formoza58

Wicher", kolejna odsłona...

Kolejna identyfikacja, nie starczy chyba czasu na odkrywanie,korygowanie, odkręcanie i wyjaśnianie... Do tej pory zdjęcie to, z jednego ze Świąt Pułkowych figuruje z opisem widniejących na nim ppłk. Antoniego Szuszkiewicza i dowódcy DOK VI, gen. Popowicza.W rzeczywistości z dowódcą korpusu rozmawia siedzący obok niego poprzedni dowódca 14P.Uł. płk. Marian Przewłocki, za nim stoi ppłk. Szuszkiewicz.

Po uchwaleniu Konstytucji 3 Maja w 1791 roku, wykorzystując nastroje antyrosyjskie ludności muzulmańskiej zamieszkałej w Rzeczypospolitej, zatwierdzono organizację dwóch pułków tatarskich w Armii Koronnej, po 500 szabel kazdy.W rzeczywistości zorganizowano tylko jeden pod dowództwem mjr. Aleksandra Ułana.Drugi natomiast pod komendą pułkownika Jakuba Azulewicza przeniesiono z Gwardii Królewskiej do Armii Koronnej. Oba pułki nie odegrały żadnej roli w wojnie obronnej w 1792 roku.

...

Rtm. Henryk Roycewicz z 25 Pułku Ułanów Wielkopolskich.

Wdzięczni ułani 17 szwadronu Rokitno"...

Moment wręczenia ww. buńczuka dowódcy 26 P.Uł. Wielkopolskich przez dowodcę brygady, w 1935 roku.

Brygadowy buńczuk przechodni w gabinecie dowodcy 26 Pułku Ułanów Wielkopolskich.

Zawody pułkowe na torze na terenie koszar pułku na Jałowcu. Od lewej widoczny kawałek trybuny honorowej zbudowanej w 1925 roku.

...

Pocztowy i towarzysz z pułku Bielaka, w 1771 roku.

W obozie pod Telechanami Ogiński zdołał zebrać około 2000 ludzi. Przebiły się do niego przez oblegających obóz Rosjan, pułki Bielaka i Koryckiego. Wkrótce doszło do pierwszych walk. W bezdzieżu szwadrony rotmistrzów Kryczyńskiego, Achmatowicza i chorążego Baranowskiego wyciąwszy dziesiątki wrogów, wzięły do niewoli przeszło 500 oficerów i zolnierzy rosyjskich.Upojony zwycięstwem hetman ogłosił w Chomsku uroczysty akces do konfederacji.Polacy niestety, niedługo nacieszyli się zwycięstwem. W nocy z 21 na 22 wrzesnia 1771 roku Suworow zaskoczył oddziały Ogińskiego na noclegu w Stołowiczach. Pogromowi uniknęły oba tatarskie pułki, które przewidujący Bielak wyprowadził z miasteczka wieczorem przeczuwając zasadzkę. Po klęsce Ogiński z Białegostoku wezwał przez kuriera rozkaz Bielakowi i Koryckiemu, aby przyłączyli swe pułki do oddziałów konfederackich na Podlasiu, ale obaj dowódcy, zawiedzeni , oraz rozgoryczeni niedołęstwem i ucieczką hetmana , nie posłuchali rozkazu. Wysłali równocześnie listy do króla Stanisława Augusta Poniatowskiego z prośbą o przebaczenie. Otrzymawszy je, z rozkazu króla pułk Bielaka miał stacjonować w rejonie Brześcia.Po wielu perypetiach pułk dotarł do wyznaczonego miejsca. Pułk Aleksandra Mustafy Koryckiego natomiast brał udział w tropieniu i wyłapywaniu ostatnich oddziałów konfederackich. Tatarzy rozbili kilka oddziałów konfederatów litewskich, walczących w małopolsce, min. w okolicy Żywca, Krzyżowej i Szczyrku. Wkrótce Bielak dostał awans na generała majora. Był to pierwszy przypadek w dziejach Rzeczypospolitej, aby muzułanin otrzymał szlify generalskie. W marcu 1790 roku, decyzją królewską, gen. Bielak otrzymał dowództwo nad brygadą lekkiej jazdy, składającej się z trzech pułków tatarskich.

Buńczuk przy 22 Pułku Ułanów Podkarpackich.

Z zawodów konnych w jednym ze szwadronów, w latach dwudziestych.

Pod Wawelem, w dniu marszałka Józefa Piłsudskiego.

Korpus podoficerski pułku w latach trzydziestych.

Trębacz szwadronowy.

Pluton trębaczy podczas defilady w 1932 roku.

Cekaemiarze" pułkowi.

Pluton trębaczy podczas defilady 3 maja 1938 roku.

Oficerowie pułku, w drugiej połowie lat trzydziestych.

Ułan Zaniemeński.

Ułan Zasławski.

Pluton trębaczy, w drugiej połowie lat trzydziestych.

Ułan Wileński.