YARD

Fotki Elka" http://elka.pl/content/view/77910/79/ Gmina Kościan: http://www.gminakoscian.pl/pokaz_aktualnosc/powstanie-wielkopolskie-racot-tabliczki.html i w Gimnazjum im. Polskich Olimpijczyków w Racocie odbyła się żywa lekcja historii pt: Powstanie Wielkopolskie i Wojska Wielkopolskie. http://www.gminakoscian.pl/pokaz_aktualnosc/O-Powstaniu-Wielkopolskim-w-Racocie.html

Przy grobie Jana Nowaka, Powstańca Wielkopolskiego i żołnierza Wojsk Wielkopolskich.

Przy grobie kawalera V.M. , st. wach. Michała Świątka, Powstańca Wielkopolskiego i podoficera 17 Pułku Ułanów.

W uroczystości zorganizowanej przez Koło Przyjaciół Muzeum Broni Pancernej i Wójta Gminy Kościan, wzięli udział: Pododdział Honorowy Wojska Polskiego z j.w. w Lesznie, wraz ze sztandarem pułku. Poczet Sztandarowy 3 Pułku Strzelców Wielkopolskich Ksiądz Stanisław Tokarski Poseł na Sejm,p. Wojciech Ziemniak Wójt gminy Kościan, pan Andrzej Przybyła, i z-ca wójta Henryk Bartoszewski i radni gminy Burmistrz Miasta Kościana Michał Jurga Poczty sztandarowe Gimnazjum im. Polskich Olimpijczyków, szkoły podst. i OSP Rodziny Powstańców Pani sołtys i mieszkańcy Racotu Młodzież i nauczyciele z gimnazjum i szkoły podst. w Racocie Rekonstruktorzy: Grupa Operacyjna Maxxim Towarzystwo Działań Historycznych im.Feliksa Pięty samochód pancerny Poznańczyk wraz z załogą.

W niedzielę, w m. Racot, odbyła się uroczystość ustawienia tabliczek pamiątkowych przy grobach Powstańców Wielkopolskich: st.wach. kawalera V.M. Michała Świątka Jana Dominiczaka Andrzeja Pawlickiego Leona Sobiecha Jana Szymaniaka Stanisława Wróblewskiego Stanisława Mokrzyńskiego Jana Nowaka

ZAPRASZAMY NA UROCZYSTOŚĆ USTAWIENIA TABLICZEK PAMIĄTKOWYCH PRZY GROBACH POWSTAŃCÓW WIELKOPOLSKICH Termin:20.12.2015r; godz.12:00 Miejsce: cmentarz komunalny w Racocie k. Kościana. Udział zapowiedzieli: Wójt i radni Gminy Kościan Pododdział honorowy W.P. Poczty sztandarowe Gimnazjum im. Polskich Olimpijczyków, OSP Rodziny Powstańców Wielkopolskich, mieszkańcy i młodzież z Racotu Lokalne media Rekonstruktorzy: Grupa Operacyjna Maxxim Towarzystwo Działań Historycznych im.Feliksa Pięty . O godz. 11 msza św. w kościele w Racocie. Uroczystość zorganizowana przez Koło Przyjaciół Muzeum Broni Pancernej w Poznaniu i Wójta Gminy Kościan. cdn...

Cmentarzysko zniszczonych pojazdów (radzieckich i niemieckich) mieściło się w (w parku) okolicach dworca PKS. Jak widać na załączonej fotografii stały tam jeszcze przynajmniej we wrześniu 1945 r" z Fb Wojenny Poznań Widać zniszczony budynek Izby Rzemieślniczej Foto pochodzi z albumu Mirosława Pomorskiego.

Grób kpt. Wiktora Skotarczaka. Radio Merkury.: http://www.radiomerkury.pl/informacje/pozostale/pamiec-o-powstancach-wielkopolskich.html Dużo ładnych fotek StudioNet24 : http://studionet24.pl/index.php/foto/fotografia#nanogallery/nanoGallery/6207042786015892081

Dziś odbyła się uroczystość ustawienia tabliczek pamiątkowych przy grobach kapitana Witolda SKOTARCZAKA i p-por. Leona NAPIECKA. W uroczystości zorganizowanej przez Koło Przyjaciół Muzeum Broni Pancernej i Stowarzyszenie Grupa Rekonstrukcji Historycznej 3 Bastion Grolman" wzięli udział: - Pododdział Honorowy Wojska Polskiego z Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych + trębacz i werblista - Grupa Rekonstrukcji Historycznej 58 Pułku Piechoty [z Dzierżoniowa] - Poczet Sztandarowy 3 Pułku Strzelców Wielkopolskich - SGRH 3 Bastion Grolman" - Poczet Sztandarowy 7 DAK - Stowarzyszenie Grupa Rekonstrukcji Historycznej 7 D.A.K - Stowarzyszenie Poznańska Grupa Rekonstrukcji Historycznej Warta" - Władze Budzynia - Młodzież i nauczyciele z gimnazjum i szkoły podst. w Budzyniu + poczty sztandarowe szkół z Budzynia - Towarzystwo Pamięci Powstania Wlkp. z Budzynia - Wójt gminy Kościan, pan Andrzej Przybyła

Grób podporucznika Leona Napiecka. ur. 30.03.1899 r. w Rogoźnie Wlkp. - zm. 3.11.1975 r. w Poznaniu Powstaniec Wielkopolski, podoficer Wojska Polskiego i Armii Krajowej Leon Napiecek urodził się w Rogoźnie Wlkp. w 1899r. Jego rodzicami byli Ignacy i Rozalia z d. Kabat. W czerwcu 1917r. został zmobilizowany do 45 pułku piechoty w Insterburgu, a po przeszkoleniu rekruckim trafił do 72 pułku w Torgau. Walczył na terenie Rosji, a następnie we Francji. W grudniu 1918r. otrzymał urlop i przyjechał do Poznania, gdzie zaczął działać w Radach Robotników i Żołnierzy. 26 grudnia 1918r. zdezerterował z wojska pruskiego i przystąpił do powstania. 1 stycznia 1919r. wstąpił do kompanii rogozińskiej, którą dowodził Wiktor Skotarczak. Brał udział m.in. w walkach o wyzwolenie Budzynia i Chodzieży. Wojenne szczęście dopisało mu 6 lutego 1919r. Tego dnia, dowodząc sekcją strzelców kompanii rogozińskiej, bronił Budzynia od strony szosy chodzieskiej. Niemcy, atakując pozycje polskie użyli 2 ciężkich samochodów pancernych typu Pz. Kw. Ehrhardt E-V/4. Ważący 7 ton i dysponujący pięcioma ciężkimi karabinami maszynowymi Ehrhardt był jak na owe czasy konstrukcją bardzo nowoczesną. Jeden z wozów uległ awarii w drodze do Budzynia i dowodzący oboma samochodami por. Kurt Ahmos przesiadł się do wozu por. Joachima von Schwerina. Gdy samochód pancerny nadjechał na odległość 50 m Napiecek otworzył ogień z ckm tak celnie, że trafił przez wizjer w głowę kierowcy. Samochód stoczył się do rowu i przechylił na prawy bok. Załoga po wyjściu z wozu zaczęła się bronić. W walce zginęli por. Kurt Ahmos, ppor. Joachim von Schwerin oraz dwóch podoficerów. Trzeci podoficer zbiegł. Leon Napiecek za tą akcję został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 4742. Uczestniczył w wojnie z Rosją Sowiecką awansując w maju 1920r. na sierżanta. Po wojnie został podoficerem zawodowym. Służył jako kancelista w Dowództwie Okręgu korpusu nr VII w Poznaniu. W 1927r. zdał maturę w gimnazjum im. Bergera w Poznaniu. Po awansie na chorążego przeniesiono go do 7 Baonu Administracyjnego, a następnie do 58 pułku piechoty. We wrześniu 1939r. walczył w składzie Wielkopolskiej Brygady Obrony Narodowej. Brał udział w bitwie nad Bzurą. Ranny 17 września, po podleczeniu uciekł ze szpitala w Rawie Mazowieckiej. W Jelonkach pod Warszawą znalazł mieszkanie i zatrudnienie jako referent w zarządzie gminy Blizna - Chrzanów. Zaangażował się w działalność konspiracyjną ZWZ, a później AK (pseudonim Gordon"). W tym czasie poszukiwał go dygnitarz hitlerowski von Schwerin, którego krewny zginął w powstaniu pod Budzyniem w zdobytym przez Napiecka samochodzie pancernym. W 1944r. Napiecek bral udział w Powstaniu Warszawskim, w stopniu chorążego. Po wojnie Leon Napiecek wrócił do Poznania. Od 1945r. uczył wychowania fizycznego oraz przysposobienia wojskowego w Gimnazjum im. św. Jana Kantego. Od 1947 do 1950r. był komendantem hufca Służba Polsce". Następnie pracował w przedsiębiorstwach budowlanych w Poznaniu i Warszawie. W 1966r. przeszedł na emeryturę. Był członkiem ZSL i ZBoWiD. W 1971r. został mianowany podporucznikiem. Zmarł w 1975r. Za walkę o niepodległość ojczyzny był odznaczony Krzyżem Virtuti Militari V klasy, Medalem Niepodległości, Brązowym Krzyżem Zasługi i Medalem Pamiątkowym Za Wojnę 1918-1920 i Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym. . Zapraszam Poznaniaków!

ZAPRASZAMY NA UROCZYSTOŚĆ USTAWIENIA TABLICZEK PAMIĄTKOWYCH PRZY GROBACH Kapitana Witolda SKOTARCZAKA Podporucznika Leona NAPIECKA Termin: 18 października 2015 Miejsce : cmentarz komunalny Junikowo boczna brama od ulicy Cmentarnej godzina 11.45 [Poznań] Przebieg ceremonii oparty o CEREMONIAŁ WOJSKOWY Udział zapowiedzieli Pododdział honorowy W.P. Poczet sztandarowy 3 pułku strzelców wielkopolskich + żołnierze 3 p.s.w. [SGRH 3 Bastion Grolman"] Żołnierze 7 DAK [G.R .H. 7 D.A.K.] i PGRH Warta Władze Budzynia i młodzież z gimnazjum w Budzyniu, Tow. Pamięci Powstania Wlkp. z Budzynia Lokalne media Uroczystość zorganizowana przez Koło Przyjaciół Muzeum Broni Pancernej w Poznaniu i Stowarzyszenie Grupa Rekonstrukcji Historycznej 3 Bastion Grolman".

Teraz tak wygląda grób kpt. Skotarczaka. Ale to nie koniec.... W 1919r Powstańcy spiewali Kolędę o pancerniku" : http://www.youtube.com/watch?v=2ext0VOxGA0 cdn...

Jakiś czas temu odszukaliśmy grób kpt. Wiktora Skotarczaka. ur. 13.10.1891r. w Kamińskich Olędrach koło Rogoźna, zm. 22.05.1974r. w Poznaniu Powstaniec Wielkopolski, oficer Wojska Polskiego Syn Antoniego i Antoniny. Po ukończeniu szkoły handlowej odbył obowiązkową służbę wojskową w 3 Pułku Gwardii w Berlinie. W sierpniu 1914r. został zmobilizowany do 2 Pułku Gwardii. Walczył najpierw we Francji, a następnie w Rosji. Pod koniec wojny awansowano go na sierżanta w 84 PP. Zdemobilizowany w grudniu 1918r. Wraz z bratem Antonim, Antonim Biskupskim i Aleksandrem Dykiem zorganizował oddział powstańczy w Rogoźnie. Uczestniczył w zajęciu Budzynia 5 stycznia 1919r., następnie zajęciu Sokołowa i Ryczywołu. 8 stycznia brał udział w bitwie o Chodzież, a 16 stycznia w walkach pod Czarnkowem. W lutym 1919r. uczestniczył w walkach o Radwanki i Podstolice. Żołnierze jego kompanii zdobyli pod Budzyniem niemiecki samochód pancerny, przez co dowództwo niemieckie wyznaczyło nagrodę 50 tys. marek za jego ujęcie lub zlikwidowanie. Dekretem Komisariatu Naczelnej Rady Ludowej w Poznaniu 24 czerwca 1919r. został mianowany podporucznikiem. Objął dowództwo 5 kompanii w 4 pułku strzelców wlkp. Armii Wielkopolskiej (późniejszy 58 pułk piechoty Wojska Polskiego). Brał udział w wojnie z Rosją Sowiecką w 1920r. Początkowo dowodził 10 kompanią, a następnie grupą wydzieloną pułku. W trakcie walk został trzykrotnie ranny. Po wyleczeniu mianowano go porucznikiem i dano pod dowództwo 3 batalion pułku. Za męstwo w trakcie walk na froncie litewsko - białoruskim otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari oraz dwukrotnie Krzyż Walecznych. Po wojnie objął dowództwo batalionu karnego przy Dowództwie Okręgu w Poznaniu. Następnie dowodził kolejno 1, 2 i 3 batalionem w 58 PP. W marcu 1923r. przeniesiony do rezerwy. Zamieszkał w Poznaniu, gdzie prowadził sklep obuwniczy przy ówczesnej ul. Kraszewskiego. Działał w Związku Weteranów Powstań Narodowych i był radnym miasta Poznania. W latach trzydziestych otrzymał Krzyż Niepodległości. We wrześniu 1939r. zmobilizowany do 58 PP. Walczył nad Bzurą, w Puszczy Kampinoskiej i w obronie Warszawy, gdzie został awansowany do stopnia kapitana. Po kapitulacji wrócił do Poznania, ale ostrzeżony przed aresztowaniem przez Gestapo, zmienił nazwisko i wyjechał do Warszawy. Za działalność w AK został aresztowany i przebywał na Pawiaku. Dzięki dobrze podrobionym dokumentom nierozpoznany przez Niemców wyszedł na wolność. Walczył w powstaniu warszawskim. Jako inwalida wojenny w 1945r. wrócił do Poznania. Rodziny nie założył. Został odznaczony orderem wojennym Virtuti Militari V klasy, Krzyżem Niepodległości, dwukrotnie Krzyżem Walecznych i Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym. ...tak w skrócie....wygląd grobu latem tego roku.

Sie melduje!

W dniu 15.08.2015 na cm. na Powązkach w Warszawie, ustawiliśmy pamiątkową tabliczkę na grobie generała dowódcy 1 Dyw. Strz. Wlkp. W wydarzeniu tym brali udział członkowie S.G.R.H. 3 Bastion Grolman i Koła Przyjaciół Muzeum Broni Panc. oraz przedstawiciel rodziny gen. Dubiskiego. Tekst na tablicy: Filip Stanisław Dubiski (ur. 5 września 1860 w Dubiszczach na Wołyniu, poległ 28 września 1919 koło Bobrujska) – generał porucznik Armii Imperium Rosyjskiego i generał dywizji Wojska Polskiego, uczestnik trzech wojen: rosyjsko-japońskiej, I wojny światowej i polsko-bolszewickiej oraz uczestnik powstania wielkopolskiego. Filip Stanisław Dubiski ukończył Kijowski Korpus Kadetów i wraz z początkiem września 1879 rozpoczął zawodową służbę w Armii Imperium Rosyjskiego. Do okresu służby wliczone mu zostały dwa lata nauki w 2. Konstantynowskiej Szkole Wojskowej w Petersburgu. W roku 1881, po ukończeniu szkoły wojskowej, awansowany został na podporucznika ze starszeństwem z 8 sierpnia tego roku i przydzielony do Wołyńskiego Pułku Gwardii stacjonującego w Warszawie, który wchodził w skład 3 Dywizji Piechoty Gwardii. Z chwilą przeniesienia do Gwardii otrzymał stopień chorążego gwardii z zachowaniem starszeństwa z 8 sierpnia 1881. Trzy lata później ponownie mianowany został podporucznikiem gwardii ze starszeństwem z 30 sierpnia 1884. Po roku 1896 przeniesiony został z gwardii do armii, w stopniu podpułkownika. Służył wtedy w jednostce piechoty w Puławach. Przechodził kolejne szczeble dowódcze i sztabowe na Dalekim Wschodzie i na Kaukazie. 25 marca 1914 awansował na generała majora i objął dowództwo II brygady 39 Dywizji Piechoty. Odznaczył się na froncie tureckim i w operacji nad rzeką Eufrat. W 1916 roku formował w Tyflisie 5. Kaukaską Dywizję Strzelecką, w której służyło wielu Polaków i dowodził nią od 2 kwietnia do 16 września. W tym czasie przejściowo dowodził również I Korpusem na Froncie Kaukaskim. W 1917 roku został zdymisjonowany przez rząd Aleksandra Kiereńskiego, z awansem na generała lejtnanta, i powrócił do Polski. Z dniem 23 grudnia 1918 przyjęty został do Wojska Polskiego, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała porucznika ze starszeństwem z 6 sierpnia 1916, i równocześnie przydzielony został do Rezerwy Oficerskiej. Od stycznia 1919, po wybuchu Powstania Wielkopolskiego, organizował i dowodził 1. Dywizją Strzelców Wielkopolskich. W czerwcu tego roku objął dowództwo Okręgu Zachodniego Wojsk Wielkopolskich. 12 września 1919 ponownie objął dowództwo 1 DSW, walczącej w tym czasie w rejonie Bobrujska. Poległ 28 września 1919 pod m. Rynia k. Bobrujska, na froncie bolszewickim. Spoczął na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. W roku 1922 pośmiertnie odznaczony został Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari. Tablica ustawiona przez KOŁO PRZYJACIÓŁ MUZEUM BRONI PANCERNEJ W POZNANIU i Stowarzyszenie Grupa Rekonstrukcji Historycznej 3 Bastion Grolman" .

3 - Chwaliszewo Foto pochodzi z albumu Mirosława Pomorskiego.

2 Foto pochodzi z albumu Mirosława Pomorskiego.

3 fotki Su-152 na Chwaliszewie. 1

Wrak StuG III z Poznaniu , przy Drodze Dębińskiej. Foto pochodzi z albumu Mirosława Pomorskiego.

Obok jeszcze jedno zdjęcie wykonane przed gmachem Dyrekcji Kolei" ISU-152 Tej fotki jeszcze nie było w temacie. Foto z F.B. Festung Posen 1945

I relacja TV - Teleskop: 15.02.2015 godz.18:30 od 4 minuty http://poznan.tvp.pl/18877278/15022015-godz1830 Zapalono znicze przy Krzyżu Katyńskim i przy grobie podporucznika Wojska Polskiego II RP Zdzisława Kręgielskiego, obrońcy Westerplatte.

W tej małej uroczystości brali udział: - SGRH 3 Bastion Grolman" czyli grupa kultywująca tradycje " 3 Pułku Strzelców Wielkopolskich - 57 Pułku Piechoty Wielkopolskiej Karola II Króla Rumunii. - Stowarzyszenie Grupa Rekonstrukcji Historycznej 7 D.A.K. - rekonstyuktorzy reprezentujący 2 Pułk Strzelców Wielkopolskich - 56 Pułk Piechoty Wielkopolskiej - żołnierze z C.S.W.Ląd. - przedstawiciele rodziny Jakubowiczów - ekipa z Koła Przyjaciół Muzeum Broni Panc. - trębacz z Orkiestry Wojsk Lot. - mieszkańcy Poznania - przedstawiciele lokalnych mediów Uroczystość odbyła sie w ramach obchodów święta 3 Pułku Strzelców Wielkopolskich. Relacja Radio Merkury: http://www.radiomerkury.pl/informacje/pozostale/pamiec-o-zolnierzach-powstania-wielkopolskiego.html

W niedzielę na cmentarzu na Junikowie w Poznaniu, ustawiliśmy pamiątkową tabliczke przy grobie bohatera. Życiorys [skrócony] Jakubowicz Stanisław - podoficer zawodowy Wojska Polskiego, bohater Powstania Wielkopolskiego, wojny 1920 roku oraz Powstania Śląskiego. ur. 5 maja 1897 r. we wsi Ujazd (powiat Grodzisk Wlkp.), zm. 19 maja 1972 r. w Poznaniu. Syn Feliksa i Łucji z domu Ignaczak. Wraz z rodziną wyemigrował do Niemiec, gdzie ukończył szkołę elementarną i rozpoczął pracę w kopalni. W styczniu 1916 r. powołany do armii pruskiej. Od stycznia do kwietnia 1916 r. służył w 117. pułku piechoty, a następnie w 118. pułku piechoty im. Księcia Karola. Za uczestnictwo i odniesione rany w walkach nad Sommą, pod Verdun, Ypres i Arras został odznaczony Krzyżem Żelaznym II klasy. Od maja do grudnia 1918 r. przebywał w szpitalu, gdzie został odznaczony medalem waleczności. Brał czynny udział w Powstaniu Wielkopolskim. Walczył na ulicach Poznania, gdzie po raz kolejny został ranny. Od lutego 1919 roku w Armii Wielkopolskiej. Przydzielony do 6 kompanii 2. Pułku Strzelców Wielkopolskich (56 Pułk Piechoty Wielkopolskiej). Od kwietnia 1919 r. przebywał na froncie zachodnim (w okolicach Wolsztyna), gdzie walczył z Grenzschuztem. We wrześniu 1919 r. wyruszył z 2. Pułkiem Strzelców Wielkopolskich na front wschodni. 1 listopada 1919 roku został awansowany na stopień kaprala. 6 kwietnia 1920 r. w wyniku odniesionych ran został wycofany z frontu. 3 lipca brał udział w zorganizowanym z rejonu Bobrujska wypadzie na pozycje bolszewickie (znanym jako wypad na Stołpiszcze). Podczas starcia z nieprzyjacielem uzbrojonym w trzy samochody pancerne, po ciężkim zrannieniu dowódcy i rozproszeniu kompanii, kpr. Stanisław Jakubowicz obejmuje dowództwo i w zaciętych walkach doprowadza do zdobycia samochodu pancernego oraz ciężarowego. Jakubowicz wielokrotnie odznaczył się w walkach, m.in nad Bugiem. Przypisane mu zostaje wzięcie do niewoli dowódcy pułku bolszewickiego i wielu innych jeńców. Po zakończonej wojnie bolszewickiej udaje się na Górny Śląsk , gdzie bierze udział w Powstaniu Śląskim. Wielokrotnie dając świadectwo męstwa i odwagi w walce, będąc ponownie ranny, w listopadzie 1920 r. zostaje odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari kl. V. W 1922 r. awansowany do stopnia sierżanta. Od lutego 1922 r. służył w 4. kompanii 57 Pułku Piechoty. W dniu 24 listopada 1922 r. w Belwederze został osobiście udekorowany przez Naczelnego Wodza Józefa Piłsudskiego Orderem Wojennym Virtuti Militari kl. IV. Był członkiem Kapituły Orderu Virtuti Militari. Po powrocie do Wielkopolski, 10 listopada 1920 r. zawarł związek małżeński z Stanisławą Wyrwińską w Rakoniewicach. Po śmierci pierwszej żony 29 sierpnia 1937 r. w Czempiniu, zawarł związek z Marianną Krzeszczakówną. W lutym 1945 roku zgłosił się na ochotnika i był dowódcą polskiego ochotniczego oddziału wartowniczego strzegącego niemieckich jeńców wojennych w forcie VIIa w Poznaniu. Dwukrotnie odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militarii (kl. V i IV), Krzyżem Niepodległośći, Krzyżem Walecznych, Krzyżem na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi, odznaką Wojsk Wielkopolskich, odznaką pułkową 56 i 57 p.p. i innymi.

Część artykułu w lokalnej gazecie Fakty Kościańskie". cdn...

[treść tabliczki]: Zygmunt Galiński, 5.04.1885 - 29.05.1933 Powstaniec Wielkopolski, oficer Wojska Polskiego. Urodził się w Będzieszynie, z rodziców Franciszka Galińskiego i Ludwiki z Brodzkich, właścicieli majątku ziemskiego w Będzieszynie. Ukończył gimnazjum w Ostrowie Wielkopolskim oraz Wydział Rolny na Uniwersytecie w Lipsku. Podczas nauki należał do tajnych, polskich organizacji patriotycznych. Służył w wojsku niemieckim na froncie zachodnim i był w tych walkach wielokrotnie ranny. Po wybuchu Powstania Wielkopolskiego, w grudniu 1918 roku, utworzył oddziały powstańcze w Szamotułach. Był komendantem powiatowym sił powstańczych. Wraz ze swoimi żołnierzami rozbroił załogę niemiecką we Wronkach oraz zajął obóz ćwiczebny w Biedrusku. Brał udział w walkach na obszarach: Wieleń, Czarnków i Chodzież. Za udział w powstaniu został odznaczony Medalem Niepodległości i pośmiertnie Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym. W 1919 roku został awansowany na dowódcę II Okręgu Wojskowego, a od 1920 r. został komendantem obozu jenieckiego w Kaliszu. W Wojsku Polskim służył do 15 listopada 1921 roku. Od roku 1922 z ramienia Skarbu Państwa został administratorem klucza baszkowskiego w powiecie krotoszyńskim. W lipcu 1923 przejął dzierżawę majątku państwowego Wyskoć, znajdującego się pod patronatem Fundacji Sułkowskich w Rydzynie. Społecznik i działacz lokalny, kierował Kółkiem Rolniczym, był członkiem Związku Ziemian, oraz prezesem Powiatowego Związku Oficerów Rezerwy. Za pracę społeczną został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi. Zmarł nagle w Poznaniu. Tablica ustawiona przez KOŁO PRZYJACIÓŁ MUZEUM BRONI PANCERNEJ CSWL Tą małą uroczystośc uświetnili swoją obecnością: -burmistrz m. Kościana i wójt gminy Kościan -ksiądz proboszcz parafii w Wyskoci -rodzina Zygmunta Galińskiego -przedstawiciel O.S.P. z Wyskoci i Turwi -sołtys Wyskoci -przedstawiciele szkoły podstawowej i mieszkańcy. -rekonstruktorzy w mundurach Powstańców Wielkopolskich -kibice Obry Kościan -lokalne media oraz trębacz ;)