Tomasz70

Na pierwszym zdjęciu widoczny jest szeregowy Wojska Polskiego z jednostki szczebla pułku o numerze porządkowym 3. Zdjęcie wykonane między 1936 a 1939. Czapka rogatywka garnizonowa wz.35, kurtka mundurowa, sukienna wz.36. Czarno-białe zdjęcie nie oddaje barw broni, ale w rachubę wchodzi tutaj np. 3. Pułk Piechoty Legionów. Drohobycz i Sambor znajdują się dość blisko Jarosławia, w którym stacjonował 3.P.P.

Oj, nie zawsze te przygody są wspaniałe . Kolega opowiadał, jak z grupą reko odtwarzającą 101 AD, maszerowali parę lat temu w tłumie w jakimś normandzkim miasteczku, przy okazji kolejnej rocznicy D-Day. Jego znajomy w tych pięknych okolicznościach przyrody, stracił swój w pełni oryginalny M1 FS/FB, który ktoś na bezczelna zerwal mu z głowy i dał w długą... bez szans by go dorwać. No, ale to już zupełnie inna historia.

A jeśli rekonstrukcję potraktować jako pewną kategorię sztuki, to może po prostu przestać rwać sobie włosy z głowy i uznać, że nie każdy może i musi być Matejką lub Kossakiem? W sztuce, oprócz tych wybitnych Malczewskich, Witkacych, Dwurników byłi też twórcy ludowi, prości, naiwni, ale jakże często wprawiający gawiedź w zachwyt. I może to właśnie o to chodzi, by przybliżyć tym masowym odbiorcom pewna ideę - tam był obraz malowany pędzlem i farbami, tu kawałek popieprz.nej historii naszego kraju? Tam narodził się Nikifor Krynicki, rozcieńczający farby swoją gruźliczaną śliną, wówczas jeszcze kompletnie niedoceniany, wiec może i tutaj objawi się spektakularny artysta, dla nas jeszcze kompletnie niezauważalny?!! Taki performer historyczny, całą duszą zaprzęgnięty w tworzenie wiekopomnego dzieła, z osobowością Piotra Skrzyneckiego, czy Majora Fydrycha? Ktoś, kto nie dbałby o te duperele i szczegóły, a pakował całą energię w rozemocjowanie tłumu? Czyż nie brakuje nam takiego Józefa Kłyka, który rozpostarł by wachlarz twórczości rekonstruktorskiej pelnej barwnej narracji, oprawionej w światło i dźwięk, z pasją uderzającą, jak fala wybuchowa pocisku wystrzelonego z pancernika Schleswig-Holstein???!!! Przy porywającym wydarzeniu nie miałoby już znaczenia, czy ułan ma na nogach buty kawaleryjskie, czy tylko zwykłe kalosze... Teraz, te wydarzenia rekonstruktorskie są takie miałkie, bez polotu, tam ktoś biegnie, ktoś udaje że strzela, a ktoś udaje, że pada martwy, po trafieniu serią ze Spandaua (chyba, że nie udaje, bo już jest tak naj.bany, że gleba nie jest opcją, a naturalną konsekwencją stanu rzeczy... - takich też widziałem). PS. Kończąc powyższy wywód dodam tylko, że ... żartowałem!

Bez wątpienia tysiące z nich gnije gdzieś tam w błotach ukraińskich stepów i pies z kulawą nogą się nimi nie interesuje. Ja piszę natomiast o tych przypadkach, gdzie jeszcze "paczkowali" Gruz i odsyłali "домой".... A na przykładzie tego cmentarzyka z Ułan Ude widać, że nie są jednostkowe przypadki.

Przy takim tempie i rozmachu, to kto wie, czy ze względu na koszty przestaną ich przysyłać w cynkowych pudłach, a zaczną pakować do papierowych worków i chować gdzieś na zapleczu frontu... W Afganistanie podobno zginęło ich oficjalnie mniej niż 30 tys w ciągu 10 lat. W porównaniu ze stratami z Ukrainy jest wręcz nieprawdopodobne. No i ZSRR pozujący wtedy na kraj dobrobytu i szczęścia mógł sobie pozwolić na eleganckie cynkowe opakowania, z dostawą do domu. Teraz Gruz 200 raczej mocno nadwyręży rosyjski budżet...

Ale dla kogo miałaby to być ładownice powojenne z przegródkami? Wg niektórych źródeł, powojenne są ładownice bez przegródek. Ale ja tam się nie znam...

Standardowo i dominująco występowały ładownice wykonane ze skóry groszkowej. Czarne dla Heeres / Kriegsmarine / Waffen SS i brązowe dla Luftwaffe. Zdarzały się również egzemplarze czarne ze skóry gładkiej, nitowane lub szyte.

Wehrmacht, II wojna światowa.

Przyszłość dzieje się teraz i obecny konflikt w Ukrainie przerósł najśmielsze wyobrażenia twórców science-fiction. Pamiętacie, jak oglądaliście pierwszego "Terminatora", a sceny z cyborgami polującymi na ludzi wydawały się takie nierzeczywiste i odległe? No, to mamy właśnie takie elektroniczne, niehumanoidalne cuda, które na polu walki radzą sobie lepiej, niż te zabójcze maszyny. Taniej, skuteczniej i jak widać, nie da się ich oszukać.

Wstępnie - najprawdopodobniej przyszedł szlak bojowy z 1 Armią Wojska Polskiego, zaliczając wyzwolenie Warszawy i forsowanie Odry. Teoretycznie mógł służyć w jej jednostkach w latach 1944-45. Widzę, że znane są pełne dane osobowe dziadka, więc polecam kontakt z archiwami - tam prawdopodobnie znajduje się więcej informacji. https://wbh.wp.mil.pl/pl/pages/akta-personalne-i-odznaczeniowe-2018-11-16-g9e3/

Wygląda na kurtkę garnizonową szeregowych i podoficerów LWP z lat 60-tych. Model obowiązujący, zanim wprowadzono wersję używaną od lat 70-tych z wykładanymi klapami.

To już pytanie do znawców tego modelu. Modele frontowe miały ciemną oksydę. Nie wiem, czy występowały oficjalnie jakieś wersje "paradne", chromowane.

SWT-40

Kolor skóry jednoznacznie wskazuje na powojenną produkcję. Przedwojenne oficerskie pasy wz.36 miały barwę ciemną, czekoladową. Klamry są mosiężne, żółte, przedwojenne miały barwę jasną (biały metal, co również znajdowało swoje odzwierciedlenie w sygnowaniu B.M.) Ponadto producent W.ZW.S. Warszawa to powojenny zakład.

Jak w starym dowcipie (sorry za transkrypcję, nie chciało mi się już zmieniać na bukwy): Wartownik - "Stoj! Kto idut?! " Przybysz - "Nie strelaj! Swoj!" Wartownik: TRADATADATA!, serią po krzakach... - "Szto...?"