Jump to content

formoza58

Forum members.
  • Content Count

    55160
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    30

Posts posted by formoza58

  1. 26. Kazimierz Schally

     

    Urodził się 22 lutego 1895 roku w Nowym Sączu...Naukę rozpoczął we Lwowie, maturę zdał w Wiedniu po ukończeniu wojskowej szkoły realnej w 1913. Następnie studiował przez półtora roku w Akademii Wojskowej w Wiener Neustadt. W końcu sierpnia 1914 porzucił akademię i 6 września 1914 wstąpił do Legionów, objął dowództwo plutonu w 2. kompanii VI batalionu.  

    6 grudnia 1918 wstąpił w szeregi Wojska Polskiego. Złożył wówczas Naczelnikowi Państwa Józefowi Piłsudskiemu raport o sytuacji w Rosji i ruchach wojsk niemieckich na terytorium Ober-Ostu. 8 lutego 1919 wysłany z ustnymi rozkazami Piłsudskiego do gen. Józefa Hallera, dowódcy Armii Polskiej we Francji, w sprawie przybycia oddziałów Armii do Polski. W armii Hallera służył w 1 pułku artylerii jako dowódca dywizjonu. 1 marca 1919 rozkazem Naczelnego Dowództwa WP we Francji awansowany na majora. W kwietniu 1919 powrócił z pułkiem do Polski i jako dowódca dywizjonu brał udział w walkach na froncie ukraińskim w rejonie Łucka. Podpułkownik artylerii z 1 czerwca 1919. W okresie kwiecień – październik 1919 dowódca dywizjonu 1 pułku artylerii Armii gen. Hallera. Uczestnik wyprawy kijowskiej, później w odwrocie z Ukrainy. W czasie bitwy pod Borodzianką (12 czerwca) powstrzymał atak Armii Czerwonej. 22 lipca 1920, kierując ogniem pułku, odparł atak kawalerii sowieckiej Armii Konnej na Równe, przyczyniając się w znacznej mierze do utrzymania miasta. Odznaczony za te czyny Krzyżami Walecznych. W sierpniu 1920 walczył w Bitwie Warszawskiej. Za dzielność i odwagę wykazane 22 sierpnia 1920 w boju o Białystok otrzymał Virtuti Militari. W bitwie niemeńskiej, organizował 28 września obronę Lidy, wraz z dowódcą 1 Dywizji Piechoty Legionów, płk. Stefanem Dąb-Biernackim.

    W okresie październik 1919 – styczeń 1927 pełniący obowiązki dowódcy, a potem dowódca 1 pułku artylerii polowej Legionów w Wilnie. Pułkownik z 1 lipca 1923. 22 stycznia 1927 roku został przeniesiony służbowo do Samodzielnego Wydziału Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie z zachowaniem stanowiska dowódcy pułku. 5 maja 1927 roku został przeniesiony do kadry oficerów artylerii z równoczesnym przydziałem do Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko zastępcy szefa Departamentu Artylerii.

    W marcu 1929 mianowany został dowódcą 1 Grupy Artylerii w Warszawie, a 15 grudnia 1934 – II dowódcą piechoty dywizyjnej 20 Dywizji Piechoty w Baranowiczach. Z dniem 15 września 1935 został mianowany szefem Gabinetu Wojskowego Prezydenta Rzeczypospolitej. Generał brygady ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936.

     

    Po agresji ZSRR na Polskę przekroczył wraz z Prezydentem RP granicę rumuńską. Po internowaniu prezydenta przez władze rumuńskie przedostał się z Czerniowiec do Bukaresztu, gdzie początkowo nie mógł uzyskać zgody na wyjazd do Paryża. Prawdopodobnie w grudniu 1939 dotarł do Francji, przebywał w Ośrodku Oficerskim w Vichy w dyspozycji Naczelnego Wodza. Po upadku Francji, 26 czerwca 1940 ewakuowany do Liverpoolu. Przebywał w obozie w Broughton, następnie od sierpnia 1940 do końca 1941 . Od 2 stycznia 1942 w stanie nieczynnym. Po śmierci gen. Władysława Sikorskiego, 1 listopada 1943 przywrócony do służby czynnej, mianowany attaché wojskowym przy Poselstwie RP w Ottawie. Do Kanady nie wyjechał, gdyż gen. Kazimierz Sosnkowski w kwietniu 1944 mianował go szefem Misji Wojskowej przy Naczelnym Dowództwie Sprzymierzonych Ekspedycyjnych Sił Zbrojnych (Supreme Headquarters of Allied Expeditionary Forces – SHAEF), funkcję pełnił do sierpnia 1945. Od 2 sierpnia 1945 do 22 lutego 1947 pozostawał w dyspozycji szefa Sztabu Głównego, a po demobilizacji, do 21 lutego 1949, w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia.

    Po demobilizacji osiedlił się w Edynburgu w Szkocji, gdzie zmarł 12 stycznia 1967 roku i tam został pochowany.

                       -----------------------------------

    1. w 1937 roku

    2. przy Prezydencie RP

    3. na polowaniu

    4, 5.w 1938 roku.

    schally 37r.jpg

    schally 36r.jpg

    schally polowanko.jpg

    schallt 38r.JPG

    schally 38rok.jpg

  2. 5. Zygmunt Strzelecki

     

    Zygmunt Wiktor Strzelecki herbu Jastrzębiec (ur. 15 października 1864 w Brzeżanach, zm. 12 listopada 1924 we Lwowie) – pułkownik cesarskiej i królewskiej armii, generał dywizji Wojska Polskiego.

     

    Jego rodzicami byli Wiktor i Aurelia ze Złotnickich. Po ukończeniu edukacji wstąpił do austriackiej kawalerii. W 1885 ukończył Wojskową Akademię Techniczną w Wiedniu. Brał udział w I wojnie światowej. Dosłużył się stopnia pułkownika.

    W WP od listopada 1918 roku. Do maja 1919 pełni funkcje: zastępcy generała Rozwadowskiego, Naczelnego Dowódcy Wojsk Polskich w Galicji Wschodniej, zastępcy, a potem dowódcy załogi Lwowa. Od 7 maja do 7 czerwca 1919 roku dowódca 5 Dywizji Piechoty. Następnie, do stycznia 1921 roku na stanowiskach: inspektora administracji w dowództwach Frontu Litewsko-Białoruskiego, Północno-Wschodniego i Północnego (1 maja 1920 roku awansowany na generała podporucznika). Od stycznia do października 1921 roku I zastępca szefa Sztabu Generalnego i zastępca szefa Oddziału Naczelnej Kontroli Wojskowej. Od października 1921 do maja 1922 roku członek Oficerskiego Trybunału Orzekającego.

    Od października 1921[2] w stanie spoczynku. Zatwierdzony w stopniu generała dywizji dekretem prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego z dnia 26 października 1923 roku. Osiadł we Lwowie, gdzie zmarł.

     

    strzelecki jastrzebiec 18r.JPG

    strzelecki jastrzebiec zygmunt.JPG

  3. 1. Stanisław Szeptycki

    (1867-1950) – hrabia i generał';  w latach 1888-1916 służył w armii austriackiej, w której dosłużył się stopnia generała; w VI 1916 r. na własną prośbę został przeniesiony do Legionów Polskich i w VII 1916 r. objął dowództwo nad III Brygadą Legionów Polskich, a w X 1916 r. został dowódcą całości Legionów Polskich i na ich czele 1 XII 1916 r. wkroczył do Warszawy; w IV 1917 r. został odwołany ze stanowiska z powodu przeciwstawienia się polityce państw centralnych; w XI 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego i został szefem Sztabu Generalnego; od VI do XII 1923 r. był ministrem spraw wojskowych; jako przeciwnik Józefa Piłsudskiego w 1926 r. został przeniesiony w stan spoczynku; 1945–50 pełnił funkcję prezesa PCK

          --------------------------------------------------------

    1. jako kapitan CK armii

    4,5. w Wilnie w 1919 roku

    6, 7, 8 w 1920 roku

    9. na Śląsku w 1922 roku

    10, 11, 12 w 1923 roku

     

    szeptycki kpt ck armi.jpg

    Szeptycki leg.jpg

    szeptycki legion.jpg

    szeptycki 19r w wilnie.JPG

    szeptycki 19rok.JPG

    szeptycki 20r2.JPG

    szeptycki 20rok dca frontu.JPG

    szeptycki h.jpg

    szeptycki 22eok slask.JPG

    szeptycki 23r min spraw wojsk.JPG

    szeptycki 23r wwa dekoruje of franc.JPG

    szeptycki czolg.JPG

  4. 7. Józef Szamota

     

    Ur. 18 wrzesnia 1859 roku w Lublinie...16 stycznia 1876, wstępując do Warszawskiej Szkoły Junkrów Piechoty, rozpoczął służbę w Armii Imperium Rosyjskiego. Po dwóch latach nauki i awansie na chorążego przydzielony został do 8 Batalionu Strzelców. Służył w garnizonach Częstochowa i Brześć. 4 października 1907 objął dowództwo 18 Pułku Strzelców w Suwałkach, a 16 lipca 1910 dowództwo 2 Syberyjskiego Pułku Strzelców w Nikolsku, położonym na terenie Kraju Ussuryjskiego (Daleki Wschód). 28 lipca 1913 został awansowany na generała majora i mianowany dowódcą I brygady 3 Syberyjskiej Dywizji Strzelców. Podczas I wojny światowej w 1915 jako dowódca brygady na froncie niemieckim walczył w obronie Warszawy. Kontuzjowany w bitwie pod Łodzią. Za udział w tej bitwie uzyskał najwyższe honory i odznaczenia bojowe. Po rewolucji październikowej w Związku Wojskowych Polaków. W okresie od 11 września 1917 do maja 1918 dowodził 2 Dywizją Strzelców Polskich w I Korpusie Polskim w Rosji.

    8 grudnia 1918 przyjęty został do Wojska Polskiego i mianowany dowódcą Okręgu Wojskowego „Tarnów”. Jednocześnie w lipcu i sierpniu 1919 dowodził oddziałami asystencyjnymi w Małopolsce Środkowej przeznaczonymi do stłumienia rozruchów w powiatach rzeszowskim i tarnowskim. 17 lipca 1919 wyznaczony został na stanowisko dowódcy Obozu Warownego „Brześć Litewski”. 1 maja 1920 zatwierdzony został w stopniu generała podporucznika z dniem 1 kwietnia tego roku. W sierpniu 1920, w czasie bitwy warszawskiej dowodził załogą Twierdzy Modlin. Z dniem 1 kwietnia 1921 przeniesiony został w stan spoczynku, w stopniu generała podporucznika. 26 października 1923 Prezydent RP zatwierdził go w stopniu generała dywizji ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 w korpusie generałów.

    Na emeryturze osiadł w Poznaniu. Współorganizował Targi Poznańskie. W 1939 wysiedlony został przez Niemców, znalazł się w Warszawie. W wyniku potrącenia przez samochód wojskowy zmarł. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.

                      ----------------------------------

    2. W służbie rosyjskiej

    3, 4 . W 1919 roku, w Tarnowie.

    szamota jozef.jpg

    szamota.JPG

    szamota 19r tarnow2.JPG

    szamota tarnow 19rok.JPG

×
×
  • Create New...

Important Information