RDW60

Z archiwum Allegro.

Patryca do odznaki Baony Stołecznego

Coraz jaśniej się robi, ale nadal nie wiem jak rozróżnić czołgi z 35 pułku panc. od czołgów z 36 pułku panc. Ten ostatni miał na stanie w dniu 1 września 1939 r. 84 PzKpfw I, 66 PzKpfw II, żadnego PzKpfw III, 6 PzKpfw IV, czyli ogółem 156 czołgów i 8 pojazdów wsparcia.

Hmm, faktycznie, polonistyki nie studiowałem, każdy wie, że z filozofem nie da się dyskutować i więcej nie zamierzam. Ale moim zdaniem to niemieckie czołgi z fotek to się tam....opalają. Wytłumaczenie numeracji czołgów jest logiczne. Ale jak rozróżnić omawiane pojazdy do którego pułku należały?

No i stało się. Tak fantastyczny temat tego wątku pozostaje tłem do dziwnych szyderczych wpisów. Panowie miroslav i Soda wasze ostatnie wypowiedzi są nie na temat tego wątku. Jak fomoza58 prosi aby nie nazywać Go Towarzyszem to trzeba to uszanować. Jak nie macie więcej konstruktywnej wiedzy tematycznej wątku to lepiej milczeć. Wracając do tematu to może wiecie jaką numerację czołgów miały 35 i 36 pułk pancerny. Na fokach czołgi mają nr powyżej 200 jak i 500, jest też numeracja np. rzymska II z niską cyfrą. Poznanie numeracji pułkowej czołgów może pomóc w określeniu kierunku z jakiego atakowały pozycje WBK. Pierwszy atakujący był 35 pułk panc. na stanowiska 21 PUN. 36 pułk panc. uderzył jako drugi od południa na 12 PUP.

Co do czołgu 243 to moim zdaniem jest zasadnicza różnica pomiędzy uszkodzeniem a zniszczeniem. Większość uszkodzonych czołgów Niemcy bardzo szybko naprawili.

Bodziu, Wielkie Dzięki za fotkę (2018-12-07 07:54:11).Wygląda na to, że te niemieckie groby to obota" 9 Pułku Strzelców Konnych. 11 września 1939 r. w czasie natarcia oddziałów 18 DP na Zambrów oddziały niemieckiej 20 DPzmot. wstrzymały marsz na Nur i zostały zawrócone na Zambrów. Szosę Czyżew-Zambrów i jej okolice blokowała Podlaska Brygada Kawalerii. Doszło tam do walk i potyczek 9 PSK i 5 PU z niemiecką 20 DPzmot.

Następny dylemat. Na zdjęciu od bodzia (2018-11-20 19:12:50) polegli polscy żołnierze są piechociarzami w adrianach, czy kawalerzystami z plecakami piechoty? Obuwia nie widać na fotce, a ja mam wrażenie, że poległy po lewej ma gołą stopę. Niemcy w przeciwieństwie do bolszewików nie obdzierali zabitych przeciwników z obuwia. Jakieś sugestie?

Jest to forum dyskusyjne więc zachowania ortodoksyjne do niczego Nas nie zbliżą. Po rozpoznaniu naszego TKS-a wiele wątków powinniśmy spróbować wyjaśnić, może się uda coś ustalić. I tak: Kierunek jazdy Karalucha" w chwili trafienia. Wygląda na to, że trafienie w tył otrzymał od Niemców i go obróciło o 180 stopni a może było to uderzenie pocisku (raczej nie p-panc) z kierunku naszych stanowisk. Jest kilka relacji uczestników tamtych wydarzeń. Ja nie za mocno jestem znawcą bitwy pod Mokrą, więc proszę Was o przedstawienie większej wiedzy pisanej, mówionej i własnych skojarzeń. Wklejcie też resztę fotek TKS-a. Okazuje się, że był on mocno obfotografowany przez żołnierzy niemieckich.

Tak, to ten sam pojazd. Śliczna fotka zrobiona od tyłu z prawej strony. Charakterystycznie zagięty w dół prawy tył błotnika. Zdjęcie zrobiono w miejscu trafienia TKS-a. Świadczy o tym kilka elementów leżących na ziemi za wozem rozrzuconych siłą wybuchu. Miroslav, co do dymu to nie ma go bez ognia. Zainwestuj w gaśnicę i po problemie. Pamiętaj, że to co raz napiszesz w necie zostanie na zawsze. Udało się po kilkudziesięciu latach zidentyfikować zdjęcia i to jest piękne, to jest sednem tego co robimy. Może ktoś z rodzin tych co tam walczyli, polegli, będzie to czytał i oglądał opisane fotki. Jest to odczucie, którego nikt nie zrozumie jak tego nie doświadczył. Ja to znam, kilka lat temu zobaczyłem zdjęcie czołgu przy którym poległ mój dziadek. Tylko, że ja zobaczyłem je otoczone czystą atmosferą. Zboczyłem z tematu, przepraszam wszystkich którzy to czytają, ale nie mogłem tak tego zostawić.

Nie jestem pancernym ale po dokładnym przeanalizowaniu zdjęć TKS-a moim zdaniem jest tak: - Fotka wklejona przez bodzia (2018-11-20 19:15:05) jest pierwszą jak do tej pory opisaną, pokazującą naszego "karalucha - Drugą jest wklejona przez Formozę (2018-11-23 23:10:25), potwierdza to brak adriana zapewne strąconego do wnętrza wozu lub co bardziej prawdopodobne zabranego przez Niemca jako trofeum. - Trzecią w kolejności jest fotka miroslava (2018-11-23 14:43:51) pokazująca TKS-a zholowanego z miejsca trafienia do parku uszkodzonych pojazdów. Potwierdzeniem, że jest to ten sam czołg, jest tak samo wygięty lewy tylny błotnik i wyraźnie widoczny wlot pocisku od tyły z lekkim skosem od prawej, tuż nad prawym błotnikiem zaczepiając o niego. Zastanawiam się czy ten pocisk przebił się do wnętrza wozu. Jest to bardzo widoczne na zdjęciu od Formozy. - Zdjęcie lotnicze pokazane przez miroslava (2018-11-24 17:56:33) pasuje do koncepcji miejsca zholowanych uszkodzonych pojazdów. Mam tylko taką wątpliwość, mianowicie po prawej od domniemanego TKS-a (z leżącą obok gąsienicą) stoi czołg a tuż za nim, niemal go dotykając jest drugi mniejszy łudząco podobny do "naszego TKS-a zaznaczonego przez miroslava kółkiem. Nie znaczy to, że miroslav nie ma prawidłowych skojarzeń. Ale ja bym obstawiał, że jest to Panzer 1 a czarna plama sugerująca zwiniętą gąsienicę jest w rzeczywistości miejscem, lejem po wybuchu pocisku artyleryjskiego. Takie czarne plamy są w większej ilości widoczne na zdjęciu. lotniczym.

Na polu bitwy Mokra 1939 z 21 Szwadronu Czołgów Rozpoznawczych 1 września 1939 r. poległ dowódca czołgu plut. Marcin Wieliczko. Jest wielkie prawdopodobieństwo, że na zdjęciu jest jego TKS i adrian. Czy jest znane miejsce pochówku tego żołnierza?

Jest to z całą pewnością adrian pancerniacki wydobyty z wnętrza TKS-a. Widać na nim ślady pożaru, osmalenia, tak jak na Karaluchu".

Hmm, ja na zdjęciu z poległymi widzę dwa adriany. Pierwszy pod literką F, a drugi na kolanach poległego leżącego po prawej stronie fotki. Jestem wzruszony, przykre widoki z pobojowiska. Na TKS-ie umieszczony adrian dający wiele do myślenia.

Na odwrocie opisano, że jest to polski rotmistrz. Jak dotąd to nikt nie potwierdził żeby rotmistrz dostał się do niewoli. Ten żołnierz stojący trzeci od lewej chyba nie ma butów kawaleryjskich, tylko saperki a i spodnie jakieś mało oficerskie.

Piąta fotka działonu po bitwie o Olszewo. Tutaj jest zagadka. Widać na nim polskiego żołnierza.

Czwarta fotka działonu po bitwie w Olszewie. W bitwie o Olszewo 4 DAK stracił 2 działa. Może jest to ten działon przy którym poległ por. Rożałowski wraz z trzema kanonierami o ognia rkm...

Trzecia fotka działonu po bitwie w Olszewie. Na łożu działa widać poległego kanoniera.

Badania DNA potwierdziły, że jedne z dwóch żołnierskich szczątków wydobytych z wojennego grobu w Dmochach-Wochach należą do kpt. Władysława Dąbrowskiego d-cy 1 kompani CKM 71 PP z Zambrowa. https://szczecin.onet.pl/zidentyfikowano-szczatki-kpt-wladyslawa-dabrowskiego-z-71-pulku-piechoty/eqsh5bx

Z dużym prawdopodobieństwem (ostatecznie potwierdzą to badania DNA) odnaleziono szczątki kapitana Władysława Dąbrowskiego dowódcy 1 kompani ckm z 71 PP z Zambrowa. Może uda się odnaleźć rodzinę drugiego żołnierza, który przez prawie 79 lat spoczywał razem z kpt. Dąbrowskim. Jego nazwisko to - Jan Chodyński, żołnierz Samodzielnej Grupy Operacyjnej Narew". http://zambrowiacy.pl/info/prace-ekshumacyjne-zolnierskiej-mogily-z-1939-roku-w-dmochach-wochach-zakonczone-foto-wideo/

Pułkownik Narcyz Sarna" Łopianowski zmarł 20 czerwca 1984 r., cierpiąc u schyłku życia na dolegliwości związane głównie z obrażeniami, które odniósł w czasie wojny. Nigdy nie wrócił już do kraju, w którego obronie i o którego wolność tak ciężko walczył.

Odznaczenia pułkownika Narcyza Łopianowskiego. W barwach 1 PUK brał udział w walkach z Niemcami i sowietami we wrześniu 1939. Z tymi ostatnimi na czele 2 szwadronu bił się w Kodziowcach. Internowany na Litwie trafia do bolszewickich więzień. Od 1941 r. w Armii gen. Andersa. Jako cichociemny bierze udział a Powstaniu Warszawskim, gdzie zostaje 2 razy ranny. Trafia do niewoli niemieckiej.

Legitymacja oficerska rotmistrza N. Łopianowskiego

Por. Narcyz Łopianowski

Pogrzeb Marszałka Józefa Piłsudskiego w malarstwie. Obraz olejny z 1935 r. Leona Wróblewskiego.