Jump to content

Słowacy na froncie włoskim


M-i

Recommended Posts

Swój szlak bojowy brygada techniczna rozpoczęła na froncie wschodnim jako dywizja ochrony – początkowo na Ukrainie, a następnie na Białorusi. 1 sierpnia 1943 r. przemianowano ją na 2 Dywizję Piechoty. Jej dowódcą został płk dypl. Karol Peknik. Zadaniem dywizji była ochrona komunikacji oraz walka z partyzantką radziecką w rejonie Mińska Bialoruskiego. Jej działania uznano jednak za mało skuteczne ze względu na współpracę z radzieckim ruchem oporu i liczne dezercje.
Przedstawiciel Wehrmachtu przy słowackim Ministerstwie Obrony Narodowej gen. leutn. Franz Schlieper negatywnie ocenił przydatność dywizji do walki z bandami, uznając ją jako zdolną do działań ewentualnie na zapleczu frontu. 5 października 1943 r. na naradzie u Ministra Obrony gen. Ferdinanda Čatloša zdecydowano, że 2 Dywizję Piechoty należy wycofać z Białorusi. Wcześniej podobny pogląd wyraził szef Naczelnego Dowództwa Wehrmachtu feldmarszałek Wilhelm Keitel, który zasugerował jej użycie do budowy umocnień we Włoszech. 10 października 1943 r. zapadła w tej sprawie decyzja Naczelnego Dowództwa Wehrmachtu.

Dowodzenie 2 Dywizją Piechoty przejął ppłk dypl. Ján Krnáč, który do 25 października przeformował ją na 2 Brygadę Techniczną w sile 4969 żołnierzy (z niedoborem do etatu 1556 żołnierzy). Brygadę – jednostkę niebojową pod słowackim dowództwem wcielono do niemieckiej Grupy Armii „C”. Przegrupowano ją przez Warszawę, Görlitz, München, przełęcz Brenner do rejonu Imola we Włoszech. Do 5 listopada rozmieszczono ją w garnizonach Imola, Cervia, Ravenna, Faenza i San Pietro in Vinzoli. Brygadę podporządkowano niemieckim dywizjom: początkowo 90 Dywizji Grenadierów Pancernych, a następnie 332 Dywizji Piechoty. Pułki wyznaczono do budowy umocnień na wybrzeżu Morza Adriatyckiego między Ravenną a Cervią.
Link to comment
Share on other sites

11 stycznia 1944 r. brygada rozpoczęła prace przy rozbudowie Linii Hitlera na południe od Rzymu, tworzącej drugą rubież obronną za Linią Gustava i osłaniającą dolinę rzeki Liri. Słowacka brygada stacjonowała w rejonie Fonda, Pico, Itri, tzn. około 20 km od linii frontu.
Link to comment
Share on other sites

Na początku marca 1944 r. przesunięto Słowaków do budowy Linii Cezara. Rozlokowano ich u podnóża Abruzzów w miasteczkach: Tagliacozzo i Avezzano. Wspólnie z niemieckimi saperami mieli przygotować kolejną rubież oporu, zanim Niemcy nie wycofają się z Linii Hitlera i Gustava. Pułki budowały okopy, stanowiska ogniowe i betonowe schrony bojowe w skalistym podłożu. Materiał budowlany transportowano na osłach lub ramionach ludzi, co powodowało nadmierne ich wyczerpanie, zwłaszcza że żołnierzy musieli pełnić służbę wartowniczą i usuwać skutki nalotów lotniczych.
Prace fortyfikacyjne były początkowo wykonywane bez nadzoru niemieckiego – do momentu tzw. afery z kołkami. Dowódca 1 batalionu 101 Pułku Piechoty kpt. Hujsa samowolnie przestawił kołki wytyczające przebieg umocnień na grunt dogodniejszy do prac ziemnych. Chciał ułatwić pracę ludziom. Naruszył jednak w swoim sektorze system umocnień przygotowany do prowadzenia ognia krzyżowego. Dowództwo niemieckie w celu zapobieżenia podobnym wypadkom przydzieliło Słowakom oficerów niemieckich jako doradców.
Link to comment
Share on other sites

Archived

This topic is now archived and is closed to further replies.

×
×
  • Create New...

Important Information