Jump to content
bodziu000000

Lotnicze ciekawostki

Recommended Posts

36 minut temu, Spirit of Warsaw napisał:

Tu to już klasyka, „Weiße 3” z 1./JG27, północna Afryka luty 1942.

 

 

 

2003.jpg

I poniżej w oryginalnej tonacji (bez photoshopa)

341519445_noshop.jpg.b7b24f12346734bcd08b13ae0f7e7795.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites
15 godzin temu, bodziu000000 napisał:

do kompletu inny Liberator

15737649_original.jpg

15738143_original.jpg

15738452_original.jpg

B-24 D Liberator 41- 23689, the 392nd BG's first flight assembly ship. Previous identity 'Minerva' 576 BS, 392 BG, 8AF.

ha9102-4.jpg

media-12957.jpeg

media-13268.jpeg

media-13269.jpeg

media-13270.jpeg

media-13271.jpeg

media-13272.jpeg

media-414211.jpg

media-414212.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites
W dniu 11.09.2019 o 05:24, Woodhaven napisał:

70043474_2502045153174503_5361264511451922432_n.jpg

Jeden według wspomnień został nawet stracony.

Dzień 29 V 1946 r. − był dla załogi por. pil. Józefa Dembowskiego obfitujący w wydarzenia. Por. pil. Józef Dembowski i mechanik st. sierż. Stanisław Olearczyk mieli natychmiast polecieć w rejon Cisnej i zrzucić meldunek od dowódcy 8 DP oraz nawiązać kontakt z własnymi oddziałami pomiędzy Cisną a Ustrzykami Górnymi gdyż sytuacja jednego z batalionów piechoty nie była znana dowództwu. W rejonie Cisnej lotnicy zrzucili meldunek w oznaczonym miejscu lecz gdy samolot wleciał w górskie doliny pomiędzy Cisną a Ustrzykami Górnymi zaczęły się kłopoty. Samolot został zestrzelony ogniem broni maszynowej oddziału UPA – ogień uszkodził silnik i maszyna z przestrzelinami na skrzydłach przymusowo lądowała na niewielkiej podmokłej łączce w okolicy Smereka łamiąc przy lądowaniu śmigło. Oto relacja pilota z owego lotu spisana przez Juliana Woźniaka:

"Wraz z mechanikiem, starszym sierżantem Stanisławem Olearczykiem, który leciał jako strzelec pokładowy przy swym „diegtiariewie”, patrolowaliśmy odcinek Cisna - Ustrzyki Górne. Zaglądaliśmy do głębokich jarów, penetrowaliśmy wąwozy, czy aby tam nie dostrzeżemy banderowców. Przelatywaliśmy nisko nad szczytami gór ... I w pewnym momencie, zupełnie nieoczekiwanie, poczułem gwałtowny wstrząs, a za moment niesamowitą palbę, charakterystyczne uderzenia pocisków o metalowe części „pociaka”. Uszkodzony silnik przestał pracować. Zdawałem sobie sprawę, że zaatakowała nas banda silną nawałnicą ognia i że natychmiast muszę się oddalić od tego miejsca. Ale jak!? Na uszkodzonym, niepracującym silniku? Odepchnąłem od siebie drążek sterowy i skręciłem w prawo, żeby lotem ślizgowym poszybować w dół stromego zbocza. Na szczęście stery działały prawidłowo. Udało mi się wydostać z pola ostrzału, ale jednocześnie uzmysłowiłem sobie, że natychmiast muszę lądować. Tylko gdzie?! W górach nie jest to dylemat łatwy do rozwiązania. Na małej wysokości minąłem jakiś skalny wyłom ... Pozostawało mi jeszcze kilka, może kilkanaście sekund lotu. Czyżbym właśnie tutaj miał zakończyć swoją wojaczkę na zawsze ... Przed lasem, w kierunku którego szybowaliśmy, nieco w skos po lewej stronie, na dnie wąskiego parowu, dostrzegłem zieloną przestrzeń... Łąka! Żeby tylko dociągnąć! Ster i tym razem zadziałał skutecznie. Żeby jeszcze tylko dolecieć, dolecieć ... Jeszcze, jeszcze ... Zbawcza łączka rośnie w oczach ... I w tym momencie - przerażenie! To mokradło! Teraz już nic nie mogę zrobić Mam pełną świadomość tego, że koła samolotu grzęzną w błotnistej, ciężkiej mazi. Ogromna siła inercji powoduje kapotaż samolotu. Czuję przerażający ból ramion ... Gdy odzyskałem przytomność zdałem sobie sprawę, że nadal znajduję się w kabinie leżącego na plecach samolotu i że wiszę na pasach głową w dół. Do mojej świadomości dotarło również i to, że jest przy mnie Olearczyk ... Sierżant uwolnił mnie z pasów i wyciągnął z kabiny. Postawił na nogach ... Patrzę na mechanika i jego wygląd wzbudza we mnie atak śmiechu. - Chłopie, wyglądasz jak nieboskie stworzenie! - rechoczę ze śmiechu. Okazało się bowiem, że Olearczyk nie był przypasany do siedzenia i w czasie kapotażu wyrzucony został z kabiny jak z katapulty, w efekcie czego wylądował głową w bagnie. Ten niekontrolowany wybuch śmiechu przywrócił mi nagle świadomość niebezpieczeństwa. Banderowcy, którzy nas zestrzelili, powinni się tutaj lada chwila zjawić - kalkulowałem bez emocji. Nie mogliśmy przecież zbyt daleko się oddalić od ich kryjówki na szczycie góry. Szybko, jak tylko to było możliwe, wymontowaliśmy „Diegtiariewa”, zabraliśmy ze sobą taśmy z pociskami i zajęliśmy pozycję obronną w załomie jakiejś skałki u podnóża zbocza. To stanowisko wydawało się nam najbardziej w tej chwili odpowiednie. Postanowiliśmy się bronić do ostatniego naboju. Zdawaliśmy sobie sprawę co nas czeka, gdy dostaniemy się w ręce „rycerzy tryzuba”. Lepiej zginąć godnie, na posterunku!. Od strony lasu zaterkotała pepesza. Raz, drugi ... Dało się słyszeć jakieś dalekie głosy, pokrzykiwania. Niechybnie banderowcy! Olearczyk skierował w tamtą stronę lufę karabinu maszynowego. Mocno ścisnąłem „tetetkę” w dłoni ... Kiedyż wreszcie to wszystko się zacznie? - niecierpliwiłem się. Najgorsze są chwile oczekiwania, gdy człowiek jest już przygotowany na wszystko i wie, zdaje sobie z tego sprawę, jaki może być końcowy efekt ... Żeby tylko nie ranili, żeby tylko nie wpaść w ich ręce żywym! To było w tej chwili moje jedyne życzenie. Tymczasem głosy stawały się coraz wyraźniejsze. W naszym polu widzenia nie mogliśmy jednak nikogo dostrzec. Teren był tu pagórkowaty ... Zza załomu skały wyłoniło się kilka sylwetek. Olearczyk puścił w ich stronę krótką serię ... Nastała niepokojąca cisza. Tylko odgłosy strzałów naszego „diegtiariewa” niosły się echem po okolicznych zboczach. Ale i one przebrzmiały ... I nagle usłyszeliśmy czyjś głos: − Lotnicy, nie strzelajcie! My wojsko! W tym momencie jakbym się drugi raz urodził. Wróciła nadzieja. I radość. Ale nie mogłem przecież w takiej sytuacji zawierzyć w pełni zasłyszanym słowom. Wiedziałem, że banderowcy potrafią stosować różne fortele. - Skąd wy, z jakiego pułku? - wyrzuciłem z siebie pytanie. − Z trzydziestego czwartego, z Baligrodu − usłyszałem odpowiedź. Lecz i ona nie mogła w pełni zadowolić. Jeśli to prawda, niech dwóch żołnierzy podejdzie do nas bez broni! − zawyrokowałem. − Dobrze, zaraz do was podejdą! − odpowiedział ktoś z oddali. I rzeczywiście. Podeszło do nas dwóch młodych, sympatycznych żołnierzy. Olearczyk przez cały czas trzymał ich na muszce „diegtiariewa”, a ja zażądałem od nich okazania dokumentów. Nie budziły zastrzeżeń. Byliśmy uratowani. W tym rejonie działań właśnie, dążąc do likwidacji bandy (nazwa podana w zgodzie z brzmieniem w relacji − przyp. A.O.) „Rizuna”, batalion żołnierzy dowodzony przez podpułkownika Jana Gerharda, późniejszego autora powieści „Łuny w Bieszczadach”. Z przeciwległego zbocza żołnierze Gerharda obserwowali nasze zestrzelenie i wiedząc, że gdzieś w najbliższej okolicy znajduje się banda UPA (nazwa podana w zgodzie z brzmieniem w relacji − przyp. A.O.), natychmiast pośpieszyli nam na ratunek. Zdążyli na czas. Mieliśmy okazję zapoznać się z pułkownikiem Gerhardem, który był dowódcą 34 pułku. Serdecznie podziękowaliśmy mu i jego żołnierzom za ocalenie życia. Tymczasem podjechały żołnierskie podwody. Z naszego „pociaka”, przy pomocy żołnierzy, wymontowaliśmy uszkodzony silnik i niektóre przyrządy pokładowe. Załadowaliśmy to wszystko na jedną z furmanek. Płatowiec oblaliśmy benzyną i podpalili. Dla niego już nie było ratunku. Z batalionem żołnierzy przez Cisnę dotarliśmy do Baligrodu - nie bez przygód zresztą, ale to opowieść nie mająca związku z działaniami lotników - a stąd do Sanoka było już blisko. Znów znaleźliśmy się na naszym lądowisk”

  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
10 godzin temu, Woodhaven napisał:

Fake. 

Nigdy nie zbudowano takiego jaskółkowego Mistela - projekt pozostał na papierze. Fotka zapewne jest modelu, jak sprawdziłem na szybko w sieci sporo ich jest na rynku (Hasegawa. MPM...) 

Share this post


Link to post
Share on other sites
10 godzin temu, Woodhaven napisał:

Fake. 

Nigdy nie zbudowano takiego jaskółkowego Mistela - projekt pozostał na papierze. Fotka zapewne jest modelu, jak sprawdziłem na szybko w sieci sporo ich jest na rynku (Hasegawa. MPM...) 

Tu na jakiejś modelarskiej stronce jest opis

Me 262 Mistel

W skrócie, rozważano różne konfiguracje, w tym pocisk kierowany zdalnie z TV obserwacją celu (Mistele generalnie kierowane były programowo, podążały do celu na który pilot naprowadził cały zestaw przed wyczepieniem się). Uwagę zwraca planowany tam monstrualny ładunek wybuchowy - w jednej z konfiguracji aż 5210 kg (!): by pomieścić bliżej nieokreślony ciekły materiał wyb. zamierzano poświęcić część zbiorników paliwa. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
W dniu 7.11.2019 o 23:44, bodziu000000 napisał:

wymontowaliśmy „Diegtiariewa”, zabraliśmy ze sobą taśmy z pociskami

A tu jeszcze mam uwagę. Zapewnie nie był to karabin Diegtiariewa lecz SzKAS (Szpitalnego i Komarnickiego). Rzeczywiście "kukuruźnik" Po-2 bywał uzbrojony w lotniczy km DA konstrukcji Diegtiariewa ale już raczej nie w 1945 czy 46 roku, a przede wszystkim DA nie był zasilany z taśmy lecz z magazynka talerzowego. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
W dniu 20.01.2020 o 10:46, Speedy napisał:

Rzeczywiście "kukuruźnik" Po-2 bywał uzbrojony w lotniczy km DA konstrukcji Diegtiariewa ale już raczej nie w 1945 czy 46 roku, a przede wszystkim DA nie był zasilany z taśmy lecz z magazynka talerzowego. 

Wbrew pozorom używano wtedy na Po-2 diegtiariewów, ale DT, a nie DA. Brało się to m.in. stąd, że szkasowska podstawa WU-U-2 miała za małe pole ostrzału do dołu, co było niejaką uciążliwością dla samolotu atakującego cele naziemne, a DA wypadł w międzyczasie z produkcji. O ile pamiętam, kabewuowskie Po-2 działające w Bieszczadach używały zarówno SzKASów, jak i DT - acz w tym kontekście wzmianka o taśmach amunicyjnych faktycznie zastanawia. 🙂

Share this post


Link to post
Share on other sites
20 godzin temu, Grzesio napisał:

Wbrew pozorom używano wtedy na Po-2 diegtiariewów, ale DT, a nie DA. Brało się to m.in. stąd, że szkasowska podstawa WU-U-2 miała za małe pole ostrzału do dołu, co było niejaką uciążliwością dla samolotu atakującego cele naziemne, a DA wypadł w międzyczasie z produkcji.

OO dzięki za wyjaśnienie. Czy to znaczy że używano DT na obrotnicy od DA? Nie zdziwiłoby mnie to, oba karabiny były bardzo podobne konstrukcyjnie (ciekawe czy DA też zrobił Szpagin?). 

BTW wyszperałem jeszcze, że istniał taki karabin DAS (Diegtiariowa Awiacjonnyj Skorostrielnyj) z lat 30., ale najwyraźniej nie był produkowany seryjnie. Ogólnie rzecz biorąc był to DA głęboko przekonstruowany przez Szpagina, o zwiększonej szybkostrzelności (1200/min) i z zasilaniem taśmowym. 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.




×
×
  • Create New...

Important Information