Szymon Kobyliński- Artysta nieco zapomniany.

[formoza58]

[pawel_breslau]

Zawsze mnie fascynowało i dziwiło z jaką lekkością wykonywał swoje dzieła.

[formoza58]

Tak, kreska do kreski, mieszane zazwyczaj z czaderskim monologiem w temacie powstającej pracy .  I nawet się człowiek nie spostrzegł, było co podziwiać.

---------------------------------------------------------------

Odwieczny dylemat, spłentowany jedną pracą. Ale oglądając na trasach  husarskie skrzydła na stacjach " Huzara" widać, że do niektórych nie dotarło ;-)

[formoza58]

Lata dwudzieste, lata trzydzieste.

[formoza58]

[formoza58]

Obrona Głogowa.

[formoza58]

Przed grunwaldzką batalią.

[formoza58]

Skrzetuski.

[formoza58]

[formoza58]

[formoza58]

Z cyklu " Pomniki"...  Warszawska Syrenka.

[formoza58]

Jw.

Pomnik na rynku w Krakowie.

[formoza58]

Warszawa.

Siedziba księcia Pepi.

[formoza58]

[formoza58]

Na fali tego, co się dzieje na Alasce.

[formoza58]

[formoza58]

[formoza58]

Potop szwedzki.

[formoza58]

[formoza58]

[formoza58]

Pod Zieleńcami.

[formoza58]

Pod Racławicami.

[formoza58]

Legiony we Włoszech...

[formoza58]

Lekkokonni Gwardii...

[JanW]

Mając 11 lat otrzymałem od rodziców książkę Szymona Kobylińskiego pt. : " Krótka o hymnie orłach i barwach gawęda".  Wstęp do książki napisał Janusz Przymanowski. Cytat ze wstępu: 

     Autor nie zawsze, moim zdaniem, ma rację, ale przecież nie musi. Ma prawo reprezentować poglądy oryginalne i za to mu tylko przydaje smaku, wyróżnia te gawędę w tłumie innych, nadzwyczaj słusznych lecz nudnych. 

      Książka jest zabawna i pożyteczna. Pożyteczna nie jako encyklopedia, w której można znaleźć co potrzeba, lecz tak jak drożdże czy też dobra kopyść. Kto przeczytawszy męt poczuje w głowie, to niech sobie robi porządki, bo ma co porządkować a roboty mu starczy na długo."

 Książkę mam nadal, jest nadgryziona zębem czasu, zaczyna się od działu Salut- znaczy pozdrowienie, dalej W szumie chorągwi, itd.  Ciekawy tekst , fascynująco dobrze dobrane ilustracje.

Może za słowami Przymanowskiego "jak drożdże"  zakiełkowała we mnie i zaszczepiła fascynację, zainteresowanie historią, umiłowanie Ojczyzny. .....    Tak jakoś się rozkleiłem.