YARD

Czwarty rok z rzędu wolontariusze z Koła Przyjaciół Muzeum Broni Pancernej, z Koła Historycznego Gminy Suchy Las oraz żołnierze ochotnicy z Batalionu Zabezpieczenia Szkolenia z Biedruska wykonali przedświąteczne prace porządkowe na Cmentarzu Garnizonowym w Biedrusku. Cmentarz powstał na początku XX wieku wraz z poligonem wojskowym w Biedrusku i był przeznaczony dla żołnierzy pruskich i ich rodzin. W okresie międzywojennym cmentarz, jak cały kompleks poligonowy w Biedrusku, był wykorzystywany przez Wojsko Polskie. Polskie mogiły na tym cmentarzu to głównie ofiary utonięć w Warcie podczas przepraw i innych nieszczęśliwych wypadków w trakcie ćwiczeń na poligonie. Pierwsze prace wolontariuszy na tym cmentarzu odbyły się w roku 2014. Wówczas stan cmentarza był tragiczny, z trudem można było odnaleźć mogiły wśród zarośli otaczającego go ze wszystkich stron lasu. Połamane krzyże i tablice, przewrócone mogiły zostały w naprawione. Wykarczowano teren cmentarza i wydzielono go z obszaru lasu. Od tego czasu wolontariusze spotykają się 2-3 razy w roku, aby utrzymać to miejsce w należytym porządku. Z zadowoleniem stwierdzamy, że od czasu pierwszych prac nie zdarzają się żadne akty wandalizmu, wręcz przeciwnie - pojawiają się nowe krzyże czy tablice - zapewne znoszone przez okolicznych grzybiarzy czy eksploratorów.

Absolutna nowość !! Pz IV z Festung Posen, na Cytadeli, po walkach. Na drugim planie StuH.

LW - Kaserne Posen 1940r

Kółko. Jedna z niewielu zachowanych części z poznańskich czołgów".

Z FB W pierwszej połowie lipca "Zespół Poszukiwawczy z Koła Przyjaciół Muzeum Broni Pancernej, przeprowadził akcję pozyskania koła jezdnego do Sturmgeschütz'a. Pod wskazanym adresem znaleźliśmy piękne kółko z ładnymi gumami. Po udanych pertraktacjach - koło jest w naszym posiadaniu. Koło zostanie zamontowane do remontowanego Panzerkampfwagen III. Koło pochodzi z Sturmgeschütz rozbitego w styczniu 1945 r w ok. Poznania."

Siedmiu Powstańców Wielkopolskich upamiętnią uczniowie i nauczyciele z Czacza. Na niedzielę (17 września) zaplanowano uroczystości, którym towarzyszyć będzie specjalna oprawa. Przy grobach zmarłych Powstańców staną tabliczki przypominające ich bohaterską postawę. Na cmentarzu parafialnym w Czaczu funkcjonują już cztery tabliczki upamiętniające, teraz będzie ich jedenaście. - Znamy jeszcze kilku uczestników powstania, natomiast mamy problem z udokumentowaniem, a to jest warunek, żeby Muzeum Powstania Wielkopolskiego mogło uhonorować i ch tabliczkami, ponieważ Muzeum jest fundatorem tabliczek - mówi Ilona Konieczna, reklama nauczycielka historii i wiedzy o społeczeństwie w Zespole Szkół w Czaczu - W tej grupie mamy najmniej udokumentowane, bo historia była jaka była, niszczono dokumenty swoich rodzin. W poszukiwaniach brali udział uczniowie klas drugich oraz trzecich, m.in. Agata Kobiałka, Natalia Walachowska i Dominika Kostrzewska. Niektórym rodzinom trzeba było przypominać o tym, że ich przodek brał udział w powstaniu. Uczniowie wspierali się książką "Ziemia kościańska w Powstaniu Wielkopolskim, spisem w księgach parafialnych, zdarzały się także przechowane przez rodziny zdjęcia i inne dokumenty. W uroczystościach wezmą udział rodziny Powstańców, władze samorządowe, członkowie Koła Przyjaciół Muzeum Broni Pancernej w Poznaniu, a także Żeńcy Wielkopolscy. O godz. 11.00 rozpocznie się msza św. w kościele parafialnym w Czaczu, a po mszy uczestniczy przemaszerują na cmentarz. Tablice pamiątkowe staną przy grobach: Ignacego Kobiałki, Józefa Walachowskiego, Piotra Ratajczaka, Stanisława Szczepaniaka, Franciszka Szymańskiego, Tomasza Kaczmarka i Jana Gidaszewskiego. Akcja organizowana jest w ramach projektu "Ocalić od zapomnienia, w którą uczniowie z Czacza angażują się już po raz trzeci. Uczniowie będą kontynuowali poszukiwania, nie tylko Powstańców, bo w ich zainteresowaniu są także rodziny wysiedlone do przymusowych robót, osoby, które walczyły podczas II wojny światowej lub zostały po wojnie rozstrzelane, a związane są z Czaczem." http://elka.pl/content/view/85745/79/

Kurs łączności 7DAK

Reko-ułani w Racocie. W środku wiceprezydent Poznania Maciej Frankiewicz Z Fb Pamięć Powstania Wielkopolskiego"

Stanisław Krzyśko,nieśmiertelnik wygląda na pruski.

Stanisław Krzyśko, urodzony 8 listopada 1895 r. W okresie wojny polsko – bolszewickiej 1919-21 walczył w ramach Dywizjonu Artylerii Konnej Wielkopolskiej w stopniu wachmistrza w 1 baterii. Zasłużył się szczególnie w walkach baterii 14 września 1920 r. pod Zaszkiewiczami i Kołonną oraz w walce pod Nowem Zahorowem. Wachmistrz Stanisław Krzyśko wyjechał z jednem działem na otwartą pozycję na wzgórzu przed ławę szwoleżerów i pod skutecznym ogniem kozackiej artylerji rozproszył kozaków, broniących zajętych pozycji. Działon traci jednego rannego i ponosi straty w koniach, lecz zadanie spełnia. Odznaczony Krzyżem Virtuti Militari V klasy oraz Krzyżem Walecznych. W okresie międzywojennym służył jako ogniomistrz-szef 1 baterii 7 D.A.K. Około 1930 w stopniu starszego ogniomistrza. W II połowie lat 30-tych awansowany na chorażego. Wybijał się na czoło korpusu podoficerskiego dywizjonu. Jak pisał o nim por. Józef Otfinowski „Był żywą historią 7-ego DAKu. Średniego wzrostu. Bezgranicznie oddany służbie. Bardzo lojalny wobec swoich przełożonych. Wzór świetnego podoficera. Zawsze starannie, czysto umundurowany, elegancki. Krótko przycięty wąs nadawał jego skupionej twarzy powagi i szlachetności. Szare, wszystkowidzące oczy zdradzały stanowczość i energię. Powierzonych mu ludzi trzymał krótko, w bezwzględnym posłuszeństwie. Co nie znaczy, że był zimny i bezduszny; w potrzebie wykazywał troskę i gotowość pomocy. Mimo jego surowości nigdy nie słyszałem aby się ktoś na niego żalił. Mówiono o nim często, ale zawsze z nutą życzliwości i szacunku.”. W czasie wojny 1939 r. na stanowisko zastępcy dowódcy kolumny amunicyjnej dywizjonu. 20 września 1939 r. ciężko ranny w szyję w wyniku nalotu niemieckiego lotnictwa. Mimo bardzo poważnego stanu oddaje pierwszeństwo w ewakuacji do Warszawy rannym kanonierom. Dalsze losy nieustalone. Zmarł 10 stycznia 1976 r., pochowany na cmentarzu Junikowo w Poznaniu (pole 27, kwatera 3, rząd 8, numer 8). Lista odznaczonych Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym" Krzyśko, Stanisław Rodzice: Stanisław, Michalina Ur.: 1895-11-08, Mrowino (Poznań PL) Uchwała Rady Państwa nr: 12.17-0.1048 z dnia 1958-12-17 Opis: Krzyśko Stanisław brał czynny udział z bronią w ręku w Powstaniu Wlkp. od dnia 21.01.1919 r. w okolicy Żnina, Janowca, Opalenicy i Leszna. Po zakończeniu działań wojennych w Powstaniu Wlkp. przydzielony został dnia 17.04.1919 r. do I-ej Baterii VII Dyonu Art. Konnej, gdzie jako podoficer zawodowy przebywał do 1939 r. W czasie II wojny światowej brał udział w walkach pod Kutnem i w obronie Warszawy, gdzie został ranny i leczył się w Szpitalu Ujazdowskim. Po wyzwoleniu wrócił do Poznania i pracował jako szofer w różnych firmach, a od 01.07.1958 r. zwolniony został na rentę inwalidzką. Podstawa: arkusz ewidencyjny VII-go Dywiz. Artyl. Konnej z dnia 10.01.1924 r.

1 Pułk Ułanów Poznańskich

Koszary- kużnia?

Małpa bjar_1:) uważaj, może w tej grupie jaki prawnik jest lub redaktor, będą Cie po sądach ciągać" za zniewagę. A tak swoją drogą może fachowcy od reko opiszą takie złe foto" co jest nie tak. Młodzi ekomani", może nie wiedzą co żle robią.

Gen.bryg. Edmund Knoll-Kownacki, dowódca VII Okręgu Poznań (trzeci od lewej), płk. Włodzimierz Kownacki - dowódca 7 Pułku Strzelców Konnych (pierwszy po prawej) w Mystkach 1928 r.

Władysław Anders, w mundurze 15 Pułku Ułanów Poznańskich.[1919-1920]

Z FB Pathe 1939" 7 września 2015 · Dzięki pomocy Towarzystwa Pamięci 7-go Pułku Ułanów Lubelskich im. gen K. Sosnkowskiego prezentuję film przesłany przez Pana Marka Iwańskiego, który nakręcił ojciec Józefa Iwańskiego w Poznaniu najprawdopodobniej 3 maja 1935 r. Uwaga: na filmie oznaczyłem błędną datę - film nagrano najpewniej w 1935 r. Opis filmu dzięki Michałowi Andrzejakowi. 00:24 - hipodrom miejski za Nowym Zakładem Dyakonisek na ówczesnych Błoniach Grunwaldzkich. W ich trakcie zespołowe pokazy strzelców konnych i podoficerów. 03:19 - adiutant pułku na czele orkiestry 7. psk 03:22 - Poczet sztandarowy prowadzi ppłk Janusz Bokszczanin zastępca dowódcy pułku 03:49 - odznaczenie Przew. Ks. Kan. Kruczka Honorowym Członkiem 7. psk przez dowódcę płk Kownackiego 04:48 - Koszary na ul. Grunwaldzkiej ze starym sztandarem 05:34 - zawody i pokazy kawaleryjskie szeregowych na ul. Taborowej http://www.youtube.com/watch?v=gguRL3dG1wg&feature=youtu.be

Foto z FB 17 Pułk Ułanów Wielkopolskich. Koszary w Gnieżnie, 6.1.1919r

Foto z FB 17 Pułk Ułanów Wielkopolskich. Koszary w Gnieżnie,

Koszary w Lesznie Foto z FB 17 Pułk Ułanów Wielkopolskich.

Defilada 7 P.S.K. 29 VII 1938 - Orkiestra", mjr. Jabłoński

Defilada 7 P.S.K. 29 VII 1938 - Orkiestra", mjr. Jabłoński

Święto Wojska Polskiego, 15 VIII 1938 Szamotuły - połączone plutony trębaczy 7.P.S.K, 17.PU. i 15.P.U.

15 VIII 1938 Szamotuły - płk. Kowalczewski dowódca 17 Pułku Ułanów. Ignacy Marian Kowalczewski był żołnierzem 1 Kompanii Kadrowej z pseudonimem „Marian Sępiński”. ur. 30 stycznia 1895 w Dąbrowie Górniczej Po zakończeniu I wojny światowej wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. W 1923 służył w stopniu rotmistrza w 3 Pułku Ułanów[1]. W latach 1930–1938 był dowódcą 5 Pułku Strzelców Konnych. Na stopień pułkownika awansowany został 1 stycznia 1934. W kwietniu 1938 objął funkcję dowódcy 17 Pułku Ułanów Wielkopolskich w Lesznie. Dowodził nim w kampanii wrześniowej 1939 w ramach Wielkopolskiej Brygady Kawalerii aż do kapitulacji Warszawy 28 września. Następnie przebywał w niewoli niemieckiej. Po zakończeniu wojny został dowódcą 4 Pułku Pancernego „Skorpion” w ramach 2 Warszawskiej Dywizji Pancernej w Wielkiej Brytanii. Zamieszkał w Londynie, a później w Penrhos w Walii. Zmarł 19 grudnia 1976. w szpitalu w Penley. Został pochowany na cmentarzu w Pwllheli (hrabstwo Caernarfonshire, Walia). Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari (1921) Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych – czterokrotnie (1921, 1922) Złoty Krzyż Zasług

ŚWIĘTO JAZDY POLSKIEJ -17 Pułk Ułanów, 6.10.1933 KRAKÓW Druga strona.

ŚWIĘTO JAZDY POLSKIEJ -17 Pułk Ułanów, 6.10.1933 KRAKÓW