Jump to content

formoza58

Forum members.
  • Content Count

    55489
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    30

Posts posted by formoza58

  1. Teraz, bodziu000000 napisał:

    Jednak lepiej pokazywać całe zdjęcia

    Święta racja, Bodziu. Bardzo dziękuję za całość 👏👍 Do tej pory znałem tylko ten kadr, przy okazji rozmowy o nazwach pociągów umieszczanych na burtach. I nie mogłem doprosić się całości. A tu bach i... jeszcze raz wielkie dzięki 😉

  2. W dniu 12.04.2021 o 09:32, Krzysztof115 napisał:

    Jedyną drogą to poszukiwanie takich informacji w Archiwum w Katowicach. Po 100 latach pełnej listy 67 powstańców NIKT nie podał. Plątają się takie nazwiska jak: mat Cyganek, Pasztela, Aleksander Walerus (zapewne brat Karola).

    Obok bosmanów Karola i Aleksandra Walerusów był jeszcze Alojzy, który był matem. Pochodził z Załęża, więc chyba trzeci brat.

  3. "Tłoku" nie ma, więc zacznę kolejną literę...

    4. Jerzy Świrski

    Ur. w 1882 roku w Kaliszu. Służbę odbył w rosyjskiej MW, na krotko w ukraińskiej....Do Paryża przybył (via Turcja) 22 marca 1919 r., wezwany telegraficznie przez gen. Józefa Hallera (1873–1960) – dowódcę Armii Polskiej we Francji. Przydzielono go do Komitetu Narodowego Polskiego (KNP), którego celem była odbudowa państwa polskiego przy pomocy ententy. W Sekcji Wojskowej KNP miał pełnić funkcję eksperta ds. morskich. 11 kwietnia 1919 r., na własną prośbę, wyjechał do Warszawy i rozpoczął starania o przyjęcie do służby w Wojsku Polskim (WP). 20 maja 1919 r. został przyjęty do WP jako pułkownik marynarki (zatwierdzony 30 stycznia 1921 r., 3 maja 1922 r. zweryfikowany do stopnia komandora, ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 r.) i wyznaczony szefem Sekcji Organizacyjnej w nowo utworzonym Departamencie dla Spraw Morskich (DSM) Ministerstwa Spraw Wojskowych (MSWojsk). 10 lipca tego roku rozkazem Naczelnego Wodza Józefa Piłsudskiego (1867–1935) otrzymał nominację na zastępcę szefa DSM (jeszcze przed uzyskaniem nominacji pełnił obowiązki zastępcy szefa DSM w miejsce kontradm. Kłoczkowskiego). O jego nominację wnioskował szef DSM kontradm. Porębski, który cenił jego wiedzę oraz doświadczenie morskie i administracyjne. Ponadto Świrski poza dobrą znajomością polskiego biegle władał jęz. rosyjskim, angielskim i francuskim, a słabo – niemieckim i włoskim. 

    Od 23 kwietnia 1920 r. był Dowódcą Wybrzeża Morskiego z siedzibą w Pucku. Obowiązki przejął de facto 29 sierpnia 1920 r., gdyż na początku sierpnia, kiedy Armia Czerwona zagroziła Warszawie, Porębski przekazał mu czasowo kierownictwo DSM, a sam z rozkazu Naczelnego Dowództwa WP organizował podczas bitwy warszawskiej (13–25 sierpnia tegoż roku) żeglugę wojenną na Wiśle i dowodził odcinkiem frontu Zegrze–Dęby, przyczyniając się do skutecznej obrony stolicy. Po powrocie Porębskiego z frontu Świrski pojechał na wybrzeże, gdzie zaangażował się w tworzenie warunków niezbędnych do budowania polskiej MW. Był inicjatorem szkolenia załóg okrętowych oraz utworzenia pierwszej jednostki lotnictwa morskiego i szkoły pilotażu w Pucku. Podjął też starania w kierunku zintegrowania korpusu oficerskiego wywodzącego się z flot państw zaborczych oraz przygotował pierwszy program rozbudowy polskiej floty wojennej. Od 1921 r. wchodził w skład komisji budowy portu gdyńskiego. Z jego inicjatywy w miejsce Dowództwa Wybrzeża Morskiego utworzono Dowództwo Floty, któremu podlegały: flota morska, komenda portu wojennego w Pucku (przeniesiona w 1924 r. do Gdyni), jednostki lądowe MW stacjonujące na wybrzeżu oraz Morski Dywizjon Lotniczy. 

    1 stycznia 1922 r. Świrski objął stanowisko Dowódcy Floty (DF) na etacie kontradmirała. Nowe możliwości awansu otworzyły się przed nim po odwołaniu wiceadm. Porębskiego ze stanowiska szefa Kierownictwa Marynarki Wojennej (KMW) w wyniku tzw. afery minowej. 1 stycznia 1922 r. w miejsce DSM utworzono KMW, co związane było z przejściem całości sił zbrojnych na tory organizacji pokojowej. 19 maja 1925 r. Świrski objął jego szefostwo. Jako sternik polityki morskiej państwa zabiegał o rozbudowę floty wojennej, doskonalenie wyszkolenia jej personelu we wszystkich specjalnościach i na wszystkich szczeblach, walczył o zachowanie autonomii MW w strukturze sił zbrojnych RP oraz dążył do zacieśnienia współpracy z francuską misją morską. Mimo trudności budżetowych i ciągłych zmian koncepcji rozbudowy floty zdołał przeforsować decyzje umożliwiające harmonijną rozbudowę i przygotowanie polskiej MW do wojny. Zaangażował się też w akcję propagowania w społeczeństwie polskim idei rozbudowy MW i w 1930 r. został wybrany do Rady Głównej Ligi Morskiej i Kolonialnej. 1 stycznia 1931 r. awansował za zasługi na stopień kontradmirała. 

    Po ataku Niemiec na Polskę przebywał od 1 do 5 września 1939 r. w Warszawie, utrzymując kontakt radiowy z DF kontradm. Józefem Unrugiem (1884–1973). 5 września, na rozkaz Naczelnego Dowództwa WP, zarządził ewakuację KMW do bazy dowództwa Flotylli Rzecznej MW w Pińsku (brus. Пінск), gdzie podzielił personel na dwie grupy. Pierwsza z szefem służb kontradm. Ksawerym Czernickim (1882–1940) udać się miała pociągiem ewakuacyjnym do stacji Brody (ukr. Броди), a druga, z nim samym, dotrzeć miała samochodami do Kwatery Głównej Naczelnego Wodza marszałka Edwarda Śmigłego-Rydza (1886–1941) w Kołomyi (ukr. Коломия). Po agresji ZSRS na Polskę nocą z 17 na 18 września 1939 r. przekroczył granicę polsko-rumuńską w Kutach (ukr. Кути). Po krótkim pobycie w Bukareszcie 6 października dotarł do Paryża i oddał się do dyspozycji premiera Rządu RP na uchodźstwie gen. Władysława Sikorskiego (1881–1943). 11 października 1939 r. został szefem reaktywowanego KMW z kompetencjami ograniczonymi do rekrutacji i szkolenia personelu oraz spraw kadrowych i dyscyplinarnych. Po podpisaniu polsko-brytyjskiej umowy morskiej 18 listopada 1939 r. zainicjował wysiłki na rzecz odbudowy polskiej MW. Operacyjnie „Mała Flota” podlegała brytyjskiej Admiralicji. Dzięki wysiłkom Świrskiego, współdziałając z Royal Navy, zachowała jednak narodową odrębność. Jej okręty uczestniczyły w wielu akcjach bojowych, demonstrując biało-czerwoną banderę na morzach i oceanach oraz tworząc tradycje bojowe polskiej MW. 19 stycznia 1941 r. Świrski otrzymał za zasługi awans na wiceadmirała. Z czynnej służby odszedł Świrski 30 listopada 1946 r. Pozostał na emigracji i zamieszkał w Wembley na przedmieściach Londynu, utrzymując się z emerytury nadanej mu dożywotnio przez brytyjską Admiralicję. 

     

    Zmarł 12 czerwca 1959 r. po ciężkiej chorobie. Pochowany został na cmentarzu w Brompton w Londynie. 

                               ----------------------------                       

    3. przy podniesieniu bandery na monitorach " Kraków" i " Wilno" w 1926 roku.

    4,5. na balu Ligii Morskiej i Kolonialnej, w 1932 roku

    6,7. na Dniach Morza w Gdyni w 1932 roku

    8. przed frontem harcerzy w 1933 roku

    9. w Dniu Morza w 1936 roku, z generałami Sosnkowskim i Orlicz Dreszerem.

    swirski jerzyy.JPG

    swirski b.JPG

    swirski 26 monit.JPG

    swirski 31r bal ligi morskiej i kolon.jpg

    swirski 31r.jpg

    swirski 32r dni morza.jpg

    swirski 32r.jpg

    swirski 33r wizyta harcerzy.JPG

    swirski 36r dni morz sosnk orlecz.JPG

×
×
  • Create New...

Important Information