Jump to content
Sign in to follow this  
YARD

17 Pułk Ułanów Wielkopolskich

Recommended Posts

A 17 Pułk Ułanów Wlkp.
No nie widzę.... ;)
[jeśli jest temat to proszę to usunąć]
Pułk został sformowany w 1919 r. jako 3 Pułk Ułanów Wielkopolskich. W sierpniu 1919 r. został przemianowany na 17 Pułk Ułanów Wielkopolskich. Imię zostało nadane 6 maja 1939.
W okresie międzywojennym pułk stacjonował w garnizonach Gniezno i Leszno.
Link na Odkrywcę w temacie Edward Grabski:
http://odkrywca.pl/pokaz_watek.php?id=702398#1503449

Share this post


Link to post
Share on other sites

Cieszę się, ze zdecydowałeś się na wątek poświęcony Siedemnastce". Istotnie, ktoś dawno temu próbował rozpocząć na temat stanów osobowych pułku. Zaczął ambitnie, ale nie trwało to długo i zgasło".
Pozdrawiam i życzę Wytrwałości :-)
Trochę odnośnie pierwszego sztandaru pułkowego...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oficerowie 17 P.U.W.
Foto wykonane w Strzyżewicach k. Leszna.
-W środku siedzi biskup Walenty Dymek,
-Siedzący między biskupami pułkownik to Aleksander Radwan-Pragłowski dowódca 17 p.u. minn. V.M. , 4x K.W.
-Siedzi między biskupem a księdzem mjr. Bolesław Cendrowski
-stoi 2 od lewej- Józef Walicki- ps. Walbach" [Hubalczyk]- rotmistrz
-Stoi 5 od lewej rtm. Stanisław Zakrzewski

Share this post


Link to post
Share on other sites

Stanisław Wyskota Zakrzewski (Wyssogota), (ur. 1 marca 1902 w Pakości koło Inowrocławia, zm. 8 stycznia 1986 w Grimsby) – potomek Ignacego, prezydenta Warszawy z czasów Stanisława Augusta Poniatowskiego, major kawalerii Polskich Sił Zbrojnych.

Skończył gimnazjum w Poznaniu, a podczas nauki udzielał się w niepodległościowej organizacji konspiracyjnej młodzieży. W 1918 wstąpił do P.O.W., brał udział w powstaniu wielkopolskim jako dowódca patrolu konnego w walkach o Kruszwicę i Strzelno. Od maja 1919 roku służył w 2 Pułku Ułanów. W czerwcu 1920 ukończył Wielkopolską Szkołę Oficerską z awansem na stopień podporucznika z dniem 1 lipca.

W wojnie 1920 roku brał udział jako dowódca plutonu zwiadowców konnych przy 15 Pułku Piechoty „Wilków”. Po wojnie w 1921 został przeniesiony na dowódcę szwadronu w 25 Pułku Ułanów Wielkopolskich. W 1922 r. awansowany na stopień porucznika, a w 1925 w IX Brygadzie Kawalerii Baranowicze" został oficerem sztabu i następnie otrzymał przydział do 17 Pułku Ułanów Wielkopolskich w Lesznie. W 1934 roku ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu kurs dowódców szwadronów i został awansowany na rotmistrza. Od 1936 dowodził Szwadronem Kawalerii KOP „Nowe Święciany”.

W kampanii 1939 roku był dowódcą szwadronu 13 Pułku Ułanów Wileńskich. Ucieka z niewoli, w marcu 1940 przez Węgry przedostał się do Armii Polskiej we Francji. W kwietniu 1940 wyznaczony na zastępcę dowódcy formującego się dyonu rozpoznawczego Brygady Strzelców Karpackich. W maju 1943 awansowany do stopnia majora. 14 maja 1943 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy Pułku Ułanów Karpackich. Pułkiem dowodził do 1947 roku. Walczył w bitwie o Tobruk, bitwie pod Monte Cassino, w kampanii włoskiej. Odznaczony orderem Virtuti Militari 5 kl, dwukrotnie Krzyżem Walecznych za rok 1920, dwukrotnie Krzyżem Walecznych za 1939, dwukrotnie Krzyżem Walecznych za kampanię włoską.

Został awansowany do stopnia pułkownika.
Po wojnie osiedlił się w Anglii. Zmarł w szpitalu w Grimsby 8 stycznia 1986 r. Zgodnie z jego ostatnią wolą urnę z prochami sprowadzono do Polski i złożono w grobie matki Emilii Wyskota-Zakrzewskiej na cmentarzu przykościelnym w Kościeszkach.

18 czerwca 2010 roku nazwano Szkołę Podstawową w Rzeszynku imieniem Pułkownika.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Jan Goliwąs
Ur. 30.11.1900 r. w Szczepankowie, zm. 2.5.1976 r. w Gryżynie
Powstaniec Wielkopolski, uczestnik kampanii wrześniowej

Najstarszy syn z małżeństwa Antoniego i Katarzyny z Kończaków. 21.6.1918 r. wcielony został przymusowo do armii niemieckiej, z której zdezerterował w listopadzie i ukrył się w rodzinnej wsi. Po wybuchu powstania w Poznaniu uczestniczył w akcjach rozbrajania Niemców oraz ochotniczo wstąpił do formującego się w Gnieźnie 3. Pułku Ułanów Wielkopolskich i otrzymał przydział do 1. szwadronu. Brał udział we wszystkich działaniach pułku na Froncie Północnym Powstania w rejonie Szubina, Żnina i Kcyni.

13.2.1920 r. wraz z pułkiem skierowany został do Wilna na Front Litewsko-Białoruski, awansując w tym czasie kolejno do stopnia starszego ułana, a następnie kaprala. W czasie ofensywy na Kijów walczył pod Horodyszkami, Malinem i wkroczył wraz z pułkiem do Kijowa. W czasie odwrotu brał udział w bitwie pod Starosielcami, a następnie przez Bobrujsk powrócił do Gniezna. 1.2.1921 r. został awansowany do stopnia plutonowego i rozpoczął służbę zawodowego żołnierza, którą pełnił nieprzerwanie do 29.9.1939 r. W 1922 r. wraz z pułkiem przeniesiony został do garnizonu w Lesznie, awansując w 1925 r. do stopnia wachmistrza, a w 1928 r. starszego wachmistrza. 27.1.1931 r. ożenił się z Janiną z Szymańskich.

We wrześniu 1939 r. wyruszył do walki jako szef 2. szwadronu. Brał udział we wszystkich walkach pułku, wykazując troskę o podległych mu żołnierzy i dając przykład osobistą odwagą. Po przebiciu się pułku do oblężonej Warszawy brał udział w jej obronie. Po kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej i do 20.8.1940 r. przebywał w obozie przejściowym dla jeńców wojennych w Pruszkowie. W czasie ewakuacji obozu na teren Niemiec zbiegł z transportu i udał się do Leszna. Został tam zatrzymany i wywieziony na roboty przymusowe w okolice Budziszyna. Po ucieczce z robót zgłosił się do pracy w stadninie koni w Racocie, gdzie zatrudniona była grupa byłych żołnierzy 17 Pułku Ułanów, głównie podoficerów. Nawiązując kontakt z Inspektoratem ZWZ/AK w Lesznie, Goliwąs stał się współzałożycielem i kierownikiem komórki ZWZ w Racocie. We wrześniu 1941 r. stadnina wraz z personelem i ich rodzinami przeniesiona została na teren Niemiec do Grabau i Schonbeken (Schleswig-Holstein). 3.5.1945 r. wyzwolono rejon stadniny i przejęto pod zarząd polski. We wrześniu 1946 r. Goliwąs powrócił do kraju zamieszkując w Gryżynie w pow. kościańskim.
Od 1946 r. do przejścia ma emeryturę w 1966 r. był zatrudniony w Państwowej Stadninie Koni w Racocie, a od 1951 r. jako główny księgowy w gospodarstwie rolnym stadniny w Gryżynie. Od 1946 r. był członkiem PPR, a następnie PZPR, oraz FJN i ZBOWiD, udzielając się przy tym społecznie. Za udział w Powstaniu Wielkopolskim został w 1971 r. mianowany podporucznikiem rezerwy.
Odznaczony był:
Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari
Krzyżem Walecznych
Medalem Niepodległości
Brązowym Krzyżem Zasługi
Medalem Pamiątkowym z Wojną lat 1918-1921;
Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości
Srebrnym Medalem za Długoletnią Służbę
Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym
Odznaką Grunwaldzką

I taka ciekawostka, foto z 1945 roku, mundur Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i na kołnierzu proporczyk 17 Pułku Ułanów Wlkp.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Patrzę na to grupowe zdjęcie oficerów pułku i wydaje mi się, że poznaję niektórych. I tak, od prawej:
- pierwszy, por. Janusz Chrzanowski
- czwarty, por. Dzidek
- piąty por. Stanisław Czerniawski
- szósty, ppor. Dowbor.
I pytanie odnośnie st. wachm. Goliwąsa. Czy po wojnie nie był przed powrotem do kraju w 24 P.Ul. 1 Dywizji Pancernej, do demobilizacji w 1947 roku ?. Pytam, ponieważ Jego proporczyki na kołnierzu kurtki bardziej odpowiadają układowi barw biały- żółta żyłka- biały , niż biały- szkarłatna zyłka- żółty. Chyba, ze mam za bardzo jasny ekran monitora ?

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mam życiorys pisany przez Goliwąsa:
GOLIWĄS Jan /1900-1976/, powstaniec wlkp. ppor. WP. działacz społeczny. Ur. 30.11 w Szczepankowie pow. mogileński w rodzinie chłopskiej jako najstarszy syn z czworga dzieci małżeństwa Antoniego i Katarzyny z Kończaków.
21.6.1918 r. wcielony został przymusowo do armii niemieckiej , po wybuchu rewolucji w listopadzie w Niemczech zdezerterował z wojska ukrywając się w rodzinnej wsi. Po wybuchu powstania w Poznaniu uczestniczył w akcjach rozbrajania Niemców, wstępując ochotniczo do formującego się w Gnieżnie 3 p.uł. Wlkp. / póżniejszego 17 p.uł. Wlkp./ , otrzymał przydział do 1 szwadronu ppor. Kazimierza Jaczyńskiego. G. brał udział we wszystkich działaniach pułku na Froncie Północnym Powstania w rejonie Szubina, Żnina i Kcyni. 13.2..1920 r. wraz z pułkiem skierowany został do Wilna na Front Litewsko-Białoruski, awansując w tym czasie kolejno do stopnia st. uł. , a następnie kpr. W czasie ofensywy na Kijów walczył pod Horodyszkami i Malinem, wkraczając 7.5.1920 r. wraz z pułkiem do Kijowa. W czasie odwrotu brał udział w bitwie pod Starosielcami, a następnie przez Bobrujsk powrócił wraz z pułkiem do Gniezna.
Od 1.2.1921 r. awansowany do stopnia plut., rozpoczął służbę zawodowego żołnierza, którą pełnił nieprzerwanie do 29.9.1939 r. W 1922 r. wraz z pułkiem przeniesiony został do garnizonu w Lesznie Wlkp., awansując w 1925 r. do stopnia wachmistrza, a w 1928 r. st. wach.
Na wojnę we wrześniu 1939 r. wyruszył jako szef 2 szwadronu biorąc udział we wszystkich walkach pułku poczynając od boju pod Walewicami, Piotrowicami i na terenie Puszczy Kampinoskiej, wykazując dużą dbałość o powierzonych mu żołnierzy i dając przykład osobistą odwagą. Po przebiciu się pułku 20.9. do oblężonej Warszawy brał udział w jej obronie. Po kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej przebywając do 20.8. 1940 r. w obozie przejściowym dla jeńców wojennych w Pruszkowie. w czasie ewakuacji obozu na teren Niemiec zbiegł z transportu w Gródku Maz.., udając się do Leszna, gdzie został zatrzymany i wywieziony na roboty przymusowe w rej. Budziszyna. Po ucieczce z robót zgłosił się do pracy w stadninie koni w Racocie w pow. kościańskim, gdzie zatrudniona była grupa b, żołnierzy 17 pułku uł. ,głównie podoficerów. Nawiązując kontakt z Inspektoratem ZWZ/AK w Lesznie G. był współzałożycielem i kierownikiem komórki ZWZ w Racocie. We wrześniu 1941 r. stadnina wraz z personelem i ich rodzinami przewieziona została na teren Niemiec do Grabau i Schonbeken /Schleswig-Holstein/, gdzie przebywała do wyzwolenia w dniu 3.5.1945 r. i przejęta została pod zarzą polski / Polisch 2 Remount beor./ We wrześniu 1946 r. G. wraz z stadniną powrócił do kraju zamieszkując w Gryżynie w pow. kościańskim.
Od 18.2.1946 r. do przejścia 15.7.1966 r. na emeryturę zatrudniony był w Państwowej Stadninie Koni w Racocie, a od 1951 r. jako gł. księgowy w gospodarstwie rolnym stadniny w Gryżynie. ył członkiem FJN i ZBOWiD, udzielająć się przy tym społecznie. Zmarł 20.5.1976 r. w Gryżynie, pochowany został na miejscowym cmentarzu parafialnym.
G. należał do czołowych i zasłużonych podoficerów 17 p.uł. uczestnicząc w jego organizacji i walkacch na Froncie Północnym Powstania Wielkopolskiego, na Froncie Wschodnim oraz we wrześniu 1939 r.. za udział w Powstaniu Wielkopolskim mianowany został przez RP w 1971 r. ppor. rez.
OOdznaczony był następującym orderami i medalami:
Medalem Pamiątkowym z Wojną lat 1918-1921;
Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości /1928 r/;
Medalem Niepodległości /1937 r./;
Brązowym Krzyżem Zasługi /1938 r./
Srebrnym Medalem za Długoletnią Służbę /1939 r./
Krzyżem Srebrnym Orderu VM
i Krzyżem Walecznych /za 1939 r./
Odznaką Grunwaldzką /po 1946 r./
oraz Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym /1958 r./
Związek małżeński zawarł 27.1.1931 r. z Janiną z Szymańskich /24.1.1905 - 22.3.1967 r. z którego urodziło się dwoje dzieci: córka Krystyna /ur. 27.6.1944 r. / i syn Zdzisław /ur. 5.4.1946

Share this post


Link to post
Share on other sites

15 VIII 1938 Szamotuły - płk. Kowalczewski dowódca 17 Pułku Ułanów.
Ignacy Marian Kowalczewski był żołnierzem 1 Kompanii Kadrowej z pseudonimem „Marian Sępiński”.
ur. 30 stycznia 1895 w Dąbrowie Górniczej
Po zakończeniu I wojny światowej wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. W 1923 służył w stopniu rotmistrza w 3 Pułku Ułanów[1]. W latach 1930–1938 był dowódcą 5 Pułku Strzelców Konnych. Na stopień pułkownika awansowany został 1 stycznia 1934. W kwietniu 1938 objął funkcję dowódcy 17 Pułku Ułanów Wielkopolskich w Lesznie. Dowodził nim w kampanii wrześniowej 1939 w ramach Wielkopolskiej Brygady Kawalerii aż do kapitulacji Warszawy 28 września. Następnie przebywał w niewoli niemieckiej. Po zakończeniu wojny został dowódcą 4 Pułku Pancernego „Skorpion” w ramach 2 Warszawskiej Dywizji Pancernej w Wielkiej Brytanii. Zamieszkał w Londynie, a później w Penrhos w Walii. Zmarł 19 grudnia 1976. w szpitalu w Penley. Został pochowany na cmentarzu w Pwllheli (hrabstwo Caernarfonshire, Walia).
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari
Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari (1921)
Krzyż Niepodległości
Krzyż Walecznych – czterokrotnie (1921, 1922)
Złoty Krzyż Zasług

Share this post


Link to post
Share on other sites

Święto Wojska Polskiego, 15 VIII 1938 Szamotuły - połączone plutony trębaczy 7.P.S.K, 17.PU. i 15.P.U.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Pluton trębaczy pułku w 1937 roku. Od lewej widoczny kotlarz pułku na siwym Congo". Na czele długoletni kapelmistrz por. Marian Dzidek.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Por. Marian Dzidek.
Jako oficer liniowy, walczący przy maszynkach" został uhonorowany za walk z bolszewikami Krzyżem Walecznych. Długoletni kapelmistrz pułku, jako jeden z dwóch oficerów kapelmistrzów w kawalerii.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Sign in to follow this  



×
×
  • Create New...

Important Information