć spapranego przez Chochlewa tematu. Będzie się bał, że salon uzna to za kapitulację przed politykami, Chochlew zaś będzie chodził w glorii ofiary nowej cenzury.

A żeby choć w paru scenach zobaczyć odważnych polskich żołnierzy, trzeba będzie pojechać do Pragi na czeski film o Tobruku. Une specialité polonaise.
Napisano
Terroryści z Westerplatte. Po lekturze scenariusza

Teraz już wiemy, kim w rzeczywistości byli obrońcy Westerplatte. To protoplaści terrorystów z Al-Kaidy, prowadzący na rzeź niewinnych żołnierzy w imię prawdy. A Franciszek Dąbrowski to pewnie polski Osama bin Laden. Chroń nas, Panie Boże, przed takimi patriotami!

Jestem świeżo po lekturze scenariusza Pawła Chochlewa do filmu „Tajemnica Westerplatte”. W wersji, która wpadła mi w ręce, nie ma już lizania kart pornograficznych, a pijany żołnierz oddaje mocz na portret „jakiegoś generała w galowym mundurze”, a nie Śmigłego-Rydza. Reszta zgadza się z doniesieniami mediów.

Według Chochlewa, na Westerplatte upijali się wszyscy: Sucharski i Dąbrowski, oficerowie i szeregowi. Jak to było możliwe przy nieustannym ostrzale z morza, powietrza i lądu? Przecież żołnierze mieli co robić. Walka z przeważającymi siłami wroga była tak intensywna, że z pewnością wielu z nich odczuwało ten tydzień jak jeden dzień. Prawdopodobne jest, że przed wyjściem na stanowisko ktoś wypił kielicha na odwagę. Ale skąd w scenariuszu tylu „zataczających się” żołnierzy?

Chochlew rozwiązał to zaskakująco: Polacy mieli po prostu słabe głowy! Po trzech kieliszkach wódki byli „wstawieni”, a po ćwiartce „odlatywali w swój świat”. Dąbrowski jest „mocno pijany”, „zatacza się” i dialoguje z błyskawicą na niebie po opróżnieniu półlitrowej butelki, z której jeden z żołnierzy odlał wcześniej co najmniej setkę do własnej szklanki. Pytanie: co pili obrońcy Westerplatte, że tak nimi rzucało? Spirytus? Śliwowicę? Przecież każdy szanujący się alkoholik wie, że aby się upić wódką, potrzeba kilku godzin metodycznej konsumpcji. Jednym wystarczy pół litra, innym litr, ale kto słyszał, żeby dorośli faceci zataczali się i bełkotali po ćwiartce?

No tak, ale skąd tu wytrzasnąć kilka godzin, skoro Niemcy ciągle atakują? A przecież żołnierzy trzeba przedstawić jako pijaków. Bez tego będą niewiarygodni jak postaci z cokołu. Należy im nadać ludzkie rysy, a te stają się wyraźniejsze w miarę upojenia.

A swoją drogą, ciekawe, dlaczego Chochlew tak bardzo się uparł na wątek alkoholowy, który ewidentnie odbiera jego scenariuszowi wiarygodność. Po pierwsze, obrońcy Westerplatte pobierali inne lekcje obyczajów, niż my dzisiaj. Trudno sobie wyobrazić, by elitarna, zdyscyplinowana jednostka podczas błyskawicznych działań wojennych upijała się do nieprzytomności. Po drugie, scenarzysta wykazuje zupełną nieznajomość psychologii alkoholików. Alkoholik pije po to, żeby odreagować stres, ale już po traumatycznym doświadczeniu. Podejrzewam, że gdyby na Westerplatte naprawdę byli żołnierze uzależnieni od alkoholu (co jest mocno wątpliwe), akurat w trakcie tygodniowych zmagań powstrzymaliby się od picia. Porwani przez prąd walki woleliby się skoncentrować na strzelaniu. Co najwyżej, mogłaby im świtać w głowach myśl, że odbiją sobie abstynencję, kiedy skończy się piekło.

Ale Chochlew miał jeszcze jeden powód, żeby zrobić z bohaterów pijaków. Pijaństwo pasowało mu do wizerunku awanturników symbolizowanych przez postać kapitana Franciszka Dąbrowskiego. W eksplikacji poprzedzającej scenariusz Chochlew pisze: „Kto ma rację? Patrioci gotowi za wszelką cenę poświęcić życie nie licząc się z niczym? Walcząc w imię miłości do ojczyzny w samurajskim stylu? Czy postawa pełna pokory, codziennego budowania kamień po kamieniu, chronienia tego co najcenniejsze, ludzkiego życia? Czy ta druga postawa to tchórzostwo? Kto ma rację? Serce czy rozum, romantyzm czy pozytywizm?”

I choć zdanie później reżyser zarzeka się, że nie rozstrzyga tak postawionego dylematu, jego sympatia wyraźnie stoi po stronie „pozytywistów”. „Pytania zawarte w tym filmie są ważne i dziś, szczególnie we współczesnej Polsce, która dopiero uczy się pozytywistycznych zachowań. Polsce, która jeszcze zbyt często spogląda na swoją umęczoną, bohaterską przeszłość jako na coś ze wszech miar ekscytującego. Patriotyzm jest rzeczą ważną. Ale w dobie zmian jakie zachodzą na świecie może należało by przedefiniować to pojęcie, na użytek przyjaźniejszej przyszłości” – przeczy swojej deklaracji o bezstronności w zakończeniu eksplikacji.

A więc o to chodzi? Przedefiniować patriotyzm. Wyprać go z krwi poległych i odwagi dowódców. Ucywilizować historię. Przyznać rację tym, którzy w chwili próby myśleli przede wszystkim o sobie.

Nic dziwnego, że w scenariuszu „romantycy” ukazani są jako niezrównoważeni fanatycy, którzy tłuką się między sobą, nie zważając na działania Niemców (żałosna scena bójki w Wartowni nr 1). Natomiast na zrozumienie i współczucie mogą liczyć dezerterzy. To przez rozkaz ich rozstrzelania pijany żołnierz sika na portret dowódcy, a później rozkłada na stole fotografie pozostawione przez biednych zbiegów. Tu „chłopak spod Kielc”, który osierocił żonę i dziecko, tam „pocztowiec z Łodzi”, który „planował popłynąć do Ameryki”. „Za młody, aby żyć?” – dramatycznie pyta pijany żołnierz. A kapitan Dąbrowski bez słowa chwyta butelkę i ciągnie z gwinta.

Dezerterzy są fajni. Mają życie uczuciowe, młodość, marzenia. Ich jedyną winą jest to, że się przestraszyli potężnego wroga, z którym ktoś nieodpowiedzialny kazał im walczyć. A przecież wszyscy jesteśmy ludźmi i nie wiadomo, jak zachowalibyśmy się w podobnej sytuacji. Co innego „romantycy”. Ci nie mają uczuć ani marzeń. Chochlew ostatecznie zdradza swój stosunek do nich w eksplikacji: „Jak czuje się człowiek który jest zmuszony zabijać swoich? Do czego może się posunąć ktoś zaślepiony, ktoś w kogo wtłoczono pewne idee? Nasuwa się analogia do postawy współczesnych terrorystów wysadzających siebie i wielu innych w imię prawdy”.

No, no, mocne słowa. Teraz już wiemy, kim w rzeczywistości byli obrońcy Westerplatte. To protoplaści terrorystów z Al-Kaidy, prowadzący na rzeź niewinnych żołnierzy w imię prawdy. A Franciszek Dąbrowski to pewnie polski Osama bin Laden. Chroń nas, Panie Boże, przed takimi patriotami!

Pod względem filmowym „Tajemnica Westerplatte” ma szansę spodobać się młodzieży. W filmie będzie sporo pirotechniki, subiektywnych ujęć kamery nawiązujących do poetyki gier komputerowych, efektownych zwolnień tempa i stopklatek. Pomysły reżyserskie Chochlewa zaczynają się na powtórzeniu inicjalnej sceny „Szeregowca Ryana”, a kończą na zapożyczeniach z „Matrixa”. Niby nic nowego, ale jeśli ekipa się przyłoży, może z tego powstać niezła (jak na polskie warunki) strzelanka. Z czytelnym przesłaniem, że lepiej było się poddać od razu zamiast walczyć przez tydzień.

PS. Styl i ortografię eksplikacji Pawła Chochlewa pozostawiam bez zmian. Rozumiem, że pan reżyser postanowił zaoszczędzić na korekcie.

Wojciech Wencel

Poeta, eseista, felietonista tygodnika Wprost". Współpracuje także z Rzeczpospolitą", Gościem Niedzielnym" i Frondą". Opublikował osiem książek, ostatnio poemat Imago mundi" (2005). Laureat Nagrody Fundacji im. Kościelskich. Mieszka w Gdańsku.
http://www.wprost.pl/blogi/wojciech_wencel/
  • 2 weeks later...
Napisano
Cytat z wywiadu z Tuskiem w Polityce":

Mój pogląd jest taki że robienie za publiczne pieniądze filmu, który by udowadniał że Westerplatte było pijacką meliną jest absurdalne"
Napisano
Ciekawe jest to, że ci co tak bardzo bronią wolności twórczej chochlewa i innych mu podobnych, w temacie o Wałęsie mają na wskroś odmienne zdanie... Rozdwojenie jaźni czy interesów czy coś jeszcze???
Napisano
KZ - smute to co wkleiłeś ... Nie było mnie miesiąc w kraju, myślałem, że wrócę i coś się ruszy (ku dobremu). Niemiłe rozczarowanie. Po tym co tu czytam coraz mocniej przekonuję się w przekonaniu, że pan Chochlew to człowiek, który:
a) nie zna historii w skali makro, nie wiąże faktów itp
b) nie zna historii w skali mikro, a o Wojnie Obronnej ma pojęcie pół- mityczne pół-chore.
c) o W-tte i WP roku 1939 nie wie nic, tak samo jak nie orientuje się w polskich realiach końca lat 30 9obuczaje, mentalność, kultura0
d) nie umie pisać w rodzimym języku
e) jest pyszakłowatym przygłupem ?!

Szkoda, że z narodowej dumy pod ogólnopolskim szyldem zrobi polską odmianę Wolfensteina albo Medal of Honour. Ujęcia jak z Max Payne`a ...
Żal mi tylko ludzi, którzy 60 lat temu oddali wszystko co mieli, żeby taki dureń mógł teraz żyć i klepać.
Napisano
KZ - smute to co wkleiłeś ... Nie było mnie miesiąc w kraju, myślałem, że wrócę i coś się ruszy (ku dobremu). Niemiłe rozczarowanie. Po tym co tu czytam coraz mocniej przekonuję się w przekonaniu, że pan Chochlew to człowiek, który:
a) nie zna historii w skali makro, nie wiąże faktów itp
b) nie zna historii w skali mikro, a o Wojnie Obronnej ma pojęcie pół- mityczne pół-chore.
c) o W-tte i WP roku 1939 nie wie nic, tak samo jak nie orientuje się w polskich realiach końca lat 30 9obuczaje, mentalność, kultura0
d) nie umie pisać w rodzimym języku
e) jest pyszałkowatym przygłupem ?!

Szkoda, że z narodowej dumy pod ogólnopolskim szyldem zrobi polską odmianę Wolfensteina albo Medal of Honour. Ujęcia jak z Max Payne`a ...
Żal mi tylko ludzi, którzy 60 lat temu oddali wszystko co mieli, żeby taki dureń mógł teraz żyć i klepać.
Napisano
Wiele słów zostało już wypowiedzianych o filmie „Tajemnica Westerplatte”, a dokładniej o scenariuszu i jego autorze. Jak można łatwo zauważyć wypowiedzi w tym zakresie nie są przychylne autorowi, a wręcz o mocno negatywnym zabarwieniu. Oczywiście każdy z osobna może mieć swoje zdanie na ten temat. Jednakże my, Stowarzyszenie Grupa Rekonstrukcji Historycznej Lądowej Obrony Wybrzeża, postanowiliśmy wystąpić z jednym wspólnym stanowiskiem, które przygotował jeden z naszych członków - biorąc pod uwagę nasze wcześniejsze wspólne dyskusje.
Stanowisko, które przedstawiamy poniżej, nie oznacza bezwzględnego opowiedzenia się wszystkich członków Stowarzyszenia GRH LOW przeciwko filmowi. Naszym zdaniem Stowarzyszenie to nie partia i niema tutaj miejsca dla dyscypliny partyjnej. Na szczęście żyjemy w wolnym kraju i każdy ma możliwość wyboru według własnego sumienia. Nie ukrywamy, że wśród naszych członków są osoby negujące, wręcz napiętnujące, scenariusz, osoby, które widzą „światełko w tunelu” (po licznych korektach byłby akceptowalny), jak również członkowie, którzy dają scenariuszowi zielone światło. Kto, kiedy i czy w ogóle weźmie udział w realizacji tego filmu, oczywiście jeśli on powstanie, czy będzie współpracował z jego twórcami, pozostaje tylko i wyłącznie jego prywatną sprawą. Stowarzyszenie GRH LOW w tej postaci filmu nie popiera i jak na razie nie zamierza współpracować z jego twórcami – pod szyldem Stowarzyszenia.

Zapraszamy do zapoznania się z naszym stanowiskiem:

Według tego co podają twórcy tego filmu, ma to być film fabularny, ale zgodnie z definicją zawartą w Słowniku wyrazów obcych PWN", film fabularny to film oparty na fikcji, a nie na dokumentacji (przykłady filmów i seriali fabularnych – „Czterej pancerni i pies”, „Parszywa dwunastka”, „Czarne chmury” itp.). W związku z tym, z całą pewnością nie będzie to film fabularny, albowiem akcja filmu ma dziać się na Westerplatte w 1939 roku, a aktorzy mają wcielać się w autentyczne postacie, które w tym czasie tworzyły historię tego miejsca. Myślę, że każdy reżyser, nawet ten początkujący, potrafi odróżnić film historyczny od fabularnego, więc jestem pewien, że jest to celowy kamuflaż, aby pod tym płaszczykiem pofolgować sobie w kwestii scenariusza. Uważam, że tak napisany scenariusz, to również pokłosie twórczości i działalności niektórych historyków i fascynatów tego miejsca, którzy wysuwając zbyt daleko idące wnioski w wielu kwestiach dotyczących walk na Westerplatte w 1939 roku, tylko zachęcili reżysera, aby poszedł jeszcze dalej w kierunku fantazji i stworzył taki, a nie inny scenariusz. Sztandarowy tego przykład – domniemane rozstrzeliwanie rzekomych buntowników i dezerterów. Przesłanką do wyciągnięcia takiego wniosku jest niemożność ustalenia losów wszystkich obrońców oraz odnalezienie ciał polskich żołnierzy przez hitlerowców już po zakończeniu walk na półwyspie. Rozumując w taki sposób, w 1982 roku należałoby uznać, że za bunt i dezercję rozstrzelano 32 żołnierzy, bo przy tylu nazwiskach figurował dopisek „los nieznany”. Jednak już rok później, tych rzekomo rozstrzelanych było 26, a w 2002 roku już tylko 7. Nie wiadomo, czy uda się jeszcze ustalić losy tych kilku żołnierzy, ale wersja o ich rozstrzelaniu przez kolegów i to w sytuacji kompletnego odcięcia od kraju jest akurat wersją najmniej prawdopodobną, stworzoną na potrzeby łowców tanich sensacji. Jeśli jednak dokładnie przyjrzeć się tematowi rzekomych buntów, to jedynym znanym mi „buntownikiem” był kapitan Dąbrowski, który wbrew rozkazowi dowódcy, nakazał zerwać białą flagę z dachu koszar, którą ten ostatni rozkazał wywiesić na znak kapitulacji w dniu 2 września. Warto przy tym dodać, że Niemcy zauważyli wywieszoną białą flagę, a pomimo tego i tak musieli jeszcze walczyć przez pięć dni o Westerplatte. Na szczęście więc dla polskich obrońców, nie potraktowali tego zdarzenia jako wiarołomstwa i nie dokonali później odwetu na Polakach w znanym sobie stylu… Jak jednak również doskonale wiadomo, nikt na szczęście nie rozstrzelał kapitana Dąbrowskiego, ani dwóch innych, przychodzących mi jeszcze na myśl ewentualnych „buntowników”, strzelców Antoniego Ozorowskiego i Franciszka Konkiela, którzy nie chcąc iść do niewoli, nie wykonali rozkazu o kapitulacji i ukryli się, tyle tylko, że zostali „wyczesani” z terenu Westerplatte przez Niemców przeszukujących cały półwysep i dołączeni do kolumny jeńców.
Druga przesłanka tego zbyt daleko idącego wniosku o rozstrzeliwaniach własnych żołnierzy, to odnalezienie przez Niemców ciał kilku polskich żołnierzy, krótko po zakończeniu walk. Pamiętając, że nie prowadzono ewidencji strat (jedyną tego namiastką jest prowadzony na bieżąco w trakcie walk kalendarzyk majora Sucharskiego, w którym odnotował on nazwiska 11 poległych), udało się ustalić, że poległo w sumie 15 obrońców. Warto zastanowić się, co stało się z ich ciałami. Ciała starszego sierżanta Wojciecha Najsarka i strzelca Bronisława Ussa najprawdopodobniej zabrali Niemcy w trakcie walk. Ciało kaprala Andrzeja Kowalczyka zostało odnalezione dopiero podczas prac ziemnych prowadzonych na Westerplatte w lipcu 1963 roku. Strzelec Jan Czywil zmarł już po kapitulacji w niemieckim szpitalu, więc on również nie mógł zostać pochowany na Westerplatte. Ciało starszego legionisty Zygmunta Zięby pochowane zostało przez kolegów, ale w jego grób trafił pocisk artyleryjski, rozrywając i rozrzucając jego szczątki po okolicy. Pozostają więc jeszcze ciała 10 żołnierzy. Polegli żołnierze – strzelec Konstanty Jezierski, kanonier Władysław Jakubiak i legionista Mieczysław Krzak – pochowani zostali, w świetle relacji, w pobliżu miejsc, w których zginęli, tzn. odpowiednio obok wartowni nr 3, gdzieś w pobliżu koszar i placówki „Fort”. Pozostaje rozpatrzyć jeszcze los doczesnych szczątków 7 żołnierzy poległych w wartowni nr 5. W trakcie porządkowania pozostałości tej wartowni przez Niemców, stwierdzili tam oni obecność ciał 4 polskich żołnierzy, poległych w dniu 2 września. Brakuje więc jeszcze 3, których być może wyciągnęli koledzy z rumowiska wartowni nr 5, bezpośrednio po bombardowaniu i pochowali we wspólnej mogile? Możliwe, że razem z nimi pochowany został wspomniany wcześniej legionista Mieczysław Krzak? Bo tak naprawdę w określeniu momentu śmierci tego ostatniego, istnieją duże rozpiętości czasowe, od 2 do 5 września? W dniu 8 września, Niemcy odkryli podobno ciała 4 polskich żołnierzy. Jeśli tak było, to może chodzi właśnie o tych, wspomnianych wyżej żołnierzy? Po tylu latach ciężko już odpowiedzieć na te pytania, więc tak daleko idący wniosek o rozstrzeliwaniach własnych żołnierzy jest zupełnie bezpodstawny i w związku z tym, w moim przekonaniu, tego typu dyrdymały należy włożyć pomiędzy La Fontaine’a i Krasickiego.
Kolejna sprawa, równie denerwująca jak poprzednia, oparta na wybujałej wyobraźni, wspomnianych już wcześniej niektórych historyków, to rzekomy udział kaprala Jana Gębury w pilnowaniu białej flagi na koszarach w dniu 2 września i wreszcie jego śmierć w wyniku zepchnięcia z dachu koszar. Rzeczywiście, kapral Jan Gębura zginął na Westerplatte i to faktycznie w dniu 2 września, tyle tylko, że w zniszczonej wartowni nr 5. Zachowało się trochę rozkazów dziennych z Westerplatte, między innymi rozkaz nr 241 z dnia 31.08.1939 roku, gdzie wyszczególniono obsady poszczególnych wartowni na dzień 1 września. W składzie wartowni nr 5, pod pozycją 2 wymieniony jest kapral Jan Gębura i żołnierz ten w tej wartowni zginął. Nie wiem dlaczego niektórzy upatrzyli sobie akurat tego żołnierza jako strażnika białej flagi, a następnie „uśmiercili” go poprzez upadek z dachu koszar, ale niestety, skorzystali z tego pomysłu twórcy filmu i umieścili również taką scenę w swojej produkcji. Szkoda tylko, że przez takie nieprzemyślane działania, fałszuje się prawdziwy obraz walk. Kapral Gębura natomiast przewrócił się już pewnie wielokrotnie w grobie w efekcie tych „rewelacji” pod adresem swojej osoby.
Kolejna sprawa zawarta w scenariuszu, do której warto się odnieść, to moczenie się niektórych żołnierzy polskich ze strachu. Wydaje się, że to akurat mogło mieć miejsce w poszczególnych przypadkach. Wprawdzie badaniami na temat zachowań żołnierzy na polu walki i efektami strachu, towarzyszącymi działaniom bojowym zaczęto kompleksowo zajmować się dopiero w ramach konfliktów po II Wojnie Światowej, ale moczenie się żołnierzy można uznać za prawdopodobne. Kiedy w dniu 24 lutego 1991 roku ruszała amerykańska ofensywa lądowa „Pustynny Miecz” w ramach wojny o Kuwejt, co trzeci amerykański żołnierz nie potrafił utrzymać moczu, a co dziesiąty po prostu zesrał się w spodnie. Oczywiście dzisiejsze społeczeństwa są znacznie słabsze i potrzebują całej armii psychologów, psychiatrów, psychoanalityków i nianiek, aby normalnie funkcjonować, więc trudno porównywać zachowania dzisiejszych żołnierzy i tych sprzed kilkudziesięciu lat. Faktem jest jednak, że działaniom bojowym zawsze w jakimś stopniu towarzyszył strach. Powstaje jednak pytanie, co reżyser chce uzyskać umieszczając takie sceny w filmie? Czy chce zdyskredytować żołnierzy polskich? Nie dziwiłbym się, gdyby film reżyserował Niemiec, ale coś takiego w polskim wydaniu? Zastanawiające i zdumiewające.
Inne sytuacje wyszydzające żołnierzy polskich umieścił reżyser w wartowni nr 1. Doprawdy nie potrafię sobie wytłumaczyć, co oznaczać ma i niby skąd bójka pomiędzy chorążym Janem Gryczmanem i żołnierzami placówki „Prom”, a plutonowym Piotrem Buderem i pierwotną obsadą wartowni nr 1, i to w obliczu wroga? Wydaje się, że chwilę przed napisaniem tej sceny, autor scenariusza był na meczu Cracovii z Wisłą Kraków…
Nie wiem również, skąd w wartowni nr 1 znalazł się żołnierz (zgodnie ze scenariuszem), z zachowania którego wynika, że jest na potężnym haju. Prawdopodobnie został sprowadzony na plan z „Czasu Apokalipsy” i tak naprawdę jest amerykańskim żołnierzem walczącym w Wietnamie…
Sprawa kolejna, to zbyt często wykorzystywany przez twórcę scenariusza motyw zwykłego pijaństwa wśród żołnierzy polskich i to nawet w odniesieniu do kapitana Franciszka Dąbrowskiego. Prawdopodobnie niektórzy żołnierze (mam na myśli żołnierzy zawodowych) posiadali jakiś tam alkohol, ale nie sądzę, że były tego wielkie ilości. Pewnie od czasu do czasu wypili sobie „po jednym”, ale trzeba pamiętać, że byli to dobrze zmotywowani żołnierze, a nie jacyś tam „trofiejszczycy” Armii Czerwonej. Natomiast odlewanie się pijanego polskiego żołnierza na portret generała, może warto byłoby przykładowo zamienić na odlewanie się trzeźwego żołnierza na portret Hitlera.
Następny motyw ze scenariusza – zażywanie kąpieli morskich, to bardzo dobry motyw, ale w odniesieniu do znacznie wcześniejszej historii Westerplatte, kiedy było miejscem letniego wypoczynku. Umieszczanie takiego epizodu w trakcie walk jest, delikatnie ujmując, nieporozumieniem. Czytając scenariusz odnosi się wrażenie, że w trakcie walk trup niemiecki „ściele się gęsto”. Rozumiem, że jest to efekt wykorzystania przez twórców filmu starszych opracowań na temat Westerplatte, w których straty niemieckie oceniano na 300-400 poległych. Szkoda, że autorzy scenariusza nie sięgnęli do nowszych publikacji w tym zakresie, bo obecnie już znanych jest z imienia i nazwiska 51 poległych Niemców. Nawet jeśli ta lista nie jest jeszcze pełna, to niemieckie straty w zabitych z całą pewnością niewiele przekraczają tę liczbę.
Zbliżając się do końca tego zbyt może długiego wywodu, pozwolę sobie jeszcze tylko odnieść się do sposobu pokazania najważniejszych postaci na Westerplatte, majora Henryka Sucharskiego i kapitana Franciszka Dąbrowskiego oraz ich wzajemnych relacji. Majora Sucharskiego pokazano jako gościa, którego kompletnie nic nie interesuje i żyje sobie w swoim własnym świecie, daleko od spraw, które go otaczają. Kapitana Dąbrowskiego natomiast przedstawiono jak bojownika rodem z Al-Kaidy. Myślę, że autorzy scenariusza mocno przesadzili w stosunku do jednego jak i drugiego żołnierza. Również kwestie ich wzajemnych relacji i dowodzenia na Westerplatte nie zostały przedstawione w sposób obiektywny. Nigdy już pewnie nie dowiemy się jak to naprawdę wyglądało. Pozostało tylko kilka bezspornych faktów. Do 2 września dowodzi major i to on podejmuje decyzję o kapitulacji w tym dniu. Sprzeciwia się temu kapitan Dąbrowski i nakazuje zerwać białą flagę. W dniu 7 września, to również major Sucharski podejmuje decyzję o kapitulacji, która tym razem jest ostateczna. Co działo się pomiędzy 2, a 6 września i kto tak naprawdę dowodził w tym czasie, tego nie wiemy. Można to sobie oczywiście rozstrzygać w ramach akademickich dyskusji, na przykład na forum „Odkrywcy”. Bez względu jednak na to jak było, obaj oficerowie pozostają dla mnie bohaterami.
Nigdy nie byłem i nadal nie jestem fanem poezji, ale już na sam koniec wydaje mi się trafnym zacytować słowa Adama Asnyka, będące fragmentem utworu „Do młodych”:

„Ale nie depczcie przeszłości ołtarzy,
Choć macie sami doskonalsze wznieść;
Na nich się jeszcze święty ogień żarzy,
I miłość ludzka stoi tam na straży,
I wy winniście im cześć!”

Wszystkich Tych, którzy mogliby poczuć się urażeni po przeczytaniu powyższego, z góry przepraszamy - nie było naszą intencją kogokolwiek dotknąć..

Prezes Stowarzyszenia
Grupa Rekonstrukcji Historycznej Lądowej Obrony Wybrzeża
Krzysztof „Kłosek” Kłosowski
Napisano
Dla mnie to całkiem z sensem wypowiedź. Możnaby zapodać do innego wątku o Westerplatte na tym forum. Czyli jedynym dowodem" na rozstrzelanie za bunt jest brak ciał? nie ma relacji, kwitów, świadków?

A jeśli chodzi o filmy tzw wojenne to ile powstało filmów o Wietnamie, gdzie głównym zajęciem Amerykanów jest jaranie, gwałty na Wietnamkach i mordowanie cywilów?

Albo taki ORP Orzeł, ciekawa historia krzepiący film, ale jak wiadomo kapitan miał pewne kłopoty, że tak powiem natury prawnej.
Napisano
Może mnie ktoś poprawi, ale jedynym dowodem na rozstrzeliwania jest mniemanologia paru osób, którym zależy na wykreowaniu własnej wizji historii w oparciu o własne rojenia...
Napisano
Klosek->

Wypowiem sie w swoim i tylko w swoim imieniu.

Mysle, ze naleza Ci sie podziekowania za jasne i obszerne przedstawienie stanowiska.

Z wiekszoscia tez zawartych w Twoim komentarzu sie zgadzam, mysle podobnie jesli chodzi o robienie sensacji z ilosci zabitych a'propos ewentualnych dezerterow. Podobnie mysle w zwiazku ze smiercia Gebury. Co do innych podnoszonych przez Ciebie faktow - albo nie mam wystarczajacej orientacji, albo pisal nie bede. Przyjdzie wachmistrz, albo raczej jego ksiazka - wiele sie wyjasni. Sam tez mam w zanadrzu pare ciekawych dokumentow - dotychczas niepublikowanych.

Dobrze, ze wspominasz scene bojki w Wartowni nr 1. To wazna scena w scenariuszu. Pokazuje tzw. polskie piekielko (cholernie nie lubie tego, obrazliwego dla Polakow wyrazenia), gdy Gryczman z Buderem, a nastepnie ich zolnierze, mocno pijani rozpoczynaja bojke o dowodzenie placowka, okladajac sie i tarzajac na ziemi bez opamietania. Chochlew podkresla bezsensownosc bojki, glupote jej uczestnikow. Taka polska wojenka po pijaku. Obok widzimy scene z Niemcami, ktorzy karnie i w nalezytym porzadku rozkladaja swoje armaty. Co tutaj mamy? Polnische Wirtschaft i deutsche Ordnung. Taka wlasnie jest ukryta intencja scenarzysty.

Podobnych, rozsianych po calym scenariuszu niuansow jest w tym filmie mnostwo. Wszystkie sluza jednemu celowi: splugawic dotychczasowe pojecie patriotyzmu, przejawiajace sie m.in. w tym, ze gdy trzeba bylo, zolnierze oddawali krew i zycie za Ojczyzne. Autor scenariusza idzie tu o krok dalej niz w wielu pacyfistycznych produkcjach Hollywood, w ktorych wojna przedstawiana jest irracjonalnie, a postawy patriotyczne traktowane sa anachroniczne (niestety, rowniez u Wajdy w Katyniu" mamy sceny, ktore moga sie tak kojarzyc).

W Tajemnicy Westerplatte" chodzi o zdeprecjonowanie patriotyzmu jako takiego, poprzez pokazanie, ze ma chore korzenie: oparte m.in. na symbolu Westerplatte, ktory okazuje sie byc nieprawdziwy. Chochlew twierdzi, ze to on pokazuje prawde: ze tak sie wtedy pilo, tak sie nago biegalo, sikalo na portrety generalow, rozstrzeliwalo dezerterow, ktorych bylo wiecej niz tych, co sie chcieli bronic. Itd. ipt.

Ale w gruncie rzeczy chodzi o cos znacznie wiecej niz o te mrowie scen opartych na falszu, czy dziesiatki niescislosci historycznych w scenariuszu.

Jak slusznie pisal Wojciech Wencel w felietonie na swoim blogu internetowym, drukowanym nastepnie w Gosciu Niedzielnym", Chochlew udawadnia, ze chocby zrobil 50-ta wersje scenariusza, nie jest godzien, zeby zabierac sie do tego tematu.

To ma byc film fabularny oparty na faktach. Ale obraz filmowy oparty na fabule (czyli nie film dokumentalny) nie tylko pokazuje fakty - chocby byly one zgodne z prawda historyczna. Z zalozenia przedstawia pewna wizje rzeczywistosci, kreuje rzeczywistosc. W tym przypadku opierajac sie na nieprawdziwych wydarzeniach, scenariusz manipuluje pamiecia zbiorowa, probujac ja przeobrazic w okreslonym kierunku.

Mnie troche dziwi postawa, ktora zobrazuje nastepujacym obrazkiem: (Klosek - to uwagi ogolne, nie do Ciebie).

Wyobrazmy sobie, ze oto jakis mlody gniewny artysta wymyslil sobie i przedstawil do sfinasowania przez panstwowa instytucje taki oto performance:
projekt ogromnej, kilkumetrowej rzezby ze Stalinem i piecioma zolnierzami Armii Czerwonej. Rzezbe chce postawic na krakowskim Rynku jako hold dla wielkiego przywodcy i krasnoarmiejcow, ktorzy oszczedzili zabytki Krakowa i nie zniszczyli miasta wypierajac Niemcow. Artysta twardo broni wolnosci artystycznej, swobody wypowiedzi, szermuje haslem o cenzurze prewencyjnej. Do sporej grupy odbiorcow ta argumentacja przemawia, wsparta zreszta odpowiednia medialna obrobka. Dla niektorych projekt jest kontrowersyjny, ale przeciez wystarczy zmienic troche oblicze Generalissimusa na mniej surowe, moze ten pieprzyk na policzku byl tak naprawde w innym miejscu... Moze jeden z dzielnych zolnierzy powinien miec inny karabin, a ten drugi ma na reku zegarek, ktory produkowano dopiero po 1960 r...

Moze ten scenariusz Chochlewa nie jest taki zly?
  • 4 weeks later...

Temat został przeniesiony do archiwum

Ten temat przebywa obecnie w archiwum. Dodawanie nowych odpowiedzi zostało zablokowane.

×
×
  • Dodaj nową pozycję...

Powiadomienie o plikach cookie