Borsuk13

Rosyjskie samobieżne pontony saperskie były skonstruowane przez carskiego oficera wojsk saperskich Josifa Niegowskiego. Postanowił zmotoryzować rufowy ponton mostowy dodając silnik i wał ze śrubą. W latach 1915-1917 zbudowano 420 takich pontonów, po 60 dla każdego Batalionu saperskiego. W Japonii, w firmie Ikegai, zamówiono, w 1916 roku, 585 silników benzynowych o mocy 30 koni mechanicznych. Polski Batalion Mostowy użytkował 18 jednostek wzorowanych na tym projekcie z rosyjskimi silnikami Ikegai (Ikegay), które pewnie znaleziono w Modlinie.

To zdjęcie motorówki saperskiej (a właściwie samobieżnego pontonu) typu "Sokół", o oznaczeniu S9, było tu już prezentowane, ale chciałbym dodać kilka uwag. To jedno z nielicznych zdjęć, gdzie widać rozmontowany ponton na część ładunkową i napędową (początkowo z silnikiem japońskiej firmy Ikegay o mocy 30/36 KM, a potem z silnikiem Fiat 121). Te jednostki powstały w stoczni modlińskiej z wykorzystaniem porosyjskich silników. Wzorowane były na rosyjskim pontonie samobieżnym, które pewnie pozostały w rejonie Modlina. Nie wiem, czy kadłuby były nowe, czy wyremontowano stare rosyjskie jednostki.

Data przejęcia ślizgowców to 12 listopada 1929 roku.

A taki ślizgowiec francuska firma Farman oferowała polskiej Policji w 1928 roku: Poza ślizgowcami PP dysponowała 15 motorówkami (stan na koniec 1930 r.), w tym wyżej opisaną i zilustrowaną Wandą.

12 listopada 1928 roku Policja Państwowa odebrała 3 ślizgowce (glisery) budowane seryjnie w Stoczni Modlińskiej. Była to piąta, szósta i siódma jednostka tej serii. Miały służyć w Płocku (S-5), Warszawie (S-6) i w Tczewie (S-7).

Kuter meldunkowy KM 8 wspomagał filmowców w czasie kręcenia filmu "Dzikie Pola" w 1931 roku. i jeszcze fotos z tego filmu.

To nie holownik i nie własność MW.

Nie. Na przetargu w Pińsku (sprzedaż konkursowa K 178 z września 1922 r.), na którym sprzedawano zdobyczne statki, kupił go Górnicki i nazwał LECH.

Notatka prasowa z października 1925 roku:

Znalezione w prasie:

Dwie motorówki Policji Wodnej zostały zmobilizowane do Flotylli Wiślanej w sierpniu 1920 roku. Otrzymały numery 1 i 6. Pierwsza z nich to jednostka o oznaczeniu L. 1, długości 8 m i szerokości 2 m. Silnik Koppel (numer fabryczny 766) mial moc 18 KM, co pozwalało na jazdę z prędkością 12 km/godz. Druga, potocznie nazywana Szaron (od producenta silnika), miała 7,5 m długości i 1,7 m szerokości. Silnik francuskiej firmy Charonne (nr 15606) miał moc 22 KM, która pozwala na osiągnięcie prędkości 19 km/godz. Pierwsza z motorówek została uzbrojona w 2 ckm-y Maxim, druga miała tylko jeden taki karabin.

To był statek Baonu Mostowego (bud. 1886 r., Warszawa, stocznia Fajansa), a nie Oddziału Wydzielonego rzeki Wisły. Sztabowy statek tego Oddziału nazywał się ŻÓŁKIEWSKI i był dawnym rosyjskim statkiem służbowym NAREW (bud. 1881 r., Elbląg)

Mamy: M. Fajans, 1887 r., 10 atm., No. 67; Warschau, N.W.Ü.E.10 cm. Gdzie HETMAN ŻÓŁKIEWSKI lub HENRYK (poprzednia nazwa)? Te dane pasują do HENRYKA (choć ówczesna prasa mówi o budowie w 1886 roku) i SOKRATESA (późniejsza WARTA). WARTA została zatopiona pod twierdzą Modlin w sierpniu 1915 roku. Wątpliwości są!

A skąd taka pewność, ze to HETMAN ŻÓŁKIEWSKI? Chyląc czoła przed technicznymi dokonaniami grupy nurków uważam, że tak jednoznaczna identyfikacja statku jest przedwczesna. W tym miejscu, w sierpniu 1915 roku, zatopiono wiele innych statków, w tym WARTĘ Fajansów. Tabliczka znamionowa kotła, znaleziona na wraku nie identyfikuje go jednoznacznie. Znając dogłębnie historię statku HENRYK widzę kilka luk w przytoczonym artykule. Jest też kilka pytań. Czy na statku wojskowym mógł znajdować się kocioł zbudowany ponad 50 lat temu? Normalna żywotność kotłów to około 30 lat, czyli bardziej prawdopodobne, że znaleziony statek zatonął podczas pierwszej wojny światowej.

Wyporność - 13 t, długość- 13,5 m, szerokość- 3,0 m, wysokość burty - 0,85 m, zanurzenie - 0,45 m, uzbrojenie - wieżyczka „Ursus”, opancerzenie - 10-12 mm, prędkość- 12 km/godz. (silnik benzynowy), zasięg - 360 km, wyposażenie - łódź o długości 4,5 m, desant - 60 żołnierzy.

BAŁTYK Zbudowany w 1913 roku dla magistratu miasta Neuenburg (obecnie Nowe nad Wisłą), nosił nazwę tego miasta, długość 19,5 m, moc maszyny parowej 90 KM. Po wojnie własność magistratu miasta Nowe i takaż nazwa. W marcu 1920 roku kupiony przez Polskie Towarzystwo Żeglugowe „Bałtyk”, Sp. z o. o. (jednym z udziałowców był gen. Roja), nazwany BAŁTYK. Odstąpiony bezpłatnie DSM (w roku 1920) przez właścicieli i wcielony do Flotylli Wiślanej. Był uzbrojony w 2 karabiny maszynowe, dowódcą był bosman Witkowiecki, a potem bosm. Filipkowski (od kwietnia 1921 roku). Zwrócony 1 sierpnia 1921 roku, leżał i niszczał w porcie toruńskim do 1923 roku, kiedy kupił go Ludwik Szymański. Ostatnia nazwa (w latach 50. XX wieku) to SZCZUPAK.

Poszerzanie mola.

Na lądzie prawdopodobnie GEDANJA, na wodzie nie wiadomo. M. 52 już nie było wtedy w Pucku, więc pewnie to ta sama motorówka (innej kandydatury nie ma!).

Ten trzeci ptaszek to ORP RYBITWA. „Mewa” i „ Rybitwa” odróżniają się trochę („Mewa” bardziej) od pozostałych okręcików (nie mówię o opaskach na kominach, nazwach na burcie lub rufie, czy skrótach nazw na burcie).

Czy to ta sama motorówka, co rzekomy protoplasta „Nurka”?

Oto zdjęcie dziobu motorówki RYBKA.

A za nim widać maszt ORP MEWA i maszty kanonierki (chyba ORP GENERAŁ HALLER). W tle torpedowiec ORP KUJAWIAK, w środku ORP JASKÓŁKA, a po lewej któryś z pozostałych „ptaszków”.

Spośród kilkunastu polskich motorówek, które mogły cumować w Pucku w latach 1921-1922 tylko 6 miało długość powyżej 10 metrów. Były to M. 51 (dł. 16,0 m, kadłub drewniany), M. 52 (20,0 m, met.), M. 54 (13,7 m, drew.), M. 55 (16,0 m, drew.), GEDANJA (13,7 m, met.), barkasa motorowa (13,7 m, ?). W grę mogą wchodzić tylko: M. 52, GEDANJA i barkasa. Widziałem zdjęcie, prawdopodobnie GEDANII, gdzie motorówka wyglądała zupełnie inaczej. RYBKA na zdjęciu też wygląda inaczej.

I jeszcze jedno. Barkasa nurkowa nie była jednostką motorowo-żaglową (jak pisze w zamieszczonym referacie p. Białas). Taką motorówką była M. 53.