Jump to content

otton1

Forum members
  • Content Count

    261
  • Joined

  • Last visited

Posts posted by otton1


  1. Znów Majewski, znów generał, znów lekarz:

    Nr 4. Majewski Tadeusz 
    ur. 25 marca 1863 we Lwowie, zm. 30 maja 1920 
    – generał brygady Wojska Polskiego, dr medycyny.
    Tadeusz Majewski urodził się 25 marca 1863 roku we Lwowie. Edukację zaczynał od uczęszczania do gimnazjum w Samborze i we Lwowie. Naukę zakończył w 1892 r. na Uniwersytecie Jagiellońskim, uzyskujac tytuł doktoratu wszechnauk lekarskich. W 1893 r. rozpoczął zawodową karierę wojskową w armii austriackiej pełniąc służbę lekarza wojskowego. W czasie I wojny światowej służył jako oficer lekarz w 30 pp (Austro-Węgier), potem komendant szpitala polowego i zapasowego na obszarze działań zbrojnych i kraju. 1 listopada 1918 r. przyjęty do służby w Wojsku Polskim pełniąc na początku funkcję komendanta Szpitala Zapasowego w Nisku i Szpitala Okręgowego w Przemyślu, następnie od 8 stycznia 1919 r. wyznaczony na naczelnego komendanta szpital twierdzy w Modlinie. Z dniem 21 maja 1919 r. nominowany zastępcą szefa sanitarnego i szefem sanitarnym Dowództwa Okręgu Generalnego Warszawa. W trakcie swojej służby od 24 lipca 1919 r. wyznaczony na funkcję przewodniczącego w subkomisji weryfikacyjnej ds. oficerów lekarzy. Nie był żonaty.
    Zmarł 30 maja 1920 r. Pośmiertnie awansowany na generała brygady.
    Awanse
    porucznik – 1893
    kapitan – 1895
    major – 1909
    podpułkownik – 1915
    pułkownik – 1918
    generał – pośmiertnie

    Tradycyjnie fotografii brak. Może Koledzy znajdą fotografie tej trójki Majewskich, generałów - medyków.

    I na tym koniec z generałami Majewskimi w okresie 1918 - 1939.

    Następny generał Majewski, Tadeusz, w naszym temacie się nie załapuje bo na stopień generała brygady awansowany został przez gen.Andersa w 1964 roku.


  2. Kolejny Majewski, kolejny generał i kolejny z tych najbardziej pożytecznych czyli lekarz.

    Nr 2. Majewski Bronisław
    ur. 4 października 1853 we Lwowie, zm. 15 lipca 1934 w Przemyślu 
    – generał lekarz cesarskiej i królewskiej armii i Wojska Polskiego.

    Urodził się we Lwowie. W 1872 zdał egzamin dojrzałości w Gimnazjum Polskim (bernardyńskim) we Lwowie (absolwentami zostali wówczas także Michał Rembacz, Józef Wiktor). Wstąpił na Wydział Medyczny Uniwersytetu Wiedeńskiego. W trakcie studiów związał się z wojskową służbą zdrowia. W latach 1877–78 uczestniczył w wojnie serbsko-tureckiej m.in. jako dowódca szpitala polowego w Kruševacu.
    28 czerwca 1881 uzyskał dyplom ukończenia studiów, a 1 marca 1882 uzyskał status starszego lekarza służby czynnej. Służył w garnizonach w Sarajewie, Tuzli, Kiseljaku i Fočy. W 1883 przeniesiony do 1 pułku inżynieryjnego w Krakowie, awansował na lekarza pułkowego II klasy (1884). Odbył praktykę w klinice chirurgicznej Uniwersytetu Jagiellońskiego u prof. Mikulicza. W 1888 przeniesiony do 2 pułku inżynieryjnego w Twierdzy Przemyśl, rok później awansował na lekarza pułkowego I klasy, a następnie na lekarza sztabowego, starszego lekarza sztabowego drugiej klasy (1902), starszego lekarza sztabowego pierwszej klasy (1907). W Przemyślu był kierownikiem kursów dla chirurgów garnizonowych, a także nauczycielem języka rosyjskiego w korpusie oficerskim. W latach 1893-1907 pełnił funkcję ordynatora szpitala garnizonowego nr 3 (ul. Słowackiego), a od 11 kwietnia 1907 komendanta. 1 listopada 1909 został szefem służby zdrowia 10 Korpusu. 1 maja 1912 awansowany na stopień generalnego lekarza sztabowego.
    W czasie I wojny światowej pełnił funkcję szefa sanitarnego i naczelnego chirurga 2 i 1 Armii. 1 października 1915 na własną prośbę przeszedł w stan spoczynku, w związku z nie otrzymanym awansem na szefa korpusu lekarzy austro-węgierskich sił zbrojnych. 28 października tego roku powołany do służby czynnej, służył w rezerwowych szpitalach na terenie Czech.
    4 października 1918 zgłosił się do formującego się Wojska Polskiego. W 1919 został przyjęty w stopniu generała podporucznika lekarza rezerwy. W czasie wojny z bolszewikami oddał się do dyspozycji szefa sanitarnego Dowództwa Okręgu Generalnego „Lwów”. 1 maja 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu generała podporucznika lekarza, w Korpusie Lekarskim, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. Do śmierci praktykował i mieszkał w Przemyślu.
    Ordery i odznaczenia
    Komandor z Gwiazdą Orderu Franciszka Józefa (1915)
    Krzyż Kawalerski Orderu Korony Żelaznej (1911)
    Krzyż Kawalerski Orderu Franciszka Józefa (1907)
    Złoty Krzyż Zasługi Cywilnej z Koroną
    Odznaka Honorowa Czerwonego Krzyża (niem. Ehrenzeichen vom Roten Kreuz) z dekoracją wojenną
    Medal Waleczności (niem.Tapferkeitsmedaille)
    Signum Laudis (niem. Militärverdienstmedaille)
    Odznaka za Służbę Wojskową (25 lat)
    Krzyż Jubileuszowy Wojskowy
    Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913
    Krzyż Mariański
     

    W przypadku generała Bronislawa Majewskiego nie znalazłem też póki co fotografii ale jest jego piekny portret wykonany w Pardubicach, w 1917 roku.

    Dodatkowo załączam stronę odznaczonych Orderem Franciszka Józefa na której zamieszczono nazwisko generała Majewskiego.

    Generał Bronisław Majewski. Pardubice rok 1917.jpg

    show.jpg


  3. 38 minut temu, Koloman napisał:

    No, Kolego otton1, do roboty, czekamy.

    To jedziemy:

    Nr 1. Majewski Aleksander 
    – generał podporucznik lekarz Wojska Polskiego.
    ur. 27 kwietnia 1861 w Dylewie Szlacheckim, zm. 21 września 1932 w Łodzi
     W 1880 roku ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie i rozpoczął studia na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Wiedeńskiego. 13 marca 1886 roku uzyskał dyplom lekarski, a 26 maja tego roku rozpoczął służbę w cesarskiej i królewskiej Armii na stanowisku starszego lekarza Szpitala Garnizonowego Nr 14 we Lwowie. W 1887 roku przeniesiony został do 58 Pułku Piechoty arcyksięcia Ludwika Salvatora w Stanisławowie, a trzy lata później do 13 Pułku Piechoty w Krakowie. Wiosną 1893 roku otrzymał kolejne przeniesienie w tym samym garnizonie, tym razem do 9 Batalionu Pionierów. W czerwcu 1896 roku został urlopowany na okres jednego roku. 18 lipca 1897 roku powrócił do służby czynnej. Po krótkim okresie służby w Szpitalu Garnizonowym Nr 2 w Wiedniu przeniesiony został do 1 Pułku Artylerii Fortecznej, stacjonującego także w stolicy Cesarstwa. W 1902 roku przeniesiony został do Szpitala Garnizonowego Nr 14 we Lwowie, a cztery lata później do Szpitala Garnizonowego Nr 11 w Pradze. W 1908 roku skierowany został do Banja Luki, gdzie objął stanowisko lekarza garnizonu i komendanta szpitala wojskowego. W kwietniu 1910 roku przeniesiony został do Krakowa, na stanowisko zastępcy komendanta Szpitala Garnizonowego Nr 15. W listopadzie 1913 roku mianowany został komendantem Szpitala Garnizonowego Nr 14 we Lwowie i szefem sanitarnym garnizonu. Po rozpoczęciu wielkiej wojny, od 2 do 29 września 1914 roku pełnił obowiązki szefa sanitarnego 12 Korpusu. Następnie wykonywał obowiązki na stanowisku szefa sanitarnego garnizonu Tarnów (do listopada 1914 roku) i Wadowice (do kwietnia 1915 roku). Wiosną 1915 roku powołany został na stanowisko szefa sanitarnego 7 Armii. 1 maja 1917 roku awansował na generalnego lekarza sztabowego. 2 sierpnia 1918 roku mianowany został szefem sanitarnym Generalnego Gubernatorstwa w Lublinie.
    14 stycznia 1919 roku przyjęty został do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała majora lekarza ze starszeństwem z 15 maja 1917 roku. Z dniem 8 stycznia 1919 roku został przydzielony do 1. Rezerwy. 30 grudnia 1919 roku został skreślony z listy oficerów Wojska Polskiego na podstawie orzeczenia Oficerskiego Trybunału Orzekającego.

    Awanse
    nadlekarz (Oberarzt) - 1886
    lekarz pułkowy 2. klasy - 1889
    lekarz pułkowy 1. Klasy - 1 listopada 1893
    lekarz sztabowy (Stabsarzt) - 1 listopada 1902
    starszy lekarz sztabowy 2. klasy (Oberstabsartzt 2. Klasse) - 1 listopada 1908
    starszy lekarz sztabowy 1. klasy (Oberstabsartzt 1. Klasse) - 1 listopada 1912
    generalny lekarz sztabowy (Generalstabsarzt) - 1 maja 1917
    generał podporucznik lekarz – 1919

    Jeden z tych bardzo pożytecznych generałów. Niestety, jak dotąd nie znalazłem jego fotografii.

     


  4. 9 godzin temu, formoza58 napisał:

    Jakoś po maratonie z literą " K", doszedłem do wniosku, że nie ma się co śpieszyć.

    To racja, pośpiech jest konieczny przy łapaniu pcheł.

    Możemy jeszcze powstawiać fotografie generałów na litery już wykorzystane ale jednocześnie doprecyzować  zawartóść litery"M" (i o to własnie mnie chodziło).

    9 godzin temu, formoza58 napisał:

    ......świeży , wypoczęty, pełen energii i humoru ..

    Przy temperaturach poniżej zera stopni? Skądże znowu. W takim przypadku tracę humor, energię, optymizm itp.

     

    9 godzin temu, formoza58 napisał:

    poczynaj, nawet w pierwszej parze.

    Nie da rady: nie dla mnie polonez i inne tańce. Mam pierwszy stopień muzykalności, to znaczy rozróżniam jedynie kiedy grają a kiedy nie.

    Proponuję zacząć literę "M" 25-go stycznia, godz.0:01

    Do spisu:

    20.MADZIARA ANTONI

    21.MACISZEWSKI FELIKS 


  5. No, panowie Koloman, formoza58 i inni;  litera "Ł" zakończona, godziny lecą a nie ma nawet wstępnej listy generałów na "M".

    "Poloneza czas zacząć......"

    Na początek czterech Majewskich czyli:

    1. MAJEWSKI ALEKSANDER

    2. MAJEWSKI BRONISŁAW

    3. MAJEWSKI STEFAN

    4. MAJEWSKI TADEUSZ

    5. MOND BERNARD

    6. MACEWICZ GUSTAW

    7. MOKRZECKI STEFAN

    8. MALCZEWSKI JULIUSZ

    9. MINKIEWICZ HENRYK

    10.MECNAROWSKI EMIL

    11.MACKIEWICZ MIECZYSŁAW

    12.MEHLEM ERWIN

    13.MARYAŃSKI WALERY

    14.MERAVIGLIA-CRIVELLI FRANCISZEK

    15.MEDWADOWSKI JAN

    16.MAŁACHOWSKI STANISŁAW

     


  6. 3 godziny temu, formoza58 napisał:

    ......Langner miał powiedzieć: „Z Niemcami prowadzimy wojnę. Miasto biło się z nimi przez 10 dni. Oni, Germanie, wrogowie całej Słowiańszczyzny. Wy jesteście Słowianie..."

    Zamiast awansu na generała dywizji już w 1939 roku powinien być zdegradowany do stopnia szeregowca i wydalony z wojska.

    Naiwność oszałamiająca: a z kim to niby walczył służąc w Legionach i w WP w 1920 roku? Z Chińczykami czy Papuasami?

    Mój teść, starszy ułan, rodem z ziem wcielonych do Rzeszy, pod koniec września 1939 roku ranny, w pociągu sanitarnym, został wzięty do niewoli przez sowietów w Brześciu. Na mocy znanego paktu został wydany Niemcom. Koledzy z tego pociągu sanitarnego, którzy zostali żałowali go i współczuli mu bardzo. Z kilkunastoma teść wymienił adresy dla kontaktu. Po wojnie, po powrocie od "Germanów, wrogów całej Słowiańszczyzny" próbował odszukać kolegów, okazało się, że żaden z tych kilkunastu nie przeżył pobytu u "Słowian".


  7. 4 godziny temu, Sedco Express napisał:

    To że w rozkazach, dziennikach etc. nie pisano drugiego członu nazwiska to błąd i nie widzę powodów by skracać nazwisko.

    Po prostu nie używał drugiego członu nazwiska - więc należy o drugim członie nazwiska wspomnieć ale nie widzę powodu żeby go wprowadzać w przestrzeń publiczną jak sam zainteresowany go nie używał i nie sprostował skracania w Dz.P., rozkazach itp. Należy przyjąć wersję oficjalnie używaną, bo jeszcze komuś przyjdzie do głowy, że jest dwóch generałów Ignacych Ledóchowskich.

     

    4 godziny temu, Sedco Express napisał:

    gen. dyw. Józef Krzysztof Leśniewski herbu Gryf (14.09.1867- 03.10.1921)

    Zgadza się - brawo! A tu faktycznie jest dwóch Leśniewskich i to józefów.


  8. 26 minut temu, Sedco Express napisał:

    10. Ledóchowski - Halka Ignacy

    To nie jest takie einfach.

    W oficjalnych dokumentach a takimi są "Dzienniki Personalne" Ministerstwa Spraw Wojskowych używane jest nazwisko i imię "Ledóchowski Ignacy" bez żadnej Halki czy Jontka.

    Np. Dz.P. nr.18 z 15.05.1920 strona 352 poz.504 - "Zatwierdzenie stopni oficerskich w myśl Ustawy Sejmowej z dn.02.08.1919"

    lub  Dz.P. nr.46 z 24.04.1925 strona 219 - "Mianowanie gen.dyw.Ledóchowskiego Ignacego.......na zastępcę dcy O.K.IV".

    Herb, herbem ale powinniśmy trzymać się realiów i używać takich nazwisk jakie są używane w oficjalnych polskich dokumentach (pomijając wszelkiego rodzaju literaturę).

     


  9. 19 godzin temu, formoza58 napisał:

    50. Robert Kurelka... nie znalazłem

    51. Eugeniusz Korbut... wg. informacji był generalem rosyjskim, zmarł w okresie międzywojnia w Bydgoszczy.

    50. - oczywiscie, że nie znalazłeś Kolego formoza58 takiego generała bo go nie było. Był natomiast gen.Robert Kurella

    51. - fakt, był generałem rosyjskim ale był przyjety do Wojska Polskiego co sugeruje uwaga na końcu biografii.

    .51.Robert Kurella ros. Роберт Раймундoвич Kурeлля 
    ur. 21 października 1854 we wsi Tuł, zm. 18 maja 1931 w Warszawie 
    - generał brygady Wojska Polskiego.
    Robert Kurella urodził się 8 października 1854 roku we wsi Tuł, w powiecie radzymińskim, jako syn Rajmunda i Anny z Suchodolskich. W 1875 roku rozpoczął służbę w Armia Imperium Rosyjskiego. Dwa lata później wziął udział w wojnie rosyjsko-tureckiej. W 1906 roku awansował na pułkownika. 1 stycznia 1909 roku był dowódcą 2 Zachodniosyberyjskiego Batalionu Strzelców ros. 2-й Западно-Сибирский Стрелковый батальон, który stacjonował w twierdzy Wierny (obecnie Ałmaty) i wchodził w skład 8 Turkmeńskiej Brygady Strzelców ros. 8-я Туркестанская стрелковая бригада pod dowództwem generała majora Siergieja Matwiejewicza Pospiełowa. W 1912 roku został przeniesiony w stan spoczynku w stopniu generała majora. W 1917 roku, po rewolucji październikowej, wstąpił do II Korpusu Polskiego w Rosji, w którym pełnił obowiązki wojskowego naczelnika okręgu południowego.
    25 września 1919 roku Naczelny Wódz Wojsk Polskich przyjął go do Wojska Polskiego w stopniu generała podporucznika z byłej armii rosyjskiej. We wrześniu 1920 roku zgłosił się ochotniczo do służby i pełnił ją przy Grupie Operacyjnej 6 Armii generała porucznika Władysława Jędrzejewskiego. Z dniem 31 stycznia 1924 roku został przeniesiony z rezerwy w stan spoczynku z prawem noszenia munduru. Na emeryturze mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 18 maja 1931 roku. Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie. 

    50.Eugeniusz Korbut
    ur. 27 lipca 1849, zm. 24 kwietnia 1930 w Bydgoszczy 
    – polski wojskowy wyznania prawosławnego, generał kawalerii Armii Imperium Rosyjskiego.
    Eugeniusz Korbut urodził się 27 lipca 1849 roku. Był uczniem Włodzimierskiego Kijowskiego Korpusu Kadetów w Kijowie (ros. Владимирский Киевский кадетский корпус). 12 lipca 1869 roku ukończył Mikołajewską Szkołę Kawalerii (ros. Николаевское кавалерийское училище) i został przydzielony jako kornet do 11 Czugujewskiego Pułku Ułanów. Od 9 listopada 1873 roku do 2 czerwca 1879 roku pełnił funkcję adiutanta brygady. W międzyczasie, w latach 1877-1878, walczył na wojnie rosyjsko-tureckiej. Od 4 lipca 1881 roku do 30 sierpnia 1891 roku był oficerem szwadronu w Mikołajewskiej Szkole Kawalerii. Od 1 września 1891 roku był pomocnikiem dowódcy pułku do spraw wyszkolenia strzeleckiego. Od 30 maja 1895 roku dowodził 48 Ukraińskim Pułkiem Dragonów Jej Cesarskiej Wysokości Wielkiej Księżnej Ksenii Aleksandrowny (ros. Украинский 48-й драгунский Её Императорского Величества Великой кн. Ксении Александровны). 7 maja 1901 roku, po awansie na generała majora, objął dowództwo 2 Brygady 12 Dywizji Kawalerii w Płoskirowie (obecnie Chmielnicki). 30 kwietnia 1910 roku, po awansie na generała lejtnanta, został dowódcą 2 Zapasowej Brygady Kawalerii (ros. 2-я бригада кавалерийского запаса) w Tambowie.
    Był kierownikiem powiatowego Komitetu Fundacji „Polsko-Amerykańskiego Komitetu Pomocy Dzieciom” w Lubomlu. Mieszkał w Bydgoszczy przy ulicy 20 stycznia 32. Pod tym samym adresem mieszkała Wira Korbut, prawdopodobnie córka generała.
    Zmarł 24 kwietnia 1930 roku w Bydgoszczy, po długich i ciężkich cierpieniach. Trzy dni później został pochowany na Cmentarzu Komunalnym przy ulicy Kcyńskiej.
    Generał był żonaty z Aleksandrą Tarnowską (ur. 1 lipca 1854). Miał córkę.
    W czasie służby w armii rosyjskiej awansował kolejno na stopień:
    korneta - 12 lipca 1869,
    porucznika – 21 lutego 1870,
    sztabsrotmistrza – 18 marca 1874,
    rotmistrza – 21 czerwca 1877,
    sztabsrotmistrza Gwardii – 30 sierpnia 1883,
    rotmistrza Gwardii – 24 kwietnia 1888,
    pułkownika – 30 sierpnia 1891,
    generała majora – 7 maja 1901,
    generała lejtnanta – 30 kwietnia 1910,
    generała kawalerii – 13 grudnia 1913.
    ORDERY I ODZNACZENIA
    Order św. Włodzimierza kl. 3 – 1899
    Order św. Włodzimierza kl. 4 – 1895
    Order Świętej Anny kl. 1 – 1909
    Order Świętej Anny kl. 2 – 1891
    Order Świętej Anny kl. 3 – 1885
    Order św. Stanisława kl. 1 – 1905
    Order św. Stanisława kl. 2 – 1888
    Order św. Stanisława kl. 3 – 1880
    Uwaga:
     Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 17 z 19 grudnia 1930 roku, s. 410, informacja o śmierci generała brygady w stanie spoczynku Eugeniusza Korbuta w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych sugeruje, że został on przyjęty w tym stopniu do Wojska Polskiego.


  10. 17 minut temu, formoza58 napisał:

    Zbliżamy się powolutku do końca " K", więc jeszcze jeden generał " bez lica"

    Zgadza się, ten poniżej wstawiony to nie ma nawet hasła w wikipedii. A jest to generał z rodzaju tych najbardziej pożytecznych. Jedynie Czesi (!!!!) na forum.valka wstawili kilka dat z życia generała.

     

    45.  Karol Karowski,  

    Generał, lekarz medycyny

    Urodził się w 1868 roku w Krakowie jako syn chirurga, ukończył tamże gimnazjum i zdobył dyplom lekarski Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1893 rozpoczął służbę jednorocznego ochotnika, a następnie został zawodowym oficerem armii austriackiej. W 1909 roku awansował na majora, a w 1914 na podpułkownika. Służbę w armii austriackiej zakończył jako komendant zapasowego szpitala wojskowego w Jarosławiu w stopniu pułkownika. W czasie służby wojskowej złożył egzaminy na stopień doktora nauk lekarskich. Służbę w Wojsku Polskim rozpoczął 3 listopada 1918 roku, kontynuując swój poprzedni przydział jako komendant szpitala wojskowego w Jarosławiu. Od 31 grudnia 1918 roku był naczelnym lekarzem Okręgu Wojskowego Przemyśl, następnie od 16 marca 1919 do 14 listopada 1920 roku pierwszym szefem samodzielnego Działu Sanitarnego DOG Kielce. Później został ordynatorem Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie i szefem Oddziału Kontroli Administracji Sanitarnej w Ministerstwie Spraw Wojskowych. 1 maja 1921 roku przeszedł w stan spoczynku i powrócił do Kielc, gdzie prowadził gabinet jako lekarz. W 1923 otrzymał nominację na tytularnego generała brygady. Zmarł w Kielcach 5 stycznia 1928 roku i pochowany został uroczyście przy udziale całego garnizonu na cmentarzu wojskowym

×
×
  • Create New...

Important Information